یکی از اهداف اصلی ایالات متحده و اتحاد شوروی پرتاب اولین قمر مصنوعی بود. مفهوم قمر مصنوعی را نخستین بار خود ایزاک نیوتن پیشنهاد کرده بود. او در نمودار مشهوری ذکر کرده بود که اگر توپی را از قلهی کوهی شلیک کنید، در نزدیکی کوهپایه به زمین خواهد افتاد. اما بر اساس معادلات حرکت، هر چه گلولهی توپ سریعتر حرکت کند، دورتر خواهد رفت. پس اگر توپ را با سرعت کافی شلیک کنید، یک دور کامل به گرد زمین خواهد زد و یک ماهواره خواهد شد.
نیوتن کشفی تاریخی به عمل آورد: اگر به جای این گلوله توپ، ماه را قرار دهید، آنگاه معادلات حرکت او میتواند ماهیت دقیق مدار ماه را پیشبینی کند.
نیوتن بر اساس این آزمایش فکری، متوجه شد که همانگونه که یک سیب میافتد، ماه هم در واقع، در حال افتادن است. بینش نیوتن، یکی از بزرگترین انقلابهای تمام تاریخ را به جریان انداخت. نیوتن اکنون میتوانست حرکت توپها، ماهها، و سیارهها—تقریباً هر چیزی—را محاسبه کند. مثلاً با استفاده از قوانین حرکت او به آسانی میتوانید نشان دهید که برای اینکه گلولهی توپ وارد مداری به دور زمین شود، باید آن را با سرعت بیست و نه هزار کیلومتر بر ساعت شلیک کنید.
زمانی که شورویها در اکتبر ۱۹۵۷ نخستین قمر مصنوعی جهان، به نام اسپوتنیک، را پرتاب کردند، ایدهی نیوتن شکل واقعیت به خود گرفت.