Gothic Roleplay:
t.me/nocturnalcathedral
O restless souls of the night,
If you seek guidance to create your own Gothic short story, reach out to this vampire:
[email protected]
ای ارواح بی قرار شب،
اگر برای خلق داستان کوتاه گوتیک به مشاوره نیاز دارید، با این خون آشام تماس بگیرید:
[email protected]
I know this place.
Walls tall as though they reach heaven—or perhaps hell. Stones dulled, as if no one ever tried to wash away the sorrow of time from their surface. And windows, leeching with iron bars clinging like parasites, feeding on whatever hope they once had for freedom.
I know why I’m imprisoned in this asylum. They say it’s because of my madness for human blood. But it’s a lie. They fear me—because I’m not like them. Because I refuse to worship their sacred law.
Gabriel? Well, he prefers me here, in isolation, rather than out in the open where others could hurt me.
But what about you, my love?
Where do you prefer me to be?
By your side, hand in hand, as though we are fused together and not even the plunge of a dagger into my heart could sever us?
Or here, where nothing remains of what I once was, only a dark, crumpled mass of pain bearing the name that once was mine?
I look at the empty cup in my hands, at the streaks of blood along its curve—trying, perhaps, to show me the future.
I look at the sheets on the bed, their soft warmth calling me to kill thought itself.
توده ای تاریک به اسم من
اینجا را می شناسم. دیوارهایی بلندقامت که انگار تا خود بهشت یا شاید جهنم بالا رفته اند، سنگ های کدر که انگار کسی نخواسته رنج زمانه را از رویشان پاک کند و پنجره هایی که میله های آهنی همچون انگل به آن ها چسبیده و از امیدشان به آزادی می نوشد.
می دانم چرا در بیمارستان روانی ها اسیر هستم. می گویند به خاطر جنونم به خون انسان. ولی دروغ است. آن ها از من می ترسند، چون مثل خودشان نیستم. چون قانونشان را مقدس نمی دانم. گابریل؟ خب، او ترجیح می دهد من اینجا در انزوا باشم تا در ملا عام و در معرض آسیب دیدن توسط بقیه.
تو چه طور عشق من؟ ترجیح می دهی کجا باشم؟ در کنارت، دست در دستت، طوری که انگار به هم پیوند خورده ایم و فرو رفتن دشنه ای در قلبم قادر نیست از هم جدایمان کند یا اینکه اینجا در حالی که دیگر چیزی به اسم من وجود ندارد و تنها توده ای تاریک و در هم فرو رفته به اسم درد مانده؟
به فنجان خالی میان دستانم نگاه می کنم، به رگه های خون بر کف آن که انگار می کوشند آینده را به من نشان دهند. به ملحفه ی روی تخت نگاه می کنم، به نرمی دل انگیزش که مرا به کشتن تفکر دعوت می کند.
