လြန္ခဲ႔တဲ႔တစ္ပါတ္ေက်ာ္ေလာက္က အစ္ကိုဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္ရဲ႕ စက္ရံုမွာ စက္ရံုရဲ႕အေဆာက္အဦး အေရအတြက္ေတြ တိုးခ်ဲ႕ေနျကပါတယ္။ဒါ့ေျကာင့္ စက္ရံုတြင္းမွာရွိတဲ႔ အလုပ္သမားအေရအတြက္ေတြအျပင္ ေဆာက္လုပ္ေရးလုပ္ငန္းထဲမွာပါ ယာယီလာေရာက္လုပ္ကိုင္ဖို့အတြက္ ျပင္ပမွအလုပ္သမားေလးေတြ လိုအပ္လို႔ ေခၚယူေနျကတယ္ဆိုတဲ႔သတင္းေလးကို အစ္ကိုရဲ႕ေျပာျပခ်က္အရသတိထားမိလိုက္ပါတယ္။ဒါနဲ႔ဘဲ က်မတို႔ညီအစ္မလည္း က်မတို႔နဲ႔တစ္ရပ္ကြက္တည္းအတူေနထိုင္တဲ႔ ေကာင္ေလးကို သူ႔အေမနဲ႔အတူ က်မတို႔အိမ္ လာလည္တဲ႔အခ်ိန္မွာ အလုပ္ထဲမွာသင့္ေတာ္တယ္လို႔ ထင္ျမင္မိတာနဲ႔ အလုပ္လုပ္မလားဆိုျပီး ေမးလိုက္မိပါတယ္။
အဲ႔ဒီ႔ကေလးရဲ႕မိဘေတြကလည္း အဆင္ေျပျကသူေတြမဟုတ္တဲ႔အျပင္ လက္ရွိမွာလည္း သူကဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ပထမတစ္ႏွစ္ကက်ထားျပီး ဒုတိယေျမာက္ႏွစ္ကို ထပ္တက္ျပီးေျဖထားတာဆိုေတာ့ သူ႔မိဘေတြက သူ႔အတြက္နဲ႔ ေငြကို ေတာ္ေတာ္ေလးအပင္ပန္းခံရွာျပီး ကုန္က်ထားရတဲ႔အေနအထားလည္း ျဖစ္ေနပါတယ္။လူငယ္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ေနတဲ႕အတြက္ အဆင္မေျပတဲ႔မိဘကိုျပန္မသိတတ္ခဲ႔ရင္ေတာင္ ကိုယ့္ဝင္ေငြေလးနဲ႔ကိုယ္ ဝတ္ႏိုင္စားႏိုင္ေအာင္,မျကာမီေအာင္စာရင္းထြက္လို႔ ဆယ္တန္းေအာင္ခဲ႔ရင္ တကၠသိုလ္တက္ခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းစရိတ္ကုန္က်ေငြေတြ ခုမိေအာင္ဆိုတဲ႔ ေစတနာေလးနဲ႔ လုပ္ေစျခင္မိတာပါ။ေနာက္တစ္ခုက အလုပ္လုပ္ရမယ့္အခ်ိန္ကလည္း ေအာင္စာရင္းမထြက္ခင္၂လေလာက္ဘဲဆိုေတာ့ ျကိဳးျကိဳးစားစားေလးလုပ္ခဲ႔ရင္ အလုပ္ျကမ္းသမားေစ်းေတာင္ တစ္ေန႔၇၀၀၀ႏႈန္းရွိေနတာမို႔ ၂လေလာက္ အပင္ပန္းခံလိုက္ရင္ဘဲ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ ၄သိန္းေက်ာ္ေလာက္ဝင္ေငြရွိေနျပီး ေက်ာင္းပညာေရးအတြက္ စိတ္ေအးႏိုင္ရမယ္လို႔ ေတြးလိုက္မိတာပါ။
သို႔ေပမယ့္ အဲ႔ဒီ႔ကေလးကို က်မတို႔ အလုပ္လုပ္မလားလို႔ ေမးလိုက္တဲ႔အခ်ိန္မွာ အဲ႔ဒီ႔ကေလး ျပန္တုံ႔ျပန္လိုက္တဲ႔ အေျဖက က်မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိခဲ႔ရပါတယ္။သူက အလုပ္မလုပ္ျခင္ေျကာင္းကို ခါးခါးသီးသီးကို ျငင္းဆိုခဲ႔ပါတယ္။သူျငင္းဆိုတဲ႔ပံုစံက ဒီအလုပ္ေတြမလုပ္ဖူးလို႔ အလုပ္မွာအဆင္မေျပမွာ စိုးရိမ္တဲ႔ပံုစံနဲ႔ျငင္းဆိုေနတာ မဟုတ္ဘဲ သူနဲ႔မအပ္စပ္တဲ႔အလုပ္ေတြကို လာခိုင္းေကာင္းမလားဆိုတဲ႔ ပံုစံနဲ႕ကို လြဲမွားစြာေတြးေခၚျပီး ျငင္းဆိုေနတာျဖစ္လို့ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း အံ႔ျသမိပါတယ္။က်မေတြးျကည့္တယ္။သူ႔ေနရာမွာ ငါသာဆိုရင္ေရာဆိုတဲ႔ ပံုစံမ်ိဳးနဲ႔ပါ။ကိုယ္လည္းသူ႔အရြယ္မွာဆိုရင္ အဲ႔လိုအလုပ္ေတြ လုပ္ျခင္ပါ့မလားေပါ့,ကိုယ္လည္းမလုပ္ႏိုင္တဲ႔ အလုပ္တစ္ခုကို သူမ်ားမလုပ္ျခင္တာ အျပစ္သြားတင္တဲ႔ပံုစံမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ျခင္တဲ႔အတြက္ပါ။က်မဘယ္လိုဘဲေတြးေတြး က်မအတြက္ကေတာ့ အေျဖတစ္ခုတည္းဘဲ ထြက္လာပါတယ္။အလုပ္လုပ္ရတာကို နိမ့္က်တယ္လို႔ေတြးေနျပီး အဆင္မေျပတဲ႔မိဘလုပ္စာေလးနဲ႔ဘဲ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္မွာ ခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕တဲ႔တဲ႔တက္ေနမယ့္အစား မိဘေတြလည္းမပူပန္ရေအာင္ ကိုယ္အားတဲ႔အခ်ိန္ေလးမွာ ကိုယ့္အရြယ္နဲ႔တန္တဲ႔ အလုပ္လုပ္ျပီးဘဲ ပိုက္ဆံရွာလိုက္မွာပါ။
ဒီလိုအလုပ္ေတြလုပ္လို႔ နိမ့္က်တယ္လို့ ကဲ႔ရဲ႕လည္း အကဲ႔ရဲ႕ခံလိုက္ပါမယ္။အေတြးတိမ္တဲ႕လူတစ္ခ်ိဳ႕ရဲ႕ ကဲ႔ရဲ႕မႈကိုခံမလား,ကိုယ့္ဘဝရဲ႕ မျပည့္စံုမႈေတြကို ဒီတိုင္းထိုင္ျကည့္ေနမယ့္အစား ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ တတ္စြမ္းသေလာက္ျကိဳးစားျပီး သူမ်ားနည္းတူ သြားႏိုင္စားႏိုင္ေအာင္ ဖန္တီးျပီး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ေနမလားဆိုတာ အဲ႔ဒီ႔ကေလးကို ေလးေလးနက္နက္ေတြးေတာခြဲျခားေစျခင္မိပါတယ္။တစ္ခါတစ္ေလျကရင္ အခုေခတ္ကေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ အဓိကနဲ႕သာမညကို ေရာေထြးေနတတ္တာ ေတြ႕ရပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုက က်မတို႔လူေတြဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ အမ်ားနည္းတူ သြားျခင္ စားျခင္ သံုးျခင္ ျဖံဳးျခင္စိတ္ဆိုတာ ရွိတတ္ျကပါတယ္။အဲ႔လိုအခ်ိန္ေတြက်ရင္ အဆင္မေျပတဲ႔မိဘကို စိတ္ဒုကၡေပးမိတာမ်ိဳးတို႔,မလုပ္သင့္တဲ႔အလုပ္ေတြကို ျကံရြယ္လုပ္ကိုင္မိတာမ်ိဳးတို့လည္း ျဖစ္တတ္ျကပါတယ္။စာတစ္လံုးမွမက်က္ဘဲ စာေမးပြဲေအာင္ျခင္း မေအာင္ျခင္းဆိုတာ အေရးမပါဘူးလို႔ကိုသတ္မွတ္ထားျပီး ေပါ့ေပါ့တန္တန္စာေမးပြဲေျဖခဲ႔တဲ႔သူေတြေတာင္ အခ်ိန္တန္လို့ ေအာင္စာရင္းထြက္ခ်ိန္က်ရင္ စာေမးပြဲေအာင္ျခင္စိတ္နဲ႕ ဆုေတာင္းတတ္ျကပါေသးတယ္။ဒီ႔ထက္ပိုျပီး ေလးနက္ေအာင္ က်မျကံုရတဲ႔ေနာက္ထပ္ဥပမာေလးတစ္ခုနဲ႔ေျပာျပပါမယ္။
မႏွစ္ကေလာက္က က်မတို႔ဘုရားဖူးထြက္ျကေတာ့ ဘုရားဖူးကားေပၚမွာ က်မတို့ထိုင္ခံုေနာက္က အေဒၚျကီးႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ေျပာစကားမ်ားနဲ႕ ႏိႈင္းယွဥ္ေျပာျပျခင္ပါတယ္။အေဒၚျကီး၂ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္က သူ႕ညီမက ကပ္ေစးႏွဲျပီး ဘယ္ကိုမွမသြားေျကာင္း,သူကေတာ့ အခုခ်ိန္ ဘာမွမစဥ္းစားဘဲ သြားစရာရွိတာသြား သံုးစရာရွိတာသံုးေျကာင္း ေျပာေနခဲ႔ပါတယ္။သူ႔အေနအထားကိုျကည့္ျပီး