(ပထမပိုင္း)
https://steemit.com/myanmar/@soethakhin/ekapaundefinedsthu-6691b33ee8926
ေနေရာင္က ကတၱရာလမ္းေပၚတြင္ ႏုႏုကေလး ျဖာက်ေနသည္။ေကာင္းကင္ေျခလွမ္းမ်ားက အလိုအေလွ်ာက္ "Rose Garden" ေရွ႕တြင္ ရပ္တန့္သြားသည္။ မေန့ကေတာ့ ဒီဆိုင္ကို အလုပ္ရိွ၍ လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဒီေန့ေတာ့ ေကာင္းကင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို နားမလည္။ ညကအိပ္ခါနီး သူမမ်က္ႏွာကိုျပန္ျမင္ကာ သတိရေနမိသည္။ဒီေန့မနက္အိပ္ယာမွေစာႏိုးကာ သူမကို သတိရျပန္သည္။ခ်စ္ေနလားဆိုေတာ့မေသခ်ာ။ သို့ေသာ္…သူမမ်က္ႏွာကိုျမင္ခ်င္ေနမိသည္။ထို့ေၾကာင့္ မေန့ကအခ်ိန္ႏွင့္အညီဒီရပ္ကြက္သို့လာမိျခင္းပင္။ ေကာင္းကင္ ကိုယ့္ကိုကိုအျပစ္တင္လိုက္မိသည္။မေန့က ဒီမွာေတြ့ ခဲ့တဲ့ ေကာင္မ ေလးတစ္ေယာက္ကို ဒီေန့ဒီမွာ ေတြ့မယ္လို့မေမွ်ာ္မွန္းႏိုင္။လူတိုင္းကေကာ္ဖီေသာက္ၾကသလိုေကာ္ဖီဆိုင္တိုင္း၀င္ေသာက္ႏိုင္သည္ပဲ။ သြားရင္းဟန္လဲြ ၾကံဳ ခဲ့ရသူတစ္ေယာက္ကို ဒီေန့ဘာလို ့ျပန္ေတြ ့ႏိုင္ လိမ့္မလဲ။ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေလ ဆိုင္ေရွ့ေတာင္ေရာက္ ေနျပီပဲ။ စိတ္ကို ဒုန္းဒုန္းခ်ကာ ေကာင္းကင္ ဆိုင္တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္သည္။
ဆိုင္ထဲသို့တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ထိုင္ခံုတိုင္း လိုလိုတြင္ လူျပည့္ေနသည္။ေကာင္းကင္ရင္ထဲတြင္ လိႈက္ခနဲ ၀မ္းသာသြားသည္။ဆိုင္ေထာင့္တြင္ သူမမေန ့ကလိုပဲ တစ္ေယာက္တည္း ေကာ္ဖီကို ႏွစ္ႏွစ္ ျခိဳက္ျခိဳက္ေသာက္ေနသည္။ေကာင္းကင္ ခပ္သြက္သြက္ပင္ သူမ၀ိုင္းဆီသို ့ ေလွ်ာက္သြားလိုက္သည္။ လူၾကပ္ေနသည့္ အခြင့္အေရးကို အမိအရဆုပ္ကိုင္လိုက္သည္။"ဒီမွာခဏထိုင္မယ္ေနာ္" အေရွ့မွအသံ ေၾကာင့္ ျဖဴ မ်က္လံုးမ်ားကို ဖြင့္လိုက္သည္။ မိမိေရွ ့တြင္ ေယာက္က်ာ္းတစ္ေယာက္။အေပၚတြင္အျပာ ေျဖာ့ေရာင္ကြက္စိပ္ လက္ရွည္ကို၀တ္ထားကာ
ေအာက္တြင္ အသားေရာက္ဆန္ဆန္ ေဘာင္းဘီ
