„Dusze przemierzają wieki, jak chmury przemierzają niebo i choć ani kształt chmury, ani barwa, ani wielkość nigdy takie same nie zostają, ciągle jest chmurą. I tak samo z duszą jest. Kto rzec może, skąd chmura przywiała? Albo kto tą duszą będzie jutro?”
-David Mitchell - Atlas chmur
Jak na kobietę, która rozkochana jest w czerni ostatnimi czasy bardzo zafascynowana jestem tak banalną „rzeczą” jaką jest niebo... może nie do końca niebo jako niebo ale to jakie barwy potrafi pokazać.
Mogłabym tak godzinami gapić się jak dziecko, które z fascynacją słucha najpiękniejszej z bajek i czuć dokładnie to samo. Fascynację. Podziw. Ogromny szacunek do artyzmu Matki Natury.
Siedząc ostatnio pod kwitnącym drzewem czereśni, wsłuchana w niesamowity gwar pracowitych pszczół po raz pierwszy byłam w stanie tak łatwo i przyjemnie zapanować nad ogromna gonitwą myśli. Skupiona tylko i wyłącznie na przedstawieniu, na tej wystawie prawdziwych dzieł sztuki.
Wystawie, która nie jest przeznaczona tylko dla elit. Nie trzeba mieć zasobnego portfela żeby ja zobaczyć. Wystarczy po prostu być. Zatrzymać się na chwile. Spojrzeć delikatnie do góry i już jest...
”Niebo zawsze jest piękne. Nawet wtedy, gdy jest ciemno, deszczowo czy pochmurno. To moja ulubiona rzecz na całym świecie, bo wiem, że nawet jeśli kiedyś się zgubię, będę samotny albo przerażony, ono i tak zawsze będzie nade mną. I będzie piękne.”
-Colleen Hoover - Hopeless
Oto swój pokaz zaczyna największy malarz na Ziemi. Matka Natura i jej seria obrazów „Kolory nieba”. Zatrzymaj się. Spójrz w górę. Dostrzeż.
Dziękuje każdemu, kto poświecił krótką chwilkę na przeczytanie ♥️♥️♥️