သူေျပာတဲ႔စကားကို သံုးသပ္ျကည့္႐ရင္ ခုခ်ိန္မွာသူဟာ အသက္ငါးဆယ္ေလာက္ရွိျပီ။ခုလို အသက္ျကီးခ်ိန္မွာ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေငြရွာတဲ႔အလုပ္ကိုလံုးပမ္းမေနရဘဲ သြားျခင္ရာသြား လွဴျခင္ရာလွဴႏိုင္ေနျပီ။ ဒီလိုေတြသံုးႏိုင္ဖို့ ေျပာႏိုင္ဖို့ဆိုတာ သူလည္း တစ္ခ်ိန္တုန္းက လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္တဲ႔အရြယ္မွာ ျကိဳးျကိဳးစားစားနဲ႔ ေငြရွာခဲ႔လို႔သာ ေျပာႏိုင္ေနႏိုင္တယ္လို့ က်မကေတာ့ သံုးသပ္မိပါတယ္။ဒါေျကာင့္မို့လို့သာ ခုလိုအသက္ျကီးခ်ိန္မွာ ေငြရွာရင္းနဲ႕ဘဲ လံုးလည္ခ်ာလည္လိုက္ျပီး ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို ေရာက္မွန္းမသိေရာက္သြားတဲ႔လူမ်ိဳးထဲမွာ မပါဝင္္ဘဲ ငယ္ရြယ္စဥ္ကိုယ္လုပ္ႏိုင္ကိုင္ႏိုင္တဲ႔အရြယ္မွာ ရွာေဖြခဲ႔တဲ႔ေငြေတြကို အသံုးခ်ျပီး ေအးခ်မ္းစြာဘဲ ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ေတြကို ျဖတ္သန္းႏိုင္တယ္လို့ထင္ျမင္မိပါတယ္။ဒါ့ေျကာင့္ က်မတို႔အားလံုးလည္း အရြယ္ရွိခ်ိန္မွာ ျကိဳးျကိဳးစားစားေလးနဲ႔ ရွာေဖြစုေဆာင္းသင့္ပါတယ္။ျကိဳးစားေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ သူမ်ားေတြလို မသြားႏိုင္ မစားႏိုင္လို့ သိမ္ငယ္စိတ္ပ်က္ေနတာမ်ိဳးလည္း မျဖစ္ေစျခင္ပါဘူး။အခ်ိန္တန္ရင္ လူတန္းေစ့ေနႏိုင္ဖို့ အခ်ိန္နဲ႔အတူ ကာယခြန္အားေတြ ဥာဏခြန္အားေတြ ရင္းသင့္ရင္းရပါမယ္။ျကီးပြါးတိုးတက္ျခင္တဲ႔သူက ဝင္ေငြတစ္ခုတည္းနဲ႔ မရပ္တည္ရဘူးဆိုတဲ႔စကားအတိုင္း ကိုယ္လုပ္ႏိုင္တဲ႔အရြယ္မွာ ကိုယ္တတ္စြမ္းသေလာက္ က်ယ္ျပန္စြာျကိဳးစားသင့္ပါတယ္။အသက္ငယ္ရြယ္ခ်ိန္မွာ ပင္ပန္းဆင္းရဲရတာကို ရွက္ေနမယ့္အစား အသက္ျကီးတဲ႔အခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေနာက္ပါမယ့္ကုသိုလ္အလုပ္ေလးေတြေတာင္ လုပ္ဖို့အခ်ိန္မေပးႏိုင္အားဘဲ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေငြရွာေနရတဲ႔ဘဝျကီးကိုဘဲ ရွက္ရြံ႕သင့္ပါတယ္။သတ္မွတ္ခ်က္တစ္ခုထားျပီး ဘယ္အခ်ိန္မွာငါဘာျဖစ္ရမယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔ျကိဳးစားရွာေဖြသင့္ပါတယ္။က်မကေတာ့ အသက္ျကီးတဲ႔အခ်ိန္မွာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းမေနရဘဲ ရွာရင္ေဖြရင္း သံုးရင္းစြဲရင္းနဲ႔ဘဲကုန္သြားျပီး လံုးခ်ာလိုက္ေနတဲ႕ ေငြရွာတဲ႔အလုပ္နဲ႔ဘဲ အခ်ိန္ကုန္ရမွာကို အရမ္းစိုးရိမ္မိပါတယ္။ လူသားတိုင္းကိုလည္း အခ်ိန္လြန္မွ မပင္ပန္းျကေစရန္အတြက္ က်မေတြးမိသေလာက္ေလးေတြကို စာဖတ္သူမ်ားအတြက္ တစ္ေထာင့္တစ္ေနရာမွ အသံုးတည့္ေစရန္အတြက္ ဤေဆာင္းပါးေလးကို ေရးသားေဝငွလိုက္ပါတယ္။
Author:
MSC.035