Het is nacht, de meeste mensen liggen tevreden in bed. Wat een heerlijke maaltijd was het weer. Vlees, groente, aardappelen en een toetje na. De Almachtige gedankt op de blote knieën. Premier Rocane is dankbaar, dankbaar dat hij niet hoeft te bezuinigen, want hij heeft zelf genoeg, meer dan genoeg. Maar hij begrijpt al die paupers die dat wel moeten wel hoor. En vervolgens komt er een volgende golf lastenverzwaringen aan. Het zijn zware tijden, er is een voortdurende oorlog tegen een onzichtbare vijand. Nooit zal het leven op aarde weer hetzelfde zijn. Welkom in Dystopia.
Ondertussen, terwijl de premier en zijn kabinetsleden slapen, net als minister van Orde en Veiligheid, de heer Nevotte, de man van ‘keihard aanpakken’, gaan er vaders de straat op. “Gelukkig is er nog geen avondklok ingesteld.”, fluistert een van de jonge mannen. Er wordt wat gegniffeld, de sfeer is goed. “Als er een avondklok valt heb ik daar als antwoord een honkbalknuppel op.”, zwartgallige humor met een serieuze ondertoon. Het maakt deze tochten dragelijk.
Een aantal van deze groepen mannen is al staande gehouden, een van hen getuigd daarvan: “Schijt vrijwillige volkspolitie, ze hebben geen flauw benul wie ze dienen, die mensen, je zou ze…”, een van de andere mannen onderbreekt hem: “Ze weten niet beter, ledigheid is des duivels oorkussen.” Zwijgend lopen de heren verder richting het centrum van de stad. De opgewekte stemming is omgeslagen. Het is maar goed dat er nu geen patrouille is van de vopo die de weg van deze mannen kruist.
Posters van de burgerwacht en de volks politie ontsieren menig muur. Het werd zo mooi gepresenteerd. Verwarde volwassen en verdwenen kinderen zouden worden opgespoord, misdaad voorkomen voor het kon beginnen. Veiliger, alsof het zo onveilig was. Daarna kwam het verzoek om bij onraad gebruikt te maken van het burgerwacht netwerk en lid te worden van de vrijwillige volks politie. In de volksmond spottend volkspolizei genoemd, of kortweg vopo. De link met het oeroude fascisme zal velen ontgaan zijn.
God verhoede dat men die mensen van wapens gaat voorzien. De burgerwachters, wurgwachters in de volksmond genoemd, zijn al erg genoeg, geef ze een uniform en ze voeren hun frustraties bot op de inwoners. Rondrijdend op hun scooter, zogenaamd de orde handhavend. “Uw auto mag hier niet op de stoep staan”, de burgerwacht voor de deuropening trekt een woest gezicht. “Dat is onze auto niet.”, antwoord ik. “Maar toch mag die auto niet op de stoep staan, als u deze niet verwijderd dan krijgt u een boete.”
"Nogmaals, die auto is niet van ons en die stoep is van de gemeente.", en ik sta op het punt de deur dicht te smijten. "Van wie is die auto dan? Deze mag daar niet staan, die moet op de parkeerplaats gezet worden!", de beste man begint zich ernstig op te winden, alsof het mijn verantwoording is. "Ik wil dat u nu meteen van mijn erf af gaat, of ik bel de politie.", absurd, ik hoor het mijzelf zeggen.
Meneer de burgerwachter begint nu toch ernstig zijn stem te verheffen: “De auto staat bij u voor de deur, u weet vast wel van wie deze is!”, hij heeft inmiddels zijn boekje tevoorschijn gehaald. Terwijl hij aanstalten neemt om zijn zogenaamde werk te gaan doen, zie ik dat achter hem de auto met een rotgang wegrijdt, de burgerwachter ziet nog net hoe de auto de bocht omgaat. “Maar goed dat u het kenteken heeft genoteerd, of niet…”
Natuurlijk heeft de beste man dat niet gedaan, maar het weerhoud hem er niet van om mij toch voor mede aansprakelijk te houden: “De volgende keer weet u dat u geen auto op de stoep mag parkeren!” Alsof ik zelf voor politie-agent moet spelen. “Komt u dan ook weer gezellig een praatje maken?” De man heeft duidelijk de pest in als hij maakt dat hij weer op zijn scooter komt. “U bent gewaarschuwd!”, roept hij mij nog toe als hij wegrijdt.