ီရွည္၀တ္ထားသည္။ ထူးထူးျခားျခား လူသတိထားမိေလာက္ေအာင္ ေခ်ာေလသည္။ျပံဳး ေနေသာသူ့မ်က္၀န္းမ်ားကိုေမာ့ၾကည့္ကာ ျဖဴ ဆံြ့အေနမိသည္။ ၿပီးမွ သတိျပန္၀င္လာကာ ေဘးသို ့ေ၀့ၾကည့္လိုက္ ၏။ ဆိုင္ထဲတြင္ လူျပည့္ေနသည္ေလ။ "ရပါတယ္ ထိုင္ပါ" အသံကိုအတတ္ႏိုင္ဆံုးၾကိဳးစား ထိန္းလိုက္ရင္း မိမိေရွ့မွ ေကာ္ဖီကို စိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။
ေယာက္်ားေလးတစ္ေယာက္ႏွင့္ပထမဆံုးစားပဲြတစ္ ခုတည္းတြင္ထိုင္ဖူးျခင္းပင္။ထိုေယာက္်ားကလည္း မူးေမ့သြားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ေခ်ာေလသည္။ျဖဴေယာက္်ားေလးေခ်ာေခ်ာေပါင္းမ်ားစြာကို သြားရင္းလာရင္း ျမင္ဖူးေလသည္။သို့ေသာ္ သူ့လိုမ်ိဳး ႏႈတ္ခမ္းကျပံဳးလွ်င္ မ်က္လံုးမ်ားပါလိုက္ျပံဳးတတ္ ေသာ အျပံဳးပိုင္ရွင္ ေယာက္်ားေလးမ်ိဳး မေတြ ့ဖူးေပ။
မ်က္ႏွာကို တည္လိုက္ရင္း ေကာင္းကင္ စကားစ လိုက္သည္။ " ဒီမွာေကာ္ဖီေသာက္ေလ့ရိွတယ္ထင္ တယ္ေနာ္ မေန ့ကလဲေတြ ့လို ့"
" ဟုတ္ပါတယ္။က်မ မနက္တိုင္းလာေသာက္ေလ့ရိွတယ္ " ေျဖပီးမွ ျဖဴကိုယ့္ကိုယ္ကို အျပစ္တင္ လိုက္မိသည္။ အဲလိုေျဖဖို ့လိုလို ့လား။ႏွစ္ေယာက္ အၾကားတြင္ စကားသံက တိတ္ဆိတ္သြားသည္။ ဆိုင္တြင္းမွ သီခ်င္းသံက ခပ္သဲ့သဲ့ ပ်ံ့လြင့္လာျပန္သည္။
"အရင္ေနရာကို ျဖည့္ဆည္းမယ့္သူ
ေနာက္ထပ္ မေတြ ့လိုေတာ့ဘူး
ေကာ္ဖီၾကိဳက္တဲ့ အခ်စ္ေရခုေတာ့ မင္းဘယ္မလဲ"
" က်ေနာ္ဒီသီခ်င္းကို အရမ္းၾကိဳက္တာ"
ျဖဴမ်က္လံုးမ်ားေတာက္ပသြားသည္။ " ဟုတ္လား က်မလည္း ဒီသီခ်င္းကို အရမ္းၿကိဳက္တယ္။ ဒီဆိုင္က ေကာ္ဖီကို လည္းၾကိဳက္တယ္ ။ဒီဆိုင္က ေကာ္ဖီက အရမ္းေကာင္းတာ။" "ဟုတ္လား" ေျပာရင္း ေကာင္းကင္ ေကာ္ဖီကို တစ္ဂ်ိဳက္ေမာ့ေသာက္
လိုက္သည္။ သူမေျပာတာ မမွား ေကာင္းကင္လို
ေကာ္ဖီမၾကိဳက္ေသာသူအတြက္ပင္ ေသာက္ရတာ အရသာ ရိွေနသည္။
"က်ေနာ့နာမည္ မိုးေကာင္းကင္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းလုပ္ရေအာင္ က်ေတာ္တို့ႏွစ္ေယာက္။ေကာ္ဖီၾကိဳက္သူ သီခ်င္းၿကိဳက္သူခ်င္းေလ" သူ ့စကားေၾကာင့္ ျဖဴ သူ့ကိုေမာ့ၾကည့္ကာ ေတြေ၀သြားသည္။ ျဖဴ ့တြင္ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းမရိွ။ သူေျပာတာလည္း သဘာ၀က်သည္။ ေကာ္ဖီၾကိဳက္သူခ်င္းဆိုေတာ့ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လွ်င္ အဆင္ေျပႏိုင္သည္။ ျဖဴျပံဳးရင္း ေခါင္းျငိမ့္ျပလိုက္သည္။
