ဘဝေပါင္းမ်ားစြာအား ဝါးၿမိဳခဲ့ေသာ ၂၀၀၈ ေမလ၂ ေန႔ တြင္တိုက္ခတ္သြားသည့္ နာဂစ္မုန္တိုင္းသည္ လာမည့္ ၂၀၁၈ ေမလ၂ရက္ေန႔တြင္ ၁၀ ႏွစ္တိုင္တိုင္ ျပည့္ေတာ့ေပမည္။ သို႔ေသာ္လည္း အျဖစ္အပ်က္မ်ားစြာႏွင့္ မ်က္စိေ႐ွ႕တြင္ ျမင္ခဲ့ရေသာ ျမင္ကြင္းမ်ားအားလံုးကိုျဖင့္ ယခုတိုင္ နာၾကင္စြာ အမွတ္ရေနေပေသးသည္။ မ်ားစြာေသာ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္မ်ားလည္းပ်က္ ဆီးဆံုး႐ွံုးရၾကေပသည္။
ကြၽႏု္ပ္တြင္ အေဖ၊ အေမ၊ ညီမေလး တစ္ေယာက္ႏွင့္ ညီေလး ႏွစ္ေယာက္ စုစုေပါင္း မိသားစု ေျခာက္ေယာက္ ႐ွိေပသည္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ ကြၽႏု္ပ္သည္ ေလးတန္း ေအာင္၍ ၅တန္း တတ္ရမည့္ အခ်ိန္ပင္ျဖစ္သည္။ ေလးတန္းေအာင္စာရင္းထြက္ ကာစ ကြၽန္ု္ပ္ က်ံဳမေငးၿမိဴ႕ေပၚတြင္သာ႐ွိေနေသးသည္။
ကြၽႏု္ုပ္၏ အေဖသည္ သူ၏ ညီအစ္ကိုမ်ား ႐ွိေသာ လပြတၱတာ ျမိဳ႕နယ္ ပိုေလာင္းေလး ေက်းရြာတြင္ လယ္ယာမ်ားႏွင့္ ရန္ကုန္သို႔ ကုန္ပို႔ေသာ လုပ္ငန္း႐ွိၿပီး အေမႏွင့္ ညီေလး ညီမေလးမ်ား သည္လည္း အေဖႏွင့္အတူ႐ွိေပသည္။ ညီငယ္ ညီမငယ္မ်ားသည္ ငယ္ေသး သျဖင့္ မိဘအရိပ္ေအာက္တြင္ ခိုလွ့ုံ ေနၾကရၿပီး ကြၽႏု္ပ္မွာ မိသာစုႏွင့္ ေဝးကြာေသာ ၿမိဳ႕တြင္ အတန္းစာ သင္ယူေနရသည္။
အေဖသည္ အိမ္ေနာက္ေဖးကမ္းနားတြင္ ဆိုက္ကပ္ထားေသာ သေဘၤာအား ခိုင္မာေတာင့္တင္းေသာႀကိဳးမ်ားျဖင့္ ေသခ်ာစြာ ခ်ည္ေႏွာင္ရစ္ဖြဲ႔ စစ္ေဆးေနသည္။ အေမႏွင့္ ညီမေလးမွာ လည္း အေရးႀကီးေသာ၊ လိုအပ္ေသာ ပစၥည္းမ်ားအား စုေဆာင္း၍ ေနေခ်သည္။ ေရဒီယို မွ လည္ မုန္းတိုင္သတိေပး သတင္အား အဆက္မပ်က္ ထုတ္လႊင့္ေနသည္။
အခ်ိန္ကား ညေန ၄ နာရီဝန္းက်င္ခန့္ ရွိျပီး ကြၽႏု္ပ္သည္ ၿမိဳ႕႐ွိ အဘိုးအဘြား အိ္မ္တြင္ ႐ွိေနၿပီး ပူပန္ေၾကာင္းက်ျခင္းကင္းစြာ
ေနေလသည္။ အဘိုးႏွင့္ အစ္ကို ဝမ္းကြဲ မွာ အိမ္ေပၚ႐ွိ ဆန္အိတ္မ်ားအား ခံုမ်ား၊တန္မ်ား ခု၍ ေနရာခ်ေနၾကသည္။ အဘြားမွာလည္း ဘုရားေက်ာင္း ေ႐ွ႕တြင္ ထိုင္ကာ ဘုရား႐ွိခိုး ပုတီးစိတ္ေနသည္။ည ၈နာ႐ီ ခန္႔႐ွိ၍ ကြၽႏု္ပ္မွာေတာ့ အိပ္ယာသို႔ဝင္ခဲ့ၿပီ။
