Vlak na de bak regen van vorige week, vertrokken we voor een lang weekend weg. Een tripje Lyon en Nantua. Lyon om een tentoonstelling van Alphons Mucha te bezoeken en Nantua om bij Sylvie op bezoek te gaan, een van de oude vriendinnen van Bart uit Montpellier. Donderdag reden we rustig naar Lyon, waar we rond vier uur aankwamen. Het was het zelfde hotel waar Bart vorig jaar met Milla logeerde.
Bart had toen met Milla een deuk in onze bus gereden, en ja hoor, het beruchte paaltje stond er nog. Ze hadden nu wel heel handig een glasbak vlak naast het paaltje gezet, waardoor schade aan andere autos waarschijnlijk zal uitblijven. Goed gedaan, Lyon!
In de miezerregen wandelden we naar het Place Carnot om te gaan borrelen in de kroeg waar Milla en Bart vorig jaar ook hadden gezeten. Helaas bleef het wat miezeren en we besloten met de tram richting het restaurant te gaan wat ik had gereserveerd. Vier kilometer lopen is dan nét wat te ver.
We aten bij Brasserie des Brotteaux, een van de weinige restaurants in Lyon die zijn inrichting uit de Art Nouveau-tijd (1913) heeft behouden. In die tijd was de wijk Les Brotteaux in volle bloei: tegenover de twee treinstations (gare Genève en Gare Brotteaux) werden toen majestueuze gebouwen opgetrokken, waaronder de hotels Lugdunum en Piolat-Lutetia, waar de reizigers werden verwelkomt. De Brasserie zit daar aan de overkant en genoot mee van de drukte van de treinreizigers.
De brasserie heeft fraai gestileerde tegeltableaus, ontworpen door Louis Muller en gemaakt door het bedrijf Gilardoni et Fils uit het plaatsje Choisy-le-Roi. Aan het plafond hangen enórme hanglampen met bewerkt glas van ruim een meter doorsnede. Zouden die van de gebroeders Daum zijn? Of misschien van Gallé? We weten het niet, de wikipediapagina over de brasserie vermeld het niet.
Het eten was heerlijk, we genoten van een tomatensalade doperwtengazpacho, een steak de veau en suprême de volaille. Onze buikjes waren goed gevuld en toen we de brasserie verlieten was het gelukkig droog en nog helemaal niet koud. We besloten naar het hotel terug te lopen, zodat we toch nog wat lichaamsbeweging kregen.
Onderweg kwamen we veel van deze paaltjes tegen: blijkbaar ergerden vele Lyonnais zich aan deze paaltjes: ze zijn te laag om vanuit de auto te zien. Bart is vast niet de enige die hierdoor een deuk in de auto heeft gereden.
Ook zagen we nog aan de andere kant van de Rhône het fraai verlichte Hôtel-Dieu liggen. Daar zouden we de volgende ochtend naartoe gaan voor het museumbezoek. Al met al was het een heerlijke drie kwartier wandelen op een zachte nazomeravond.
Alphonse Mucha
Na het ontbijt wandelden we naar de tentoonstelling van Alphonse Mucha (1860-1939). Zijn werk bestond voornamelijk uit affiches maar hij maakte ook schilderijen, decors, meubelen, kostuums en juwelen. De affiches werden toentertijd zelfs van de straat geroofd. Zijn stijl kenmerkt zich door de sierlijke lijnen, frisse pastelkleuren en weelderige motieven.
Zo'n negentig van zijn kenmerkende affiches waren voor de tentoonstelling bij elkaar gebracht. Mooi om er zoveel bij elkaar te zien, het was zeker de moeite waard. De affiches werden met meerkleuren lithografieën gemaakt. Ooit heb ik zelf een lithografie gemaakt, slechts in een kleur. Ik vroeg me af hoe ze dat vroeger deden, een meerkleuren druk maken. Vind ik op Youtube een filmpje van een Teleac-cursus uit 1985-1986 'grafische technieken, kleurenlithografie'. Ook dat was weer leuk om te kijken, enerzijds om de oude maar herkenbare beelden uit de jaren tachtig te zien, anderzijds om te zien hoe ze zo'n litho maakten met vier kleuren.
Na de tentoonstelling wandelden we nog wat door het oude deel van Lyon, lunchten er en in de loop van de middag gingen we richting het TGV station en vliegveld Saint Exupéry, aan de oostkant van Lyon. Daar zouden we Caroline oppikken, die met de trein vanuit Grenoble was gekomen om mee te gaan naar haar zus Sylvie in Nantua. Het was makkelijker als wij haar oppikten, dan dat ze met het OV zelf naar Nantua zou reizen.
Nantua
Eind van de middag kwamen we in Nantua aan, het is een stadje ten oosten van Lyon en ten westen van Genève. Het werd een hartelijk weerzien met de twee zussen. We konden bij Sylvie logeren, want ze heeft een groot appartement. Nou, dat klopte: een enorm appartement met groot terras waarmee ze mooi uitzicht heeft over het meer van Nantua. Ook kijkt ze mooi uit over het Lycee, de school waar zij 'gestionnaire' van is, ofwel de gebouwbeheerder. Mede daardoor kreeg zij dit appartement. Op de foto hieronder zie je het Lyceum goed liggen, zo aan de rand van het 'lac de Nantua'.
foto door Luxy68 / Wikipedia / Wikimedia Commons
Toch vind ik het wel bijzonder dat een school zes appartementen heeft voor haar medewerkers. Of je nou met een heel gezin komt of alleen, je hebt een ruim appartement tot je beschikking.