ေကာင္းကင္ရင္ထဲသို ့အေပ်ာ္မ်ားျမဴးထူးေနသည္။ အလုပ္တြင္လည္း ယေန ့အဆင္ေျပေနေလသည္။ ဒီေန ့ျဖဴႏွင့္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့သည္။စကားေျပာရင္း မွ ေကာင္းကင္သိလာတာက သူမမွာသူငယ္ခ်င္းမရိွဘူးဆိုတာရယ္ နာမည္ႏွင့္လိုက္ေအာင္ ျဖဴစင္လြန္း တာရယ္ပင္။ မနက္ျဖန္မနက္ ေကာ္ဖီအတူေသာက္ဖို့လည္း ခ်ိန္းခဲ့ေလသည္။
ျဖဴႏွင့္ေကာင္းကင္ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေနသည္မွာ တစ္လ ေက်ာ္ေပျပီ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အခုမွ စထား ေသာ ျဖဴ ႕အတြက္ ေကာင္းကင္က ေတာ္ေတာ္ ေပါင္းလို့သင္းလို့အဆင္ေျပေလသည္။ သူမႏွင့္ ေကာင္းကင္ မနက္တိုင္း "Rose Garden "တြင္ ေတြ ့ၾကသည္။ ေကာင္းကင္က သူမကို အျပင္
ေလာကအေၾကာင္း အလုပ္အေၾကာင္းမ်ား ေျပာျပသည္။ ေကာင္းကင္က ရယ္စရာလည္း ေတာ္
ေတာ္ေျပာတတ္ေလသည္။ ျဖဴ၏ေျခာက္ေသြ ့ေန ေသာဘ၀က ေကာင္းကင္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မွစိုေျပ လာသည္ဟု ထင္မိသည္။ ေကာင္းကင္ကို သူမ တြယ္တာလွသည္။ ေကာင္းကင္ႏွင္ ့မနက္တိုင္းေတြ ့ခ်င္မိသည္။
အိမ္ေပၚမွ ခပ္ျမဴးျမဴးဆင္းလာေသာ သမီးမ်က္ႏွာကို ဦးေအာင္ခန္ ့လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ခုတေလာ သမီးထူးျခားေနသည္။ အျမဲပင္ မ်က္ႏွာက ျပံဳးေန
ေလ့ ရိွသည္။"ေဖေဖေရ့ သမီးေကာ္ဖီသြားေသာက္လိုက္အံုးမယ္" "ေအးေအးသမီး " အျပင္ထြက္သြားေသာ သမီးျဖစ္သူ၏ ေနာက္သို ့ဦးေအာင္ခန္ ့တိတ္တဆိတ္ လိုက္သြားမိသည္။ ဟင္သမီးႏွင့္ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ Rose Garden ေရွ့တြင္ ျပံဳးရႊင္စြာ စကားေျပာရင္း ဆိုင္ထဲ၀င္သြားပါလား။
အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ ဦးေအာင္ခန္ ့မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လံုး အံု့ဆိုင္းေနေလသည္။
" ျဖဴ "
ေကာ္ဖီခြက္ကိုေရွ့သို့တိုးေပးလိုက္ရင္း ေကာင္းကင္စကားစလိုက္သည္။ " ေျပာေလေကာင္းကင္ဘာလဲ" ေကာ္ဖီကို ေမႊေနရင္း ျဖဴျပံဳး၍ေမးလိုက္သည္။ " ကိုယ္၀န္ခံစရာ ရိွတယ္။တစ္ကယ္ေတာ့ေလ
