credit-google image
ခ်စ္ခင္ရပါေသာ steemit ညီအစ္ကိုေမာင္နွမမ်ား ဖတ္ရႈေဝဖန္အျကံျပဳေပးျကပါဦးဗ်ာ
"ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ ေၾကာ့"
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ၾကည့္ရင္း
ေျပာခ်လိုက္ေသာ ထက္မင္း၏စကားေၾကာင့္
ေၾကာ့ရွင္းခင္ တစ္ခ်က္ေတာ့ ေၾကာင္သြားမိသည္။ တစ္ေန ့တြင္ေျပာလာလိမ့္မည္ဟု သိေသာေၾကာင့္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ေရွာင္ဖယ္ခဲ့ေသာ္လည္း ယေန ့ေတာ့ မေရွာင္ႏိုင္ေတာ့။
ဒီေန ့လင္းခက္ေက်ာင္းမလာေသာေၾကာင့္
ထက္မင္းအတြက္ အခြင့္အေရးရသြားျခင္းပင္။
ေၾကာ့ရွင္းခင္ရယ္ လင္းခက္ရယ္ ထက္မင္းရယ္
ဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေပါင္းလာခဲ့ေသာ
ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္ျပီး ဆယ္တန္းတူတူ
ေအာင္ကာ တကၠသိုလ္တက္ေတာ့လည္း
မခဲြခ်င္စိတ္ႏွင့္ ေမဂ်ာတူယူခဲ့ေလသည္။
ခက္တာက ထက္မင္းအေပၚတြင္
ေၾကာ့ရွင္းခင္ ခံစားခ်က္မရိွ။အရပ္ရွည္ရွည္
အသားျဖဴျဖဴႏွင့္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနတတ္ေသာ
ထက္မင္းက ေခ်ာပါသည္။မိန္းကေလးအမ်ားစု
ေၾကြၾကျပီး လူမႈဆက္ဆံေရးေကာင္းကာ
အတန္းထဲကလူတိုင္းႏွင့္ အဆင္ေျပေအာင္
ေပါင္းတတ္သည္။စီးပြားေရးအဆင္ေျပေသာ
မိဘႏွစ္ပါးမွ ေမြးဖြားလာေသာေၾကာင့္ေငြေၾကးကအစပူပန္စရာမလိုဘဲ ဘ၀ကိုေအးေအးသက္သာ
ေလွ်ာက္လွမ္းႏိုင္သည္။လင္းခက္မွာေတာ့ထိုသို ့
မဟုတ္။လင္းခက္တို ့အိမ္က အေဖေကာအေမ
ေကာက ၀န္ထမ္းမ်ားျဖစ္ျပီး ပိုက္ဆံကိုစစ္စစ္စီစီသာ သံုးရေသာ လူလတ္တန္းစားမ်ားပင္။ျပီးေတာ့လင္းခက္ကနားလည္ရခက္သည္။အသားညိဳညိဳ
အရပ္မနိမ့္မျမင့္ႏွင့္ျဖစ္ကာ သြားတက္ကေလး
ပါေသာေၾကာင့္ ရယ္လိုက္လွ်င္ ဆဲြေဆာင္အား
ေတာ္ေတာ္ရိွေသာ္လည္း လင္းခက္က အရယ္
အျပံဳးနည္းလွသည္။ထက္မင္းလိုလည္းသိပ္ျပီး
ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းမရိွလွ။ငယ္ငယ္ကတည္းက
ထက္မင္းဗိုလ္က်သမွ်သည္းခံတတ္သူလည္း
ျဖစ္သည္။ထက္မင္းႏွင့္ေၾကာ့က စီးပြားျပည့္စံုျပီး သူကမျပည့္စံုေလျခင္းဟုလည္း အျမဲတေစ သိမ္ငယ္ေနတတ္သူလည္းျဖစ္ေလ၏။