Het zijn wel spannende tijden voor Sylvie, want jullie zullen vast iets op het nieuws hebben zien langskomen: er zijn veel rellen bij Franse middelbare scholen. Sommigen zijn zelfs een aantal dagen gesloten. In Nantua echter nog niet, maar er werd wel opgeroepen tot meer demonstraties, dus het zou nog kunnen gaan komen. En dat gaat Sylvie natuurlijk als gebouwbeheerder aan. De protesten begonnen redelijk onschuldig: de Franse leerlingen willen betere onderwijsomstandigheden, er is een groot lerarentekort en daardoor veel lesuitval, minder grote klassen, betere gebouwen want veel gebouwen erg verpauperd, minder lange schooldagen want heel zware roosters. Wensen die redelijk plausibel zijn. Hoewel het protest dus vanuit legitieme onderwijsklachten begon, zijn de acties deels gekaapt door relschoppers en geëscaleerd in zwaar geweld.
Lac de Nantua
Zaterdagochtend bezochten we eerst even de markt om wat inkopen te doen, en bezochten we het 'Fête de la Quenelle sauce Nantua'. De feestzaal van het dorp was volgelopen met allerlei marktkraampjes met lekkerheden. De belangrijkste was de stand met 'quenelles de brochet' en de 'sauce Nantua'. Deze quenelles zijn ovaalvormige balletjes van vis, in dit geval snoek. De 'sauce Nantua' is de saus waarmee het stadje beroemd is geworden. Het wordt bereid met rivierkreeften, die vroeger veel voorkwamen in de rivieren en meren van de streek waar Nantua in ligt. De saus wordt vooral bij die quenelles geserveerd, maar past ook goed bij witte vis, gepocheerde eieren en rijst. Die hebben we dus gekocht voor een diner.
Na de lunch bij Sylvie thuis genoot iedereen van een siesta waarna we een rondje 'lac de Nantua' gingen wandelen. Op zich is het een mooi rondje, alleen jammer dat maar de helft wandel/fietspad is en dat je de andere helft naast de autoweg loopt.
Op bovenstaande foto zie je in de verte Nantua liggen, met daarboven een hoog viaduct. Dat is de snelweg tussen Lyon en Geneve. Deze werd in 1996 geopend, aan de ene kant fijn dat al dat verkeer niet meer door het dorp hoefde te rijden, aan de andere kant wordt nu gezegd dat het de commercie in het dorp om zeep heeft geholpen. Tja, ik weet niet wat de waarheid is.
Na het rondje een apero op een terrasje aan het meer, altijd lekker. Omdat we op zijn Frans hadden geluncht (lees: warm) was de avondmaaltijd simpel. Een Apero Dinatoire: wat plakjes heerlijke Coppa die wij van Regis en Eve hadden gekregen, worst, salade, Hollandse kazen die wij hadden meegenomen, tomaatjes, van alles en nog wat.
Annecy
Zondag reden we naar Annecy, dat ligt op zo'n zeventig kilometer ten zuidoosten van Nantua. Nadat we geparkeerd hadden bij de roeivereniging van Annecy, liepen we langs het 'lac d'Annecy' richting de oude stad. Het was mooi weer, dus vele mensen hadden hetzelfde bedacht. Ook was er nog markt, dus je kon over de hoofden lopen. Iets té druk naar ons idee. Het heeft wel een leuk oud stadscentrum.
Rond lunchtijd streken we neer bij een leuke bistrot, waar we een heerlijke risotto van crozets aten. Crozets kenden we nog niet: dat is kleine vierkante pasta gemaakt van boekweitmeel. Veel paddestoelen erbij en een saus van réblochon, de bekende kaas uit de Savoie waarmee de tartiflette wordt gemaakt. We konden ook kaasfonduen, racletten of die tartiflette eten... maar daar vonden we het nog wat te mooi weer voor!
Na de lunch was de markt opgeruimd en was er wat meer ruimte in de stad. We liepen naar het kasteel van Annecy om dat te bezoeken, stond er een énorme rij.... Oja, de eerste zondag van de maand zijn alle musea in FR gratis. Merde.... we zijn maar niet in de rij gaan staan. Nog maar wat door de stad gelopen en naast het meer bij een Guingette wat gedronken. We zetten Caroline af bij het treinstation, vanaf Annecy kon ze goed met de trein naar Grenoble terugreizen.
Restte ons nog een ding te doen: de quenelles met sauce Nantua eten! Dat deden we toen we weer bij Sylvie thuis waren. De quenelles werden gepocheerd en de saus opgewarmd, samen met wat brood en een salade met de lekkerste dressing ooit, hadden we een heerlijk avondmaaltje.
We kregen nog wat instructies van Sylvie voor de volgende ochtend, want haar werkdag begint vroeg. Ze vond het ook best spannend, hoe de week met alle protesten bij de middelbare scholen zou gaan lopen en of het ook naar Nantua over zou slaan.
Terugreis
Maandag stonden we rustig op en ontbeten nog met het mooie uitzicht over het meer. We laadden de bus vol en dronken nog een laatste koffie met Sylvie, die even heen en weer piepte vanaf haar werk. Op de terugweg naar huis kwamen we nog door een andere St Hippolyte. Er zijn er geloof ik vier in Frankrijk, dus wel handig om altijd de juiste in de navigatie in te toetsen. Eind van de middag waren we weer thuis en hadden het idee dat we twee weken weg waren geweest. Niet slecht voor vier nachtjes weg !