Oh grote God help ons, laat deze mensen, als het u blieft, geen kampbewaarder worden! Wist ik toen veel…
De mannen zijn bijna bij het centrum, de spanning stijgt. Overal camera’s en veel inwoners die bijna alles geloven wat op radio en tv aan angst wordt gevoed. Teveel mensen die bellen met bewakingsdiensten, politie en zo voorts, lekker anoniem mensen verklikken die zich niet aan de regels houden. Zij waren het met de roep om een sterke arm die hen beschermd, net als de roep om die ene sterke leider. Wel, ze hebben het geweten. Ondertussen werd de kloof steeds groter tussen zij die veel hadden en zij die alles kwijt raakten.
Rond die periode werd het ook bekend dat er in Nederland gigantische opvangkampen werden opgezet. Tenminste, zo werd dat in de gemeentes gepropagandeerd. In geval van rampen zouden daar burgers worden opgevangen. De bevolking werd gerustgesteld met de boodschap dat het geen asielcentra waren. Een zucht van verlichting ging door het volk. Later bleek dat de eigen bevolking er in terecht kwam als deze buiten de boot terecht waren gekomen.
Als daad van barmhartigheid, zo werd het verkocht in de media. Protest ertegen? Er werden al heel lang geen vergunningen meer afgegeven voor demonstraties die het systeem aanklaagden. Heel af en toe van kleine extremistische groepen, onder begeleiding van politie, daar werd dan uitgebreid verslag van gedaan op TV. Maar grote massa’s werden tegengehouden. De verklikkers van de vopo deden hun werk en mogelijke opstanden kregen geen voeten in de aarde. Iedereen kon een verrader van het volk zijn. Ja, de zichzelf verheven zogenaamde ‘elite’ was nu zichtbaar de enige overgebleven macht.
Verkiezingen, nog steeds, eens keer in de vier jaar. Het stelde niets voor. Alleen met een geldig ID mocht men stemmen. En die hadden alleen de mensen die het konden betalen. De paupers waren al lang geleden buitenspel gezet. Opkomst 30 procent, dan was het een record, maar dat getal hield men stil, het ging er om wie deze keer had gewonnen. En niemand die er ook maar iets van durfde te zeggen. Ondertussen leden hordes mensen aan het bruin-rood syndroom: Een bruine tong en rode hakken. Likken naar boven en trappen naar beneden. De piramide van het geld en de macht. Gewoon meedoen, net als iedereen, of vergeet het anders maar.
Inmiddels waren de mannen bij de eerste supermarkt aangekomen. Er werd gekeken of er ook andere groepen aankwamen. Met de meesten was er een goed contact, maar er waren er ook die uit waren op gewelddadige confrontaties. Volgens de meesten ging het om groepen die door het systeem gestuurd werden. Men ging hen het liefst uit de weg. Volksstrijders noemden ze zichzelf, er op uit om de ‘luie donders’, zoals de heer Nevotte de Vuilnisduikers had genoemd, eens keihard aan te pakken.
Onderdeel van het propaganda verhaal van de minister van Orde en Veiligheid. Vuilnisduikers waren volgens hem allemaal mensen die te lui waren om te werken voor hun geld. De rest moest toch ook gewoon voor hun eten betalen. De stem van de steeds groter wordende groep armen was al jaren geleden verstikt geraakt. Heer Nevotte lachte en alle ultra kapitalisten lachten met hem mee. Het enige sociale aan zijn Vrijheidspartij was het Sociaal Darwinisme waar ze openlijk mee aan het pronken waren.
Toen kwamen de kampen, geconcentreerd bij dichtbevolkte gebieden. De mensen uit de grote steden in de voormalige Hollandse provincies waren het eerst aan de beurt. Geen geld meer voor onderdak, om te leven, hup enkeltje concentratiekamp. Al wilde minister van Arbeid en Vrijheid, de heer Rampf, daar geen woord over horen. Het waren opvangkampen, een sociaal gebaar vanuit een rechts gedachtegoed. Wie er eenmaal in kwam was overigens meteen uitgepraat.
Kampbewakers waren de mensen die in de laatste jaren hiervoor voor ieder geboden schooiersloon aan het werk gingen. En daarmee de arbeidsmarkt volledig kapot gemaakt hadden voor de rest. Liever kampbewaker dan werkeloos, zo beargumenteerden ze hun dubieuze keuze. Het scheen dat er de nodige sadisten tussen zaten die de armen als onmensen behandelden. In het begin waren er nog protesten vanuit de maatschappij, maar die verstomden op de duur ook. De grootste middengroep was als de dood dat ook zij daar zouden belanden. “We wisten het niet…”, zo kopte ‘de Televaag’, ze bleven fout.
De groep mannen zet het op een rennen. Op weg naar de afvalbakken. Breekijzers zijn soms nodig omdat bepaalde supermarkten geheim willen houden wat ze allemaal voor waardevol eten weggooien. Een aantal staan op de uitkijk, want je weet nooit wanneer die rottige verraders van de vopo opduiken. Veel van hen waren de eerste golf kampbewakers geworden, het betaalde goed en van lucht konden ze niet leven.