"ငါ့စကားကိုျပန္ေျဖအံုးေလေၾကာ့"
မင္းထက္၏အသံေၾကာင့္ အေတြးလြန္ေနရာမွ
ေၾကာ့ ပစၥဳပၸန္သို ့ျပန္လည္ေရာက္ရိွလာသည္။
ေသာက္လက္စ အေအးဗူးကိုေဘးဖယ္ကာ ကိုယ္ကို မတ္မတ္ထိုင္လိုက္သည္။မင္းထက္မ်က္ႏွာကိုတည့္တည့္ၾကည့္လိုက္ရင္း စကားစလိုက္၏။
"ဘာလို ့ငါလဲ မင္းထက္ရာ"
တကၠသိုလ္မွာမိန္းကေလးေတြဒီေလာက္မ်ားတာ တျခားမိန္းကေလးေတြကိုလိုက္ပါေတာ့လား။
ငါအဲ့အေၾကာင္းေတြမစဥ္းစားခ်င္ေသးဘူး။
ထက္မင္းကသက္ပ်င္းတစ္ခ်က္ကို မႈတ္ထုတ္လိုက္ရင္း ေလးတဲြတဲြေခါင္းခါလိုက္သည္။
"ငါမွသူတို ့ကိုမၾကိဳက္တာပဲေၾကာ့
ငါနင့္ကိုပဲခ်စ္တာေလအခုနင္ဒီအေၾကာင္းေတြ မစဥ္းစားခ်င္ေသးဘူးဆိုလည္း ရပါတယ္ဟာ။
ဒါေပမယ့္ နင္ငါ့ကိုတစ္ခုေတာ့ လိုက္ေလ်ာပါ
နင္ခ်စ္သူေရြးေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အခါၾကရင္
ငါ့ကိုဦးစားေပးျပီးစဥ္းစားေပးေနာ္"
"ေအးပါဟာ စိတ္မပါစြာျဖင့္ ေၾကာ့
ေခါင္းျငိမ့္လိုက္သည္"
credit- google image
ေသာက္လက္စအေအးခြက္ကိုျပန္ကိုင္ရင္း
ေၾကာ ့စကားကိုျပန္စလိုက္သည္။
"ဒါနဲ ့ထက္မင္း နင္ဒီေန ့ငါ့ကိုရည္းစား
စကား ေျပာမယ္ဆိုတာ လင္းခက္သိလား"
ထက္မင္းကခပ္ေအးေအးျဖင့္
ေခါင္းျငိမ့္လိုက္ရင္း
"သိတယ္ေလဟာ ဒီေန ့သူ ့ကို
ငါကေရွာင္ခိုင္းလိုက္တာ
အဲဒါေၾကာင့္ ဒီေကာင္ၾကီး ဒီေန ့
ေက်ာင္းမလာတာေပါ့"
ေၾသာ္ စကားသံခပ္သဲ့သဲ့ကို ေရရြတ္ရင္း
ေၾကာ့ရင္ထဲက်ဥ္ခနဲျဖစ္သြား၏။
ေသာက္ေနေသာ အေအးက
ပူေလာင္ေနသေယာင္ ခံစားရေလသည္။
စာၾကည့္တိုက္ရိွရာသို ့အတူတူ
ူေလွ်ာက္လွမ္းလာရင္း ေဘးတိုက္ျမင္ေနရေသာ
ေၾကာ့၏မ်က္ႏွာကိုေငးကာ ထက္မင္း အေတြး
ေ၀ေနမိသည္။ေၾကာ့ကိုသူနားမလည္။သူရယ္
္ေၾကာ့ရယ္ ငလင္းရယ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက
သံုးအိမ္တစ္အိမ္ တပူးတဲြတဲြေနခဲ့ၾကျပီး
ေၾကာ့အတြက္ဆို ထက္မင္းႏွင့္ ငလင္းကအျမဲ
ေရွ႕ကရပ္တည္ခဲ့သည္။ တစ္ေယာက္က
ိုတစ္ေယာက္လည္း သံေယာစဥ္ ၾကီးခဲ့ၾကကာ
အေမတို ့ကေတာင္ ကေလးသံုးေယာက္ကေတာ့ သံုးလြန္းတင္ၾကိဳးလို အခ်စ္ေတြခိုင္ျမဲပါ့ ဟုေျပာယူရတဲ့အထိပင္။သူေတြးထားတာက ေၾကာ့က
