Frankrijk heeft het weekend van de 'patrimoine', net zoiets als het NL'se monumentenweekend. Vele monumenten en erfgoed is te bezoeken. Zo lazen wij dat de Carrière Sud Pompignan (steengroeve in Pompignan) te bezoeken was. Onze trap is van deze steen gemaakt. Die stond dus bovenaan ons lijstje om te gaan bezoeken!
De carrière ligt een paar kilometer buiten Sintipo en wat hoger. Je hebt er een prachtig uitzicht. In de verte zie je onze berg met de hanekam liggen, precies onder de arm van die boormachine. Grappig begin-weetje: deze carrière werd opgericht in 1999 door Monsieur Carrière!
We waren de eerste bezoekers en kregen uitgebreid uitleg over het hele proces en alle producten die ze maken. Vroeger bleken er meer dan vijftig steengroeves rondom Pompignan te zijn! Nu zijn het er nog maar twee.
De website Guinet Derriaz geeft deze uitleg over de 'pierre pompignan':
Pompignan-steen is een steensoort die bestaat uit zeer harde en slijtvaste kalksteen met uitstekende technische eigenschappen, met een kleur die varieert van grijs tot geel, afhankelijk van de afzettingen. Deze fijnkorrelige sedimentaire gesteente wordt gewonnen in het kleine dorpje Pompignan in het departement Gard, op 30 km van Montpellier, en is homogeen en compact. Dankzij zijn mechanische eigenschappen is het een duurzaam materiaal dat in de loop der tijd niet verweert, en dat geschikt is voor de bouw, buiteninrichtingen en decoratie. Er bestaan verschillende soorten Pompignan: Pompignan Grise, Pompignan Bayadère en de croûte de Pompignan.
Vervolgens gingen we met een van de mannen nog verder de berg op naar de plek waar ze momenteel aan het delven zijn. Wat wij wel verrassend vonden, is dat de steen voornamelijk blauwgrijs is, terwijl onze trap geel-beige is. Dat komt zo: als er 'fissures' zitten in de steen -scheuren- en het water sijpelt daar doorheen, pas dan oxideert de steen na honderden -zo niet duizenden- jaren naar de kleur geel-beige. Hieronder zie je een voorbeeld van zo'n scheur met verkleuring.
En af en toe krijg je dan een 'dalle',een tegel, die zo'n prachtige tweekleur heeft.
Nadat we 'boven' bij de delving hadden gekeken, gingen we terug naar de 'usine', de werkplaats. We kregen uitleg over alle machines waarmee gespleten, gezaagd en gebrand wordt. Ik heb geloof ik nog nooit zo'n groot zaagblad gezien, die was meer dan een meter doorsnede!
Ze vertelden dat ze eigenlijk het liefst de stenen op de ouderwetse manier op maat maken, dus met splijten. Maar... dat geeft maattoleranties van ongeveer drie centimeter. Als je dan een vloer moet leggen, dan moet je wel een vakman zijn om de vloer vlak te krijgen. Veel van de huidige 'vakmannen' kunnen dat niet meer, dus zijn ze ook gaan zagen om kleinere maattoleranties te krijgen voor een eenvoudigere verwerking.
De dame van de carrière was zo aardig om nog een fotootje van ons te maken bij de afgraving. En veiligheid voor alles: we moesten een geel hesje aan.
We kregen nog wat te drinken, er was cake en appeltaart, en een boel folders en foto's van alles wat ze maken en hoe de steen is verwerkt. Wonderbaarlijk genoeg hebben we geen enkele trap gezien, haha. Maar Montpellier ligt vol met deze steen, ook het TGV station in Nîmes ligt er vol mee. Ook worden er hele gladde wastafels van gemaakt, of de omranding bij zwembaden. Vele toepassingen! Van een bijzonder project hebben ze een filmpje gemaakt: de stenen liggen er als dakbedekking voor een kerkje in de Bourgogne:
Misschien ga ik ooit nog wel eens een steen uitzoeken om in te hakken, dat schijnt heel goed te kunnen.
Alès - M-exotic
Vrijdag ging ik met Renata naar Alès, onze bus moest voor een soort 'terugroepactie' even naar de Toyotagarage. Er moesten een paar bouten vervangen worden. Nu ligt die garage 'in the middle of nowhere' en we konden er niet op blijven wachten.
Dus van de nood een deugd gemaakt en wat winkels in Alès bezocht. We keken beiden uit naar een bezoek aan M-exotic, een Aziatische supermarkt. Die heb je hier niet veel, dus gingen we even inslaan. We begonnen met alle schappen goed te bekijken, zo van wat hebben ze allemaal? Bij de tweede ronde door de winkel zijn we onze mandjes pas gaan vullen.
We pikten nog een lekkere lunch mee bij een restaurantje met een grote tuin en heerlijke schaduw. Zoals de Fransen gewend zijn: een driegangen dagmenu voor 19 euro!
Fontaine
Een paar weken geleden was er in de buurt van de Mairie veel rioleringswerk gedaan, waarna geasfalteerd werd. Rondom de fontein voor de Mairie werd het super lelijk dicht geasfalteerd. Hierboven zie je de situatie vóór de riolerings/asfalteringswerkzaamheden, dat was al niet heel mooi, maar daarna werd het nóg veel lelijker.
Tot onze verrassing werd er afgelopen week ineens aan gewerkt. Een cirkel asfalt werd verwijderd en het werd ingelegd met keitjes. Een stuk beter dan wat het was!
Dit kleurrijke stilleven trof ik in onze cour:
Vide maisons et Fort
In de wijk Croix Haute van Sintipo hadden ze vandaag een 'vide maison' georganiseerd. Een twaalftal woningen was opengesteld, althans bij de meesten was het de tuin met de garage, waarbij vanalles te koop was voor een appel en een ei. Bij maison één trof ik deze flessen: beiden uit Saint Hippolyte (staat onderaan geschreven) en een zelfs van Perrier, de limonadefabriek bij ons in de straat zat op nummer 17. Die kunnen mooi bij onze flessencollectie!
Eind van deze middag bezochten we ook nog het fort van Sintipo. Normaal is dat gesloten, want er zit nu het bedrijf Jalatte in, dat stevige veiligheidsschoenen maakt. In het fort zit de administratie, en achter het fort is de fabriek gebouwd. Wel bijzonder dus om het een keer te bezoeken op de 'open monumentendagen'. Ik zal er volgende week iets over schrijven, want er was veel leuks over ons dorp te horen en dus te schrijven. Hierboven alvast een foto van een tekening hoe het ooit was.