ကိုယ္အစက ေကာ္ဖီမၾကိဳက္ဘူး။ျဖဴ ့ကိုေတြ ့ေတာ့ကိုယ္ ျဖဴနဲ ့ရင္းႏီွးခ်င္တာနဲ ့ေကာ္ဖီၾကိဳက္တယ္လို ့ညာလိုက္တာ။ျဖဴစိတ္ဆိုးသလား" "ဒါမ်ား မဆိုးပါဘူး ေကာင္းကင္ရဲ့ ျဖဴနဲ ့ေကာင္းကင္က စိတ္ဆိုးစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ ခင္မင္ၾကတယ္ေလ။ "
ေကာင္းကင္တံေတြးကို မ်ိဳခ်လိုက္သည္။ "ခုျဖဴနဲ ့
ခင္ တာၾကာလာေတာ့ေလ ကိုယ္ ေကာ္ဖီကိုလည္း ၾကိဳက္လာတယ္ ။ျဖဴ ႕ကိုလည္း ခ်စ္လာတယ္ျဖဴ "
ဟင္! ထင္မထားသည့္ စကားေၾကာင့္ ျဖဴ ေၾကာင္သြားကာ ေကာင္းကင္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။
ေကာင္းကင္မ်က္၀န္းမ်ားက ေဆြးေျမ့ရိပ္သန္းလွ်က္ ျဖဴကို ခ်စ္ေနသည့္ အရိပ္အေယာင္မ်ားျဖင့္ျပည့္ေနသည္။သူျဖဴ ့ကိုတစ္ကယ္ခ်စ္ေနတာပါလား။ျဖဴရင္ ထဲတြင္ ကတုန္ကရင္ ျဖစ္လာသည္။ ျဖဴကေကာ သူ ့ကိုခ်စ္သလား။ " ျဖဴ ကိုယ့္ကို စဥ္းစားေပးေစ
ခ်င္ပါတယ္။မနက္ျဖန္ ဒီလိုအခ်ိန္ ကိုယ္ ဒီဆိုင္က ေစာင့္ေနမယ္။ျဖဴ ့အတြက္ ခုအေျဖေပးဖို ့ခက္ခဲေန မွာေပါ့။ကိုယ္နားလည္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္မနက္ျဖန္ ၾကရင္ေတာ့ ကိုယ္ေပ်ာ္ခ်င္တယ္ျဖဴ ။ကိုယ့္ဘက္ကို အေလးသာျပီး စဥ္းစားေပးပါေနာ္။ ကိုယ္သြားေတာ့မယ္။ " လွည့္ထြက္သြားေသာ သူ ့ေက်ာျပင္ကို ျဖဴ လြမ္းေမာစြာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။
ျဖဴတစ္ေန ့လံုးစဥ္းစားေနမိသည္။ ျဖဴမ်က္၀န္းတြင္ ေကာင္းကင္ႏွင့္ စေတြ့သည့္အခ်ိန္မွ အခုထိ
အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ျပန္ျမင္လာသည္။ သူမ
ေပ်ာ္ခဲ့သည္။ ရႊင္ခဲ့သည္။ ၾကည္နူးခဲ့သည္။ ဒါေတြအားလံုးက ေကာင္းကင္ေၾကာင့္ေလ။ျပီးေတာ့သူမ သူ့ကိုတြယ္တာလွသည္။သူ့ကိုတစ္ေန ့မေတြ့ရလွ်င္ မေနႏိုင္။သူ ့မ်က္ႏွာမျမင္ရလွ်င္မေနႏိုင္။ သူ ့အသံမၾကားရလွ်င္ မေနႏိုင္။ ဒါေတြအားလံုးက အခ်စ္ဆိုလွ်င္ သူမသူ ့ကို ခ်စ္ေလသည္။ ဟုတ္သည္ သူမသူ ့ကို ခ်စ္ေနသည္။ ျဖဴ ့ရင္ထဲတြင္ လိႈက္ခနဲ ခုန္သြားသည္။အခုကိုသူနဲ့ေတြ့ခ်င္လာသည္။ခ်စ္သည့္အေၾကာင္းေတြ ေျပာခ်င္လွသည္။ ဧည့္ခန္းအတြင္းမွ ဖုန္းဆီသို ့ေျပးသြားမိသည္။ဖုန္းခြက္ကို ေကာက္ ကိုင္ျပီးမွသတိရသည္။ဟုတ္သားပဲ။ငါသူ့ဖုန္းနံပါတ္ မွ မသိတာ။ ျဖဴႏွင့္သူ တစ္လေက်ာ္ေလာက္ ေတြ ့ခဲ့ေသာ္လည္း ဖုန္းနံပါတ္ျခင္း မလဲခဲ့မိ။နံနက္တိုင္းဆိုင္တြင္ ဆံုဖို့သာ ခ်ိန္းခဲ့ေလသည္။ဖုန္းခြက္ကိုျပန္ ခ်ျပီး အထ ဘယ္ဘက္ရင္အံုမွ စူးကနဲ ေအာင့္တက္သြားသည္။ " အား အား အား " မခံမရပ္ႏိုင္
