က်မရဲ႕အေမမွာ ေမြးခ်င္းညီအစ္မသံုးေယာက္ရွိပါတယ္။အေမကေတာ့အလတ္ေပါ့။အေမ့ရဲ႕အထက္မွာ အမျကီးတစ္ေယာက္နဲ႕ အေမ့ရဲ႕ေအာက္မွာ ညီမေလးတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။လက္ရွိအခ်ိန္မွာ အေမ့အသက္က ၆၇ႏွစ္ရွိျပီး အေမ့ရဲ႕ညီမျဖစ္တဲ႔ က်မတို့ရဲ႕အေဒၚကေတာ့ ၅၁ႏွစ္ရွိပါျပီ။အေမ့ရဲ႕အမအျကီးဆံုးကေတာ့ ၇၀ေက်ာ္ေနပါျပီ။ဒီတစ္ပါတ္ေဆာင္းပါးေလးမွာ က်မေရးသားျခင္တဲ႕ အေျကာင္းအရာေလးကေတာ့ အသက္၇၀ေက်ာ္ေနျပီျဖစ္ကာ တစ္ခါတစ္ရံမွာ သတိေမ့ျပီး ငယ္မူျပန္ေနျပီ ျဖစ္တဲ႕အေမ့ရဲ႕အမအျကီးဆံုးလည္းျဖစ္ က်မတို့ရဲ႕အေဒၚျကီးလည္းျဖစ္တဲ႕ ျကီးျကီးေဒၚခင္စန္းအေျကာင္းကို စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ဘဲ ေျပာျပျခင္ပါတယ္။
ျကီးျကီးေဒၚခင္စန္းအေျကာင္း ေရးသားဖို့စိတ္ကူးရလာတဲ႕ အေျကာင္းေလးကေတာ့ တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။လာမယ့္ သျကၤန္မတိုင္ခင္ ၉ရက္ေန့ျကရင္ က်မရယ္ သမီးေလးရယ္ သမီးေလးေဖေဖရယ္ဟာ အညာမွာရွိတဲ႕ သမီးေလးေဖေဖရဲ႕မိဘေတြဆီျပန္ရင္း သျကၤန္ရက္ေတြကို ကုန္ဆံုးမွာျဖစ္လို့ သျကၤန္မျပန္ခင္မွာ ေျမာက္ဒဂံုမွာရွိတဲ႕ က်မတို့ရဲ႕ျကီးျကီးဆီကို ဒီေန့မနက္ဘဲလာေရာက္ကေတာ့ရင္း ျကီးျကီးနဲ႕အတူသံုးေလးရက္ေလာက္ ေနထိုင္မွာျဖစ္လို့ ဇရာအရ က်န္းမာေရးေတြခ်ိဳ႕တဲ႔ျပီး သတိေမ့ ငယ္မူျပန္ေနတဲ႔ ျကီးျကီးကို စာနာမိလို့ဘဲျဖစ္ပါတယ္။
ျကီးျကီးနဲ႔ဘဘ အိမ္ေထာင္စျကေတာ့ ဝန္ထမ္းျဖစ္တဲ႔ ဘဘရဲ႕အလုပ္နဲ႔နီးတဲ႔ ေျမာက္ဒဂံု မွာျခံေလးဝယ္ျပီး ေနခဲ႔ျကပါတယ္။စည္းစနစ္ျကီးျပီး ေျခြတာစုေဆာင္းတတ္တဲ႔ ဘဘရဲ႕ စီမံမႈေတြေျကာင့္ လက္ရွိျခံေလးရွိတဲ႔ေနရာထက္ ပိုျပီးစည္ကားတဲ႔ေနရာေလးမွာ ျခံေလးတစ္ျခံထပ္ဝယ္ျပီး ဝါးဓနိ ကုန္စံု နဲ႔ စတိုးဆိုင္ေလးတြဲဖြင့္လာရင္း စီးပြါးရွာလာခဲ႔ျကတာ သားသမီးေလးေယာက္ကို ပညာတတ္ေအာင္ ထားႏိုင္ခဲ႔တဲ႔အျပင္ အမ်ိဳးထဲမွာရွိတဲ႔ အဆင္မေျပသူေတြကိုပါ ေထာက္ပံ႔ေပးကမ္းႏိုင္ခဲ႔ျကပါတယ္။အဲ႔ဒီ့ေခတ္က ဖုန္းေတြရွားပါးေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ စီးပြါးေရးလာဘ္ျမင္တဲ႔ ဘဘဟာ တယ္လီဖုန္းငွါးစားတဲ႔ အလုပ္ေလးပါ တိုးခ်ဲ႕လုပ္ကိုင္ရင္း သားသမီးေတြေရွ႕ေရးအတြက္ စုေဆာင္းခဲ႔ပါတယ္။