ကြၽႏု္ပ္သည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္က ေပြ႔မသကဲ့သို႔ ခံစားရၿပီး လန္႔ႏိုးသြားသည္။ ကြၽႏု္ပ္၏ အဘိုးသည္ ကြၽႏု္ပ္အား မခ်ီ၍ အိက္ယာေျပာင္းေပး ျခင္းျဖစ္သည္။ နားထဲတြင္လည္း ေလတိုက္သံမ်ား အိမ္မိုးသည့္ သြပ္မ်ား ႐ိုက္ခတ္သည့္ အသံမ်ားအား ဆူညံစြာ ၾကားေနရသည္။ အဘြားမွာေတာ့ ကြၽႏု္ပ္ မအိပ္ခင္ျမင္ခဲ့သည့္အတိုင္း ဘုရားေက်ာင္းေ႐ွ႕တြင္ ပုတီးစိတ္ေနတုန္းပင္။ အဘိုးႏွင့္ အဘြားတို႔၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ စိုးရိမ္စိတ္မ်ား ထင္႐ွားစြာေပၚလြင္ ေနသည္။
အေမသည္ ေနာက္ေန႔မနက္ အေဖကုန္သေဘၤာျဖင့္ ရန္ကုန္တက္မည္ျဖစ္၍ ပြဲရံုမ်ားသို႔ ႐ွင္းေပးရမည္ ပိုက္ဆံ ေသတၱာ ႀကီးအား မိုးကာစျဖင့္ အုပ္ေနသည္။ အေဖသည္ သေဘၤာအား စိတ္တိုင္က် စစ္ေဆးၿပီး ေမြးျမဴထားေသာ အိမ္ေမြး တိရစၧာန္မ်အား ႀကိဳးခ်ည္ထားပါက ျဖဳတ္ေပးၿပီး ျခံအတြင္း႐ွိပါက ျခံတံခါးမ်ားဖြင့္ေပးထားသည္။ ေလမ်ား တစ္ျဖည္းျဖည္း ၾကမ္းလာသည္။ ညေန ၄နာရီ။
ညီေလး၊ ညီမေလးတို႔မွာေၾကာက္ရြံ႔ ထိန္႔လန္႔ေနသည္။ ေလေရာ မိုးပါ ပို၍ ပို၍ ၾကမ္းလာသည္။ အေဖႏွင့္ အလုပ္သမ်ားမ်ား ကြၽႏု္ပ္၏ အစ္ကိုဝမ္းကြဲမ်ားႏွင့္ အေဖ့၏ မယား ညီအစ္ကိုတို႔သည္ အိမ္အနီးနား ပတ္ဝန္က်င္႐ွိ အေမအပါ အဝင္ အေဒၚမ်ား စသည့္ အမ်ိဳးသမီး မ်ားအား ေလွငယ္ကေလးျဖင့္ သေဘၤာေပၚသို႔ စတင္ကူးေျပာင္း ေရြ႔ယူၾကသည္။
ပတ္ဝန္းက်င္ တြင္ အပင္မ်ား အကိုင္းအခတ္မ်ား တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ျပင္ထန္စြာ ႐ိုက္ခတ္ေနၾကသည္။ ၿပိဳလဲသည့္အပင္က လဲ ၿပိဳလဲကုန္ၿပီ။ ေလတိုက္ႏႈန္း မည္မ်ွ ျပင္းသည့္နယ္ ကိုယ္ေပၚသို႔က်ေသာ မိုးေရကပင္ Acid ႏွင့္ပတ္ခံရသကဲ့ အလြန္ပင္ ပူစပ္လွေပသည္။ သေဘၤာေပၚသို႔ အေမႏွင့္ ညီေလး၊ ညီမေလး၊ အေဒၚမ်ား အလုပ္သမားတို႔၏ အိမ္သူ သားသမီးမ်ား အသီးသီး ေရာက္႐ွိၾကေပသည္။
ၿပီးေနာက္ ပစၥည္မ်ားအား တစ္ေခါက္ထပ္ပို႔ရန္ ေလွငယ္ ကေလးျဖင့္ ျပင္ဆင္ ၾကၿပီး ထိုခ်ိန္ ေလျပင္းတစ္ခ်က္၏ အဆံုး အျဖတ္သည္ ေဇာင္းကလႊတ္သည္ ျမင္းသဖြယ္ သေဘၤာႀကီး၏ ႀကိဳးမ်ား ပ်က္ထြက္၍ ႐ုန္းကန္လႈပ္႐ွားကာ ပ်က္လြင့္ ေတာ့ ေခ်သည္။ သတိႀကီးစြာလွေသာ အေဖသည္ သေဘၤာ ပဲ့ႀကိဳး(ေသဘၤာ၏ ေနာက္ဖက္တြင္ အခိုင္အမာ ခ်ည္ေသာ ႀကိဳး)အားလ်ွင္ျမန္စြာ ေျပးဆြဲ ၍ သေဘၤာလြင့္ေမ်ာသည့္ေနာက္