ေအာင္ ေအာင့္လာေလသည္။ ရင္ဘတ္ကိုဖိကာ လဲက်သြားေသာ သမီးေၾကာင့္ ေဒၚေအးျဖဴ မ်က္လံုးမ်ား ျပာကနဲ ျဖစ္သြားသည္။" သမီး သမီး…လာၾကပါအံုး ကိုေအာင္ခန္ ့ ဒီမွာ သမီး ေမ့လဲသြားလို ့ "
အေမ အေဖႏွင့္ အိမ္မွ အလုပ္သမားမ်ား ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနၾကသည္။ျဖဴကိုကားေပၚသို ့တင္ၾက သည္။ ေဆးရံုသြားဖို ့အေၾကာင္း ေျပာေနသည္ကို ၾကားေနရသည္။ ျဖဴေသေတာ့မွာလား ။ဟင့္အင္း ျဖဴေသလို ့မရေသးဘူးေလ။ ျဖဴ မနက္ျဖန္ၾကရင္ ေကာင္းကင္ကို အေျဖေပးရအံုးမည္။ သူေစာင့္ေနမယ္ဟု ေျပာသြားသည္ပဲ။ ဘယ္ဘက္ရင္အံုမွ ပို၍ စူးေအာင့္လာသည္။ " သမီးသမီး အားတင္းထား
ေနာ္ " ဒါအေဖ့အသံ။ျဖဴ ့နာက်င္မႈမ်ား ရုတ္တရက္ဆိုသလို ေပ်ာက္သြားသည္။ ျဖဴ မ်က္၀န္းေရွ့တြင္
ျမင္ကြင္းတစ္ခု " Rose Garden " တဲ့ ဆိုင္ထဲမွ
ရတနာဦး၏ေကာ္ဖီေသာက္တိုင္းလြမ္းတယ္သီခ်င္းသံက အျပင္ထိ ပ်ံ့လြင့္ေနသည္။ သူဘယ္မွာလဲ ျဖဴခ်စ္ရတဲ့ ေကာင္းကင္ ဘယ္မွာလဲ။
လူနာအမည္ ျဖဴ ည ၇ နာရ ီ၅ မိနစ္တြင္ ေသဆံုးသည္။ ဆရာ၀န္၏ စကားသံေၾကာင့္ ေဒၚေအးျဖဴ
ေခြက်သြားသည္။ ေဒၚေအးျဖဴကို ထိန္းထားေသာ ဦးေအာင္ခန့္ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ျပည့္လွ္က္။
ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲသို ့ေကာင္းကင္၀င္လာခဲ့သည္။ သူ ့ရင္မ်ား တလွပ္လွပ္ခုန္ေနသည္။ ဒီေန ့ျဖဴသူ ့ကို အေျဖေပးမည့္ေန ့။အ၀င္၀ဆီသို ့လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေနမိ၏။တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အခ်ိန္မ်ားကုန္လာသည္ မနက္ ၉နာရီထိုးေပျပီ။ ျဖဴမလာေတာ့ဘူးလား။ ျဖဴလာမယ့္ေန ့ထိ ကိုယ္ဒီဆိုင္ကေန မနက္တိုင္း လာေစာင့္ ေနမွာပါျဖဴ ။
ေကာင္းကင္ ထထြက္လာခဲ့သည္။
ရာသီမ်ား အလီလီေျပာင္းလဲခဲ့ေပျပီ။ အသက္ ၃၀
ျပည့္ျပီျဖစ္ေသာ ဦးေကာင္းကင္တစ္ေယာက္ ဆိုင္ေရွ့မွ ဆိုင္းဘုတ္ကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိသည္။