Er wordt nauwelijks gesproken, ieder kent zijn taak. Zoveel mogelijk eetbaar voedsel mee terug nemen. Houdbaarheidsdatums zijn voor watjes. De buit van alleen deze containers is al enorm. Zakken vol, 'de jagers' hoeven geeneens naar de volgende toe. Dan een waarschuwingssignaal. Drie korte fluittonen, dat betekend dat er drones gesignaleerd zijn. Die zijn nog vervelender dan de vopo, want ze zijn lastig uit te schakelen. Sommige mensen zijn omgekomen door de stroomstoten die de rotdingen geven als je bent geraakt.
Een vopo kun je nog bewusteloos slaan, de drones zijn een hel. Maar er wordt volop getraind op oude computers met het spel HalfLife2, om te leren de drones uit te schakelen. Inmiddels zijn er door deze groep inmiddels 7 drones onschadelijk gemaakt. De wapens zijn er uit gehaald, net als de nachtcamera’s, ongelooflijk dat die dingen bijna twee ton in Globals kosten. Ze zijn door de Vuilnisduikers buit gemaakt op het systeem, maar het blijft een druppel op een gloeiend hete plaat. Terroristen worden ze genoemd in de geijkte media. De groepen zelf bestaan uit vaders, broers, zonen en vrienden die nog steeds buiten de kampen weten te blijven.
Veel Nederlanders doen net alsof hun neus bloed als er weer een gezin wordt opgepakt. Het verhaal gaat dat het beter is voor die mensen dat ze naar een 'afzonderingkamp' gaan. Beter dan in armoede te leven in een woning waar iemand die nog wel een baan heeft ook zou kunnen wonen. Totdat die ook werkeloos wordt natuurlijk, maar daar denken ze liever niet aan. Zolang zij het maar niet zijn. Armoede is tegenwoordig verdacht en als zodanig mag men het ook melden aan de vopo’s en via de burgerwacht.
Want de waarde van alles gaat er op achteruit als er paupers in de buurt wonen. ‘Het is besmettelijk’, stelt de Vrijheidspartij propaganda. “Ausradieren!” riep een parlementslid ooit toen de heer Nevotte zijn beleid in de kamer ging uitleggen. Deze werd door de ordedienst vervolgens verwijderd, tot op vandaag is het onbekend waar de beste man gebleven is.
Bizar om te zien hoe de mensen van het bewakingsbedrijf de man met stroomstoten bleven bestoken. De camera’s stonden er boven op. Toen ik het zag draaide mij maag om en voelde ik een intense machteloze woede. En ik wist toen al uit betrouwbare bron dat de bewakingsbedrijven, de politie, het leger en de hulpdiensten gewaarschuwd waren voor komende onrust. Gebruik van geweld zou onvermijdbaar worden. Hier zag ik live wat er bedoeld werd als oplossing.
"Blijf rustig!", schreeuwden de ‘beveiligers’ naar hem terwijl hem schok na schok toe werd gediend. En ik vroeg mij af hoe iemand in vredesnaam rustig kan blijven liggen onder al die stroomstoten. Het lichaam gaat dan immers willekeurig bewegen? Zijn ze nou zo achterlijk, of ligt het aan mij? Wie afgewezen werd bij de politie kon altijd nog bij de vopo terecht . Of desnoods bij de burgerwacht. Dat was het afvoerputje van het systeem.
Die grap maakten de Anarchronisten onderling wel eens. Hoe wreed dat het werkelijkheid geworden was.
Hemellief, wat was er in vredesnaam gebeurd in Nederland? Hele hordes liepen achter die enge Vrijheidspartij aan. Uiteindelijk bleken het de ultra kapitalisten met Sociaal Darwinistische overtuigingen te zijn. En een weg terug was er niet. De hele wereld was er mee besmet, de Globale Orde, waarvan vele stelden dat het iets van gekke samenzwering denkers was, bleek uiteindelijk waar te zijn. En vanuit de chaos kwam er inderdaad een nieuwe orde tevoorschijn…
Via sluiproutes gingen de mannen terug naar verborgen verzamelplek. Daar wachten de vrouwen op hen om de boel uit te sorteren en te verdelen. Er was een grote saamhorigheid. Samenwerking in plaats van concurreren was het motto van de Vuilnisduikers.
Iets waar ooit de Open Bron beweging mee aan de winnende hand leek te zijn. Totdat allerlei wetten ten gunste van de multinationals in het leven werden geroepen. De Open Bron gemeenschap kon de benodigde verplichte keuringen niet betalen en dus werden zelfs de broncodes van hun software illegaal bezit.