ႀကိဳးတန္းလန္းျဖင့္ ပါခဲ့ေပသည္။ ေမွာ္ရီစပ်ိဳးေခ်ၿပီ။
သဘၤာႀကီးေပၚတြင္ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ကေလးငယ္မ်ားသာ ပါ႐ွိၿပီး ေယာက္်ားသားဟု၍ ကြၽႏု္ပ္၏ ဖခင္သာ သတိႀကီး၍ ပါလာခဲ့သည္။ မွတ္မွတ္ရရ အေမေျပာေသာ လိႈင္း ႏွစ္ခ်က္ ပုတ္ခဲ့၍ သေဘၤာသည္ ကုန္းေခါင္ေခါင္ လယ္ကြင္း ေပၚသို႔ေရာက္ခဲ့သည္။ လယ္ကြင္း၏ အထက္ ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္သည္ ၁၀ေပခန္႔ျမင့္တက္ေနေပသည္။
မ်ားစြာေသာ ဒုကၡႏွင့္ စိုးရိမ္မူတို႔သည္ လူသားတိုင္း၏ အသိစိတ္အသီးသီး သို႔လႊမ္းမိုးေနေလၿပီ။ ေလမ်ား တစ္ျဖည္းျဖည္း ၿငိမ္လာသည္။ ပင္လယ္ေရသည္လည္း တစ္ျဖည္းျဖည္း က်လာသည္။ အခ်ိန္ကား ည ၂နာရီခန္႔ပင္။
အလင္းေရာင္ အနည္းငယ္ ရသည္ႏွင့္ ပတ္ဝန္းက်င္၏ အပ်က္အဆီးမ်ား၊လူေသမ်ား၊ တိရစၧာန္ မ်အား ေနရာ အႏွံအျပားတြင္ မႏွစ္လိုဖြယ္ ျမင္ေတြ႔ေနရသည္။ သေဘၤာ ၏ ေ႐ွ႕ကိုက္ ၂၀၀ ခန္႔တြင္ ဆားငံေရတို႔ျဖင့္ ျမစ္တစ္စင္းက ဆီးႀကိဳေနေလသည္။ ကံေကာင္းစြာျဖင့္ လိႈင္းေလမ်ား ၿငိမ္သက္၍ ပင္လယ္ေရက်သြားေသာ့ေၾကာင့္သာ၊ မဟုတ္ပါက လိႈင္းအနည္ငယ္ ပုတ္ခတ္ရံုျဖင့္ ျမစ္ထဲသို႔က်ကာ ႏွစ္ျမဳပ္ခံရေပေတာ့မည္သာ။
ကြၽႏု္ပ္၏ ဦးေလးသည္ က်ံဳမေငး-ပိုးေလာင္း လိုင္းသေဘၤာ ခဳတ္ေမာင္းသူျဖစ္ၿပီး အဘိုးအဖြားႏွင္ သေဘၤာသားတို႔သည္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား႐ွိသည့္ ပိုေလာင္းသို႔ စတင္ခုတ္ေမာင္းခဲ့ေပသည္။ ေရလမ္းတစ္ေလ်ာက္တြင္ အပ်က္အဆီမ်ားတို႔သည္ ေနရာအႏွံ။ ျမစ္ေဘး ရြာ ငယ္မ်ား႐ွိလူမ်ား၏ ေျပာၾကားခ်က္အရ ဘယ္ရြာကျဖင့္ ပင္လယ္ေရ မည္မ်ွ တက္ခဲ့သည္ ဘယ္ရြာက မည္မ်ွ ေရျမဳပ္ခဲ့သည့္တို႔ုျဖင့္။ ေ႐ွ႕ဆက္သြားရန္ပင္ ထိန္႔လန္႔ေနေတာ့သည္။ အစာေရစာ ပ်က္လပ္သူတို႔ကလည္း ပါလာေသာ ရိကၡာ အခ်ိဳကိုေတာင္းခံၾကသျဖင့္ ႐ွိသမ်ွ အကုန္ေပးကမ္းကာ ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွည့္ခဲ့ေတာ့သည္။ အဘိုးနွင့္ အဘြားမွာေတာ့ အငိုတစ္ပိုင္းျဖင့္။