" Rose Garden "လြန္ခဲ့ေသာ၃ႏွစ္ကအသစ္လဲခဲ့ေသာဆိုင္းဘုတ္ပင္ပ်က္စီးေနခဲ့ျပီ။ဘာလိုလိုႏွင့္သူမနက္တိုင္းျဖဴ ႕ကို လာေစာင့္ေနခဲ့သည္မွာဒီေန့ဆိုလွ်င္ ၁၀ႏွစ္ တင္း တင္းျပည့္ခဲ့ျပီ။သူ့တြင္ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခု ရိွသည္။တစ္ေန့တြင္ေတာ့သူထိုင္ေနေသာထိုင္ခံုေလး သို ့ျဖဴေရာက္လာကာ သူ ့ကို ခ်စ္သည့္အေၾကာင္း လာေျပာလိမ့္မည္။ဦးေကာင္းကင္အတြင္းဘက္သို့ ၀င္ကာထိုင္ေနက်ဆိုင္ေထာင့္တြင္ ၀င္ထိုင္လိုက္ ၏။ ထံုးစံအတိုင္း ျဖဴ ့ဖို ့တစ္ခြက္ သူ ့ဖို ့တစ္ခြက္ ၂ခြက္မွာလိုက္သည္။ ဘာလိုလိုႏွင့္ ဒီေန ့လည္း ၉နာရီထိုးေပျပီ။ ဆိုင္ျပင္တြင္ မိုးမ်ားတဖဲြဖဲြ က်ေနသည္။မိုးဖဲြမ်ားက ျဖဴႏွင့္စေတြ ့ခဲ့ေသာေန ့ကို ပို၍ သတိရေစေလသည္။အေရွ့မွ အရာမယြင္းေသး
ေသာ ေကာ္ဖီခြက္ႏွစ္ခြက္ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း သူ ့
မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲတက္လာသည္။ ျဖဴသိလား။ တစ္ကယ္ေတာ့အခ်စ္ဆိုတာ အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းတိုင္း လိုက္ေျပာင္းတတ္သည့္အရာမဟုတ္။
အခ်ိန္ေတြၾကာတိုင္း ေဟာင္းႏြမ္းသြားသည့္အရာမဟုတ္။တစ္မိနစ္ေလာက္ခ်စ္ဖူးရင္ေတာင္ ၁၀ႏွစ္စာ ေလာက္မေမ့ႏိုင္ျဖစ္တတ္သည္။တစ္လစာေလာက္ ခ်စ္ခဲ့ရင္ေတာင္တစ္ဘ၀စာရင္းရဲသည္ထိျဖစ္သြား
ႏိုင္သည္။ကိုယ္ယံုတယ္ျဖဴ ။တစ္ေန့ေတာ့မင္းကိုယ့္ဆီကို လာမွာပါ။ ကိုယ္ေစာင့္ေနမွာပါျဖဴ တစ္ဘ၀ လံုးစာ အထိ။ကိုယ့္ေနာက္ဆံုးထြက္သက္အထိ
ဒီေနရာေလးကေန ကိုယ္အျမဲတမ္းေစာင့္ေနေတာ့မွာပါျဖဴ ။ကိုယ္အၿမဲတမ္းေစာင့ေနေတာ့မွာပါ…
ဆိုင္ထဲတြင္ သီခ်င္းသံက ခပ္တိုးတိုး
ပ်ံ ့လြင့္ေနသည္။
"ေကာ္ဖီၾကိဳက္တဲ့ အခ်စ္ေရခုေတာ့
မင္းဘယ္မလဲ
ကိုယ္နဲ ့ေ၀းသြားခဲ့တာ ရက္ေပါင္းမ်ားျပီပဲ
ေကာင္းကင္ကို လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ရင္းနဲ ့
ေပ်ာက္ဆံုးခဲ့သူ မင္းကိုရွာ ေနပါတယ္
ဘ၀နဲ ့ရင္းကာခ်စ္ခဲ့ ခ်စ္သူေလးရယ္ ခုေတာ့ မင္းဘယ္မလဲ ......."
ျပီးပါျပီ
ဖတ္ရႈအားေပးခဲ႔ၾကပါေသာ steemit အဖဲြ႕သူအဖဲြ႔သားမ်ားအားေက်းဇူးအထူးတင္လွ်က္……
MSC-172
Photo credit - google image
Author - Soe Tha Khin