သူတို ့ႏွစ္ေယာက္လံုးကို ခ်စ္ေသာေၾကာင့္
တစ္ေယာက္ေယာက္ကမ်ား ခ်စ္ခြင့္ပန္လွ်င္
မလဲြမေသြေခါင္းျငိမ့္မည္ဟု ထင္ခဲ့သည္။
တစ္ကယ္တမ္းလက္ေတြ ့ၾကေတာ့ထိုသို ့
မဟုတ္။ေၾကာ့ကို ထက္မင္းဘလိုမွကို နားမလည္
ႏိုင္ေတာ့။ေၾကာ့မ်က္ႏွာၾကည့္ေတာ့လည္း ခပ္တည္တည္ပင္ ဘာမွစိတ္ထဲမရိွပံုမ်ိဳး။ ထက္မင္းေခါင္းကိုသာ တဗ်င္းဗ်င္း ကုပ္ေနမိေတာ့၏။
credit-google image
လင္းခက္ျခံထဲတြင္ရိွသည္ဆိုေသာေၾကာင့္ ေၾကာ့ ျခံထဲသို ့ေလွ်ာက္လာခဲ့လိုက္သည္။ေတြ ့ပါျပီ လင္းခက္က သရက္ပင္ေအာက္က ခံုတန္းတြင္ မာရဇၨ၏ ေရႊလသာမွသီခ်င္းကို ခပ္ေဆြးေဆြးဆိုေနေလသည္။ေၾကာ့အတြက္ ဒီသီခ်င္းက ရင္းႏီွးေနျပီးသား။လင္းခက္က ဒီသီခ်င္းကိုသိပ္ၾကိဳက္ေလသည္။
#ရင္ထဲမွာ ကိုယ္ေလသိပ္ခ်စ္တတ္တယ္
အတူေနရရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွန္းသိတယ္
ေရႊလမွမသာေသးခင္ အခ်စ္ရယ္ တူတူေနမယ္
မေျပာရက္ႏိုင္ဘူး ......."
"လင္းခက္"
ေၾကာ့၏ေခၚသံေၾကာင့္ လင္းခက္ ဂစ္တာကို
ေဘးသို ့ခ်လိုက္ရင္း ထိုင္ခံုအစြန္းသို ့တိုးေပး
လိုက္သည္။
"ေရာ့ နင္ေက်ာင္းမလိုက္တဲ့စာေတြကူးထားတယ္
အဲဒါလာေပးတာ"
လင္းခက္က ဗလာစာအုပ္ကိုယူလိုက္ရင္း
ခပ္တိုးတိုးေျပာလိုက္သည္။
"ေက်းဇူးပဲေၾကာ့"
"အမေလးလိုလို ့လား"
ေၾကာ့က ျပန္ေျပာရင္း ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။
ႏွစ္ေယာက္သားအၾကားတြင္ စကားသံက
တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။သရက္ရြက္ေၾကြသံတေျဖာက္ေျဖာက္ႏွင့္အတူ စာကေလးငွက္ေအာ္သံမ်ားခပ္သဲ့သဲ့ၾကားေနရ၏။တိတ္ဆိတ္မႈကိုသည္းမခံႏိုင္စြာျဖင့္ ေၾကာ့ စကားစလိုက္သည္။
"လင္းခက္ နင္သိျပီးသားလား
မေန ့ကငါ့ကို ထက္မင္းက ရည္းစားစကား
ေျပာတယ္"
"ေအာ္အင္း"
လင္းခက္က ခပ္ျဖည္းျဖည္းေခါင္းျငိမ့္သည္။
ေၾကာ့ ေခါင္းကိုငဲ့လိုက္ရင္း လင္းခက္မ်က္ႏွာကို
ခပ္စူးစူးၾကည့္ရင္း ေမးလိုက္၏။
"ငါဘလိုလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲလင္းခက္
ငါထက္မင္းကို ျပန္ၾကိဳက္လိုက္ရမလား ျငင္းလိုက္ရမလား"
