یکی از اهداف اصلی ایالات متحده و اتحاد شوروی پرتاب اولین قمر مصنوعی بود. مفهوم قمر مصنوعی را نخستین بار خود ایزاک نیوتن پیشنهاد کرده بود. او در نمودار مشهوری ذکر کرده بود که اگر توپی را از قله‌ی کوهی شلیک

روس‌ها در دوران پس از جنگ جهانی دوم برنامه‌ی موشکی خود را با سرعت به پیش می‌بردند. مسئولان شوروی اهمیت راهبردی برنامه‌ی فضایی را درک می‌کردند و بالاترین اولویت را برای آن قایل بودند. روس‌ها تعدادی از مهندسان

با آنکه گدارد تحقیقات ارزشمندی را در آمریکا در زمینه‌ی موشک انجام داد، ولی مسئولان حکومت ایالات متحده در دهه‌ی 1920 و 1930 فرصتی راهبردی را از دست دادند و ارزش آینده‌ی کاری را که گدارد در حیاط‌خلوت خودشان

رابرت گدارد یکی از دانشمندان پیشگام در زمینه‌ی پروازهای فضایی بود. او نخستین بار در کودکی با دیدن برق‌کشی شدن زادگاهش به علم علاقه‌مند شد. اعتقادش این بود که زمانی علم تمام جنبه‌های زندگی ما را متحول خواهد

من همیشه فکر می‌کنم که زندگی مانند یک سفر است. وقتی که سال‌ها سپری می‌شوند، مانند این است که ایستگاه‌هایی از زندگی را پشت سر می‌گذاریم. اگر در این سفر به جای خوبی برسیم، دیگر دوست نداریم برگردیم و آن مسیر

کپسول فضایی اوریون برای حمل چهار تا شش نفر خدمه طراحی شده است. این در حالی است که کپسول آپولوی ساترن ۵ فقط سه نفر را در خود جای می‌داد. مانند کپسول آپولو، کپسول اوریون هم فضای داخلی تنگی دارد. قطر آن پنج

سازمان ناسا در زمینه‌ی سفرهای فضایی چنان با احتیاط و کُند عمل می‌کند که صدای برخی مشتاقان سفرهای فضایی را درآورده است. اما طرفداران ناسا مدعی‌اند که سرعت احتیاط‌آمیز آن به علت نگرانی‌های مربوط به ایمنی

سازمان ناسا عموماً در برنامه‌های فضایی بسیار کُند و بااحتیاط عمل می‌کند. ازاین‌رو، به ثمر رسیدن برنامه‌های فضایی ناسا سال‌ها طول می‌کشد. اما در بخش خصوصی، دو کارآفرین میلیاردر در زمینه‌ی تسریع برنامه‌ی

گرچه سیستم پرتاب فضایی (SLS) جایگزین شاتل فضایی شده است، ولی منظره‌ی آن شباهت چندانی به شاتل فضایی ندارد. البته به راکت ساترن ۵ شباهت دارد. یعنی می‌توان گفت که بعد از ۴۵ سال، گویا راکت ساترن ۵ دوباره زنده

سازمان ناسا دوباره برنامه‌های فضایی برای انتقال فضانوردان به فضا را از سر گرفته است و ستون اصلی برنامه‌ی ناسا برای بازگشتن به ماه از طریق استفاده از راکت کمکی سنگین سیستم پرتاب فضایی (SLS) و ماژول فضایی

دیوید پترسون در سال ۱۹۸۰ مقاله‌ای درباره‌ی کامپیوتر با مجموعه‌ی دستورالعمل کاهش یافته (RISC) نوشت. تراشه‌های RISC امروزه در بسیاری از کامپیوترها مورد استفاده قرار می‌گیرند. جان هِنِسی نیز یکی دیگر از محققان

در سال ۲۰۱۰، حادثه‌ی خسارت‌بار لکه‌ی نفتی دیپ‌واتر هورایزون در خلیج مکزیک اتفاق افتاد. در جریان این حادثه، به علت انفجار سکوی نفتی، نفت از یک چاه نفتی دریایی به درون دریا نشت کرد. در این حادثه‌ی وحشتناک،

روبوت مورفئوس یک روبوت انسانی با ارتفاع شصت سانتی‌متر است که به نام کاراکتر مورفئوس در فیلم ماتریکس (و نیز خدای رؤیا در اساطیر یونان) نام‌گذاری شده است. این روبوت با استفاده از امواج مغزی کنترل می‌شود.

در سال ۱۹۸۶، حادثه‌ی نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل در اوکراین مشکلات زیادی را ایجاد کرد. کارگرانی که برای خاموش کردن شعله‌های آتش مستقیماً به محل حادثه فرستاده شدند، به علت تماس با پرتوهای کشنده، به گونه‌ی وحشتناکی

بدن پس از فقط چند ماه به سر بردن در شرایط بی‌وزنی، بخش قابل توجهی از کلسیم و مواد معدنی خود را از دست می‌دهد، و سبب می‌شود که فضانوردان، حتی اگر هر روز تمرینات ورزشی انجام بدهند، بسیار ضعیف شوند. مثلاً

سفر به فضا همواره از آرزوهای انسان بوده است و در سال‌های اخیر علاقه به سفرهای فضایی به‌طور قابل ملاحظه‌ای افزایش یافته است. برنامه‌های فضایی برای سفر به مریخ در بخش خصوصی و دولتی آغاز شده است و حتی برنامه‌های

یکی از ایده‌هایی که برای یادگیری در آینده مطرح شده است، این است که در آینده امکان آن وجود خواهد داشت که مستقیماً خاطرات و دانستنی‌ها را به درون مغز آپلود کنیم. در این صورت، بدون آنکه متحمل زحمتی شویم،

ذهن انسان پیشرفته‌ترین چیزی است که در این دنیا مشاهده می‌کنیم. در واقع، مغز انسان شاهکاری شگفت‌انگیز است و یکی از هیجان‌انگیزترین چیزها در دنیای ما این است که توانسته‌ایم تا حدودی توانایی و فناوری لازم

وقتی که درباره‌ی تاریخ گذشته‌ی زمین و حوادثی که بر سر جانوران و اشکال مختلف حیات آمده است، فکر می‌کنیم، به این نتیجه می‌رسیم که این یک معجزه است که ما زنده ماندیم. گرچه آتش‌فشان‌ها و زلزله‌ها می‌توانند

در تاریخ زمین، زمان‌های زیادی وجود دارد که حیات هوشمند نزدیک بود منقرض شود. علاوه بر انقراض‌های انبوه که دایناسورها و اکثر حیات روی زمین را پاک‌سازی کرد، انسان‌ها نیز با خطر انقراض روبه‌رو شدند. در واقع،