Wie dan nog probeerde software te compileren, zelf energie op te wekken, of eigen groente en fruit te verbouwen, die moest wel gek op gevaar zijn. Want de vopo wist hen binnen een dag op te sporen en anders waren het wel de drones.
Er waren mensen geweest die voor deze narigheden gewaarschuwd hadden. Maar de websites met dergelijke teksten werden gesloten vanwege aanzet tot terreurdaden en het creëren van publieke onrust. Wie zich niet conformeerde aan het systeem, die was er tegen en dus de vijand.
Op TV was er voor het volk dat angstig mee bleef doen een hele vracht aan vermaak. De Stem van de Lage Landen, zoveelste jaargang, daar mocht men volop over praten, ook tijdens de arbeid. Maar wie kritisch over het systeem was die kreeg op staande voet ontslag. Dus dat deed je niet als je een gezin met kinderen had, toch, zo fluisterde men als er weer eentje was afgevoerd van de werkvloer. Men had weer ontzag voor de overheid, precies zoals de heer Nevotte dat had gezegd. En volgens de trollen was dat goed. Althans volgens hun gebruikelijke reactie in de geijkte sociale media.
Geen geld meer voor onderdak, om te leven, hup enkeltje concentratiekamp. Al wilde minister van Arbeid en Vrijheid, de heer Rampf, daar geen woord over horen. Het waren opvangkampen, een sociaal gebaar richting de armen.
Maar het leger, die zou zich toch niet tegen het eigen volk keren? Dat dachten heel veel Nederlanders toen er nog hoop bestond. Maar na de volksopstand van 2030 was men bang geworden. Dat was de eerste keer dat het leger tegen het eigen volk ingezet werd. En men schoot met scherp, volgens de gezagsgetrouwe media omdat er een gewelddadige aanval was ingezet vanuit de demonstranten.
Volgens de demonstranten zelf waren het vopo’s geweest die tussen hen in met hun wapens in de lucht waren gaan schieten en vervolgens de benen hadden genomen. Daarop richtte het leger een slachting aan in de voorste rijen mensen. De rest sloeg op de vlucht, waarbij nog menig demonstrant werd vertrapt. Duizenden doden, waaronder kinderen, het was begonnen als een vreedzaam protest. Daarna zat de angst onder het volk er goed in...
Volgens minister Nevotte waren het gewelddadige linkse terroristen geweest en sprak hij vol lof het leger toe, omdat zij een moeilijke taak hadden volbracht. De orde was terug gebracht en het was de schuld van links dat dit zo uit de hand was gelopen. Nog geen tien jaar daarvoor had hij zelf nota bene nog opgeroepen om in opstand te komen. Nu werkte hij wonderwel samen met de door hem daarvoor zo vergruisde heer Rocane. Nooit eerder in de geschiedenis was er wereldwijd zo’n gruwel systeem opgezet dan nu. Het volk was doodsbang voor de overheid, die er eigenlijk nog steeds bij hun gratie zat. Maar van vertegenwoordiging was geen sprake meer. En het kwaad zag dat het goed was.
De buit van die nacht werd verspreid over de lange tafels. De mannen kregen water, als dank voor hun inspanning. Ze lachten, genoten van het heldere vocht alsof het bier was. Sinds multinational Noro het water in handen had gekregen was dit een traktatie geworden. Bizar om reclame op TV te zien waarbij Noro als goedaardige waterleverancier voor de geconcentreerde armenkampen werd neergezet. De directeur van het bedrijf werd geprezen vanwege zijn goede daden in het belang van de mensheid. Iedereen zweeg en keek toe, de film ging gelukkig zo weer verder.
Met de opbrengst van vannacht konden de Vuilnisduikers weer enkele dagen tot wellicht een week vooruit. Op het nieuws kwam het bericht dat minister Nevotte van Orde en Veiligheid een einde wilde maken aan de Vuilnisduikers. Vanwege de openbare veiligheid en de volksgezondheid, voor de mensen die wel gewoon hun voedsel kochten, van hun eigen zuur verdiende centen, zou er een wet komen die het Vuilnisduiken strafbaar zou maken. Men zou hen vooral keihard gaan aanpakken.
De Vuilnisduikers konden zich vrijwillig melden voor opname in een van de kampen bij hen in de buurt.
Van hen die dat deden werd er daarna nooit weer iets vernomen.
Welkom in Dystopia
Foto Pixabay, CC0 licentie
{Nota Bene: Vermeende overeenkomsten, in dit verhaal, met bestaande situaties en / of personen berusten louter en enkel op samenlopen van omstandigheden.}