လြန္ခဲ႔တဲ႔ငါးႏွစ္ေလာက္မွာ ျကီးျကီးရဲ႕အမ်ိဳးသားျဖစ္တဲ႔ က်မတို့ရဲ႕ဘဘဟာ ဆီးခ်ိဳေရာဂါနဲ႕ဘဲ ျကီးျကီးထက္အရင္ ေလာကျကီးကေန ထြက္ခြါသြားခဲ႔ပါတယ္။အခုအခ်ိန္မွာ ျကီးျကီးဟာ ေလာကျကီးမွာ မပူမပင္နဲ႕ ဘဘရွာေဖြေပးခဲ႔တဲ႔ စည္းစိမ္ေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းစြာ ေနခဲ႔ရေပမယ့္ သားသမီးေတြ တူမေတြ ညီအစ္မေတြကို မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ ထမင္းစားျပီးသလား မစားျပီးဘူးလား ဆိုတာလည္း အမွတ္မရေတာ့တဲ႔အျပင္ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ္ေနထိုင္တဲ႔အိမ္ကိုေတာင္ သူမ်ားအိမ္ထင္ျပီး အိမ္ျပန္မယ္သာ ေျပာေနတတ္ေတာ့ပါတယ္။ဘုရားရွိခိုးျခင္း ဥပုလ္ေစာင့္ျခင္းဆိုတဲ႔ ကုသိုလ္ေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ႔ အလုပ္ေလးေတြကိုသာ မေမ့မေလ်ာ့နဲ႔ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တာကိုဘဲ က်မတို့အေနနဲ႔ အဆိုးထဲကအေကာင္းတစ္ခုလို ဝမ္းသာစရာျဖစ္ေနပါတယ္။
က်မတို့ဟာ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္မွာ ေပ်ာ္စရာေတြ ဝမ္းနည္းစရာေတြ စီးပြါးေရးေတြ လူမႈေရးေတြ သားေရးသမီးေရးေတြ အစရွိတဲ႔ လူမႈကိစၥေတြျကားမွာ လူ့ဘဝျကီးကို ေမ့ေမ့ေလ်ာ့ေလ်ာ့နဲ႔ ကုန္ဆံုးတတ္ျကပါတယ္။ေနာင္သံသရာအတြက္ပါတဲ႔ ကုသိုလ္ေရးေတြဆိုတာ အခ်ိန္ရမွ အသက္အရြယ္ျကီးလို့ အနားရမွသာ ေဆာင္ရြက္ရမယ့္အရာေတြလို့သာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ထင္ေနတတ္ျကပါတယ္။က်မရဲ႕သံုးသပ္ခ်က္ကိုေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်မရဲ႕ျကီးျကီးဟာ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္မွာ ကုသိုလ္ေရးေတြ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးေတြကို လက္လွမ္းမီသမ်ွ တတ္အားသေရြ႕ေဆာင္ရြက္ခဲ႔တဲ႔အတြက္ အသက္အရြယ္ျကီးရင့္တဲ႔အခ်ိန္မွာ သတိေမ့ေလ်ာ့ေနေသာ္လည္း ဘုရားတရားေလးလုပ္ရင္း ေအးခ်မ္းစြာေနထိုင္ခြင့္ရတယ္လို့ ထင္မိပါတယ္။ဒါေျကာင့္ က်မတို့အားလံုးလည္း မေသခ်ာတဲ႔ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ ဘာျဖစ္မလဲဆိုတာ မသိႏိုင္တဲ႔အတြက္ ႏွစ္ခါျပန္မရတဲ႔ ငယ္ရြယ္စဥ္အခ်ိန္ေလးေတြမွာ အခ်ိန္ရွိခိုက္လံု့လစိုက္ကာ နိစၥဓူဝ လူ့ပါတ္ဝန္းက်င္မွာ အမ်ားနည္းတူ လူတန္းေစ့ အသက္ရွင္ေနထိုင္စားေသာက္ႏိုင္ရန္ ျကိဳးစားရုန္းကန္ရင္းနဲ႔ဘဲ ေနာင္သံသရာအတြက္ပါမယ့္ ကုသိုလ္ေရးေလးေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ တြဲဖက္လုပ္ကိုင္ျကပါစို့လို့ဘဲ တိုက္တြန္းရင္း ဒီတစ္ပါတ္ေဆာင္းပါးေလးကို နိဂုန္းခ်ဳပ္လိုက္ပါတယ္။
MSC.035