လင္းခက္မ်က္ႏွာတြင္ အရိပ္တစ္ခ်ိဳ ့ျဖတ္ေျပး
သြားသည္။ ျဖတ္ေျပးသြားသည္ဆိုတာထက္
ျဖတ္ေျပးသြားသေယာင္ ျမင္လိုက္ရသည္ဟု
ထင္သည္။ လင္းခက္က ျပံဳးလိုက္ရင္း
"အဲဒါကို နင္ဘာလို ့ငါ့ကိုလာေမးတာလဲေၾကာ့"
" ေအာ္ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို ့ဒီသံုးေယာက္ပဲရိွတာ
ေလ။အဲဒါေၾကာင့္ ငါနင့္ဆီက
အၾကံဉာဏ္ယူခ်င္လို့"
လင္းခက္က မ်က္ႏွာကိုတည္လိုက္ရင္း စကားကို
ခပ္ဆဆ ေျပာလိုက္သည္။
"နင့္သေဘာပဲေလေၾကာ့ ငါမေျပာတတ္ဘူး"
ေၾကာ့က စကားဆက္ျပန္သည္။
"လင္းခက္သိလား ထက္မင္းကငါ့ကို
တစ္ကယ္ခ်စ္တဲ့ပံုေပၚလား
ငါသူ ့ကိုျပန္ခ်စ္လိုက္ရင္ ေကာင္းမလားဟင္"
"ေကာင္းပါတယ္ေၾကာ့ ထက္မင္းကနင့္ကို
တစ္ကယ္ခ်စ္တာပါ။သူနဲ ့နင္ဆို အစစအရာရာ
လိုက္ဖက္တယ္ေလ နင္စိတ္ခ်မ္းသာရမွာပါ"
"ဒါဆိုလင္းခက္ ငါတို ့ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူေတြ
ျဖစ္သြားရင္ နင္ေပ်ာ္မွာလား"
လင္းခက္က သြားတက္ေပၚေအာင္ျပံဳးလိုက္ရင္း
"ေပ်ာ္မွာေပါ့ေၾကာ့ နင္တို ့ႏွစ္ေယာက္
ခ်စ္သူေတြျဖစ္သြားရင္ အေပ်ာ္ဆံုးလူက
ငါျဖစ္မယ္ထင္တယ္"
သြားတက္ကေလးေပၚေအာင္ရယ္လိုက္
တိုင္း ခ်စ္စရာေကာင္းလြန္းေသာ လင္းခက္၏
အျပံဳးကို ဒီတစ္ခါေတာ့ ေၾကာ့ အျမင္ကတ္မိသည္။ရင္ထဲတြင္လည္း နာက်င္မႈေ၀ဒနာက တိုးလာေလသည္။ရင္ထဲမွခံစားခ်က္ကို ကပ်ာကယာ
ကြယ္လိုက္ရင္း ေၾကာ့ျပံဳးလိုက္သည္။
"ဒါဆို လင္းခက္ ငါမနက္ျဖန္ နင့္ေရွ ့မွာ
ထက္မင္းကို အေျဖေပးခ်င္တယ္။နင္ေက်ာင္းကို
ဆက္ဆက္လာရမယ္ေနာ္။သံုးေယာက္ပဲရိွတာဆိုေတာ့ နင့္ေရွ ့မွာ ပဲ ေကာင္းတယ္ေလေနာ"
"အင္းပါ ငါလာခဲ့ပါ့မယ္"
လွည့္ထြက္သြားေသာ ေၾကာ့၏ေက်ာျပင္ကို
ေငးကာ လင္းခက္မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္တစ္ေပါက္ လြင့္ခနဲေၾကြသြားသည္။ နင္ေပ်ာ္ႏိုင္ပါေစ
ေၾကာ့ရယ္ ။နင္ေပ်ာ္ရင္ ငါေက်နပ္ပါတယ္။
credit- google image
ေခါင္းအံုးတစ္အံုးလံုးရဲႊနစ္ေနေအာင္
ငိုထားသျဖင့္ ေၾကာ့မ်က္လံုးမ်ား နီရဲေနသည္။
မ်က္၀န္းထဲတြင္ ညေနက လင္းခက္မ်က္ႏွာကို
သာ ျမင္ေနမိသည္။နင္ငါ့အေပၚမွာ ခံစားခ်က္