က်ံဳမေငးသို႔ျပန္ေရာက္ေသာ္ သေဘၤာ အျပည့္ ေသာက္ေရမ်ား၊ ဘဲဥ ျပုတ္မ်ား ထမင္းမ်ားခ်က္ျပဳတ္၍ တစ္ဖန္ ပိုးေလာင္းသို႔ ထြက္ခြာ ၾကေပသည္။ လမ္းတစ္ေလ်ာက္တြင္ အစာေရပ်က္သူမ်ားအား ထမင္းထုတ္မ်ား ဘဲဥ ျပဳတ္မ်ားေရမ်ား ေပးကမ္းခဲ့သည္။ ပိုးေလာင္းရြာသို႔ေရာက္ရန္ နာရီအနည္ငယ္သာ လိုေတာ့သည္။ သို႔ေသာ္ သေဘၤာသည္ ပဲုမွန္ေလာက္ခရီး မတြင္လွေခ်။ အညႇီနံမ်ား ေနရာအႏွံ ပ်ံ႕ႏွံေနၿပီး သေဘၤာပင္ ေ႐ွ႕ဆက္မရေအာင္ ျမစ္ထဲ လူေသေကာင္မ်ား ေနရာအနံ။
အေဖတို႔ သေဘၤာေပၚ႐ွိ လူတစ္သိုက္ႏွင့္ ပိုးေလာင္းရြာေပၚ႐ွိ ညီအစ္ကိုတို႔သည္ ကြၽႏု္ပ္ဦးေလး၏ ဆန္စက္ စပါးဂိုေထာင္ တြင္ တစ္စု တစ္စည္းတည္း စုေနၾကသည္။ ကံေကာင္းစြာျဖင့္ ေဆြမ်ိဳးအရင္းအျခားတို႔တြင္ အေသအေပ်ာက္ မ႐ွိခဲ့ေပ။ ပစၥည္း မ်ားေငြမ်ားအားျဖင့္ မက်န္လွေအာင္ ဆံုး႐ွံုးၾကေပသည္။
ပိုးေလာင္ရြာသို႔ က်ံဳမေငးမွ လာေသာ သေဘၤာသည္ ဆိုက္ကပ္သည့္ႏွင့္ အဘိုအဘြား အေဖအေမ ဦးေလးအေဒၚ တို႔သည္ ေပြ႔ဖက္၍ ဝမ္းနည္းစြာ ငိုပြဲဆင္ခဲ့ၾကေပသည္။ ေယာက္်ား အရင့္အမာႀကီးတစ္ေယာက္ကပင္ မ်က္ရည္မခိုင္စြာ ဝမ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းလွသည့္ ျမင္ကြင္းတစ္ခု။
ပါလာေသာ စားနပ္ရိကၡာ အားလံုးအား ရြာထဲ႐ွိ အသက္႐ွင္ က်န္ေသာ သူမ်ားအား ေဝငွၿပီး မိမိေဆြမ်ိဳးမ်ားအား သေဘၤာျဖင့္ ၿမိဳ႕သို႔ျပန္သယ္ကာ က်န္႐ွိခဲ့ေသာ သူမ်ားလည္း မည္သို႔မည္ပံု ကူညီညီရမည္ကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ၾကရ ေပေတာ့သည္။
ရက္စက္လြန္းလွ သည့္နာဂစ္မုန္တိုင္းသည္ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ လူတိုင္း၏ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ်ား၊ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္မ်ား အား ပ်က္ဆီး ဆံုး႐ွံုးခဲ့ရသည္အထိ တိုက္ခိုက္သြားခဲ့ေပသည္။
ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ မိသားစုသည္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင့္ တစ္စံု တစ္ဦးမွ အေသအေပ်ာက္ မ႐ွိဘဲ မ်ားစြာေသာဒုကၡအား ခံစားခဲ့ၾကရၿပီး စံုစံုလင္လင္ ျပန္ဆံုခြင့္ရခဲ့ ေပသည္။ မ်ားစြာေသာ ပစၥည္းမ်ားအား ဆံုး႐ွံုးသြာသည္ ကိုပင္ ဝမ္းနည္းမေနေတာ့ဘဲ မိသားစု စံုစံုလင္လင္ ျပန္ရသည္ကိုပင္ ေက်းဇူးတင္ကာ ဝမ္းနည္း ဝမ္းသာျဖင့္ ဤpost ေလးအား အဆံုးသက္လိုက္ပါေတာ့သည္။
ခင္မင္ေလးစားစြာျဖင့္ ၿဖိဳးေဇာ္ဦး က်ံဳမေငး
Writing by phyozawoo
MSC-071