နည္းနည္းေလးေတာင္ မရိွဘူးလား လင္းခက္ရယ္။ ရင္ထဲတြင္ ပူေလာင္ေနသည္မို ့ညတာကလည္း
ရွည္လ်ားလွသည္။
ကန္တင္းတြင္ အေအးဗူးကိုယ္စ
ီမွာလိုက္ရင္း ေၾကာ့ တစ္ေယာက္ လင္းခက္မ်က္ႏွာကို ခိုးၾကည့္လိုက္သည္။
မ်က္တြင္းနည္းနည္းခြက္ေနသလိုပင္။
ညကအိပ္မေပ်ာ္ဘူးလား။ေအာ္ဘာေတြေတြးေနလဲေၾကာ့ရယ္။သူအိပ္ေပ်ာ္မွာပါ။ နင္ေတြးလိုက္တဲ့ လင္းခက္ခံစားခ်က္ေတြက ဘယ္တုန္းကမ်ား
မွန္ဖူးလို့လဲ။နင္သူ ့ကိုမုန္းရမယ္ေၾကာ့။
နင့္ကိုမခ်စ္တဲ့လင္းခက္ကို မုန္းျပီး သူအားက်
မနာလိုေအာင္ ထက္မင္းကိုတဲြျပလိုက္စမ္းပါ။
အေတြးမ်ားျဖင့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ခက္ခက္ခဲခဲခ်ရင္း ေၾကာ့ စကားစလိုက္သည္။
"မေန ့ကငါ့ကို ေျပာထားတဲ့ရည္းစားစကားေလ
ထက္မင္း ငါနင့္ကို အခုအေျဖေပးမလို ့
ငါအာ့အေၾကာင္းေတြစဥ္းစားေတာ့မယ္ေလ"
"ဟင္ တစ္ကယ္လားေၾကာ့
ငါ့ရင္ေတြအခုန္ျမန္လာျပီ
ငါကံေကာင္းမွာလားဟင္"
"အင္းေပါ့ ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္ထက္မင္း
ငါတို ့တဲြၾကတာေပါ့"
လိေမၼာ္ရည္ကိုေမႊေနေသာ လင္းခက္လက္မ်ား
တစ္ခ်က္တုန္သြားသည္ဟုထင္မိသည္။
"ဟားးး ၀မ္းသာလိုက္တာ ေၾကာ့ရယ္
ငါနင့္ကိုဒီေန ့ကစျပီး တစ္သက္လံုး
စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ထားပါ့မယ္"
ထက္မင္းပံုစံက တစ္ကယ္ကို ေပ်ာ္ေနပံုပင္။
လင္းခက္ကေတာ့ ျပံဳးေနသည္။အဲ့အျပံဳးက
ိုမုန္းလွသည္။ရည္းစားရသြားတဲ့ခံစားခ်က္က
ဘယ္လိုၾကီးပါလိမ့္။ ေၾကာ့ရင္ထဲတြင္ အေပ်ာ္မ်ား ေရာက္မလာခဲ့။အေပ်ာ္အစား နာၾကင္မႈႏွင့္ အမုန္းတရားသာ ခို၀င္လာခဲ့သည္။ ဆိုင္ထဲတြင္ မာရဇၨ၏ ေရႊလသာမွ သီခ်င္းက ပ်ံ ့လြင့္ေနျပန္သည္။ ဒါကဘယ္လိုတိုက္ဆိုင္မႈပါလိမ့္ကြယ္........
"ရင္ထဲမွာ ကိုယ္ေလသိပ္ခ်စ္တတ္တယ္
အတူေနရရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွန္းသိတယ္
ေရႊလမွမသာေသးခင္ အခ်စ္ရယ္ တူတူေနမယ္
မေျပာရက္ႏိုင္ဘူး ......."
ဖတ္ရႈေပးပါေသာ ဆရာသမားမ်ားနွင့္ steemit ညီအစ္ကိုေမာင္နွမမ်ားအား ေက်းဇူးအထူးတင္ရွိပါသည္။
Author-Soe Tha Khin
MSC-172