[EN-FA] 1278 + Omids + breakfast + writing ain't for clowns + teapot + 2StepN

(6pics) I ran late after sorting out my Strava reminders, so I did twenty loops around the teapot and rushed toward breakfast with Omid and the gang. Omid hadn’t shown up yet, and by some miracle of luck, he’d already bought eggs.

(۶ع) تا یادآوری‌های استراواعی رو جمع و جور کردم دیر شد، بنابراین بیست دور دور قوری دوعیدیم و پیچیدم به سمت صبحونه با امید اینا، که خود امید هنوز نیومده بود و من از کون شانس آوردم که تخم مرغ گرفت...!

The guys had told me to remind him we were out of eggs so he’d buy some, but I didn’t say anything. Good thing he did it on his own—otherwise they’d have made me lay one myself.

آخه بچه‌ها به من گفتن بهش بگو تخم‌مرغ نداریم، بخره، ولی من نگفتم بهش، خودش خرید، اگه نخریده بود مجبورم می‌کردن خودم تخم بذارم!

Then came the watermelon. Same as yesterday—only a few more spanks old. Our breakfast chat was lively, though. The guys showed photos of their army buddies—some real scary faces in there—but poor Sajad didn’t fit in the frame.

و نوبت رسید به هندونه که بازم همون شرایط دیروز رو داشت فقط چندتا اسپنک بیشتر خورده بود! بحث‌مون هم خیلی جذاب بود، بچه‌ها عکس هم‌خدمتی‌هاشون رو نشون دادن که چقدر خوف بودن، البته سجاد توی عکس جا نشده بود!

Meanwhile, I was thinking how, back in our training camp, taking photos wasn’t even a thing. The place was like Auschwitz! The guys were laughing about how one of their squadmates would wear sunglasses for the morning parade, and then, when lights-out was announced, he’d start his skincare routine!

و همزمان به این فکر کردم که توی آموزشی ما عکس گرفتن اصلاً موضوعیت نداشت، شرایط ما مثل آشویتس بود! بچه‌ها تعریف می‌کردن که یکی از همخدمتی‌ها وقتی می‌خواست رژه بره عینک آفتابی می‌زد و وقتی خاموشی رو می‌زدن اون بزرگوار تازه روتین پوستی‌شو شروع می‌کرد!

Picture it: in the dark, total silence, suddenly you hear the pop of an ointment lid and the wet squish of lotion on skin. And in that same squad, another guy had brought only dates and walnuts with him. I just want to know—didn’t they ever wonder about each other’s lives in there?!

شما تصور کن توی تاریکی و سکوت گروهان یهو صدای باز و بسته شدن در پماد و قرچ و قوروچ مالیده شدن پوست خیس میاد! و توی همون گروهان یکی دیگه همراه خودش فقط خرما و گردو آورده بوده! من سوالم اینه که اینا کاری به کار هم نداشتن اونجا؟!

(5)

We moved on. Over breakfast, someone brought up the idea of recording oral histories—how you’d go about interviewing your grandpa and documenting his stories.

دیگه ما عبور کردیم! سر صبحونه هم صحبت از نوشتن تاریخ شفاهی به میون اومد. اینکه اگه یکی مثلاً بخواد خاطرات بابابزرگ‌شو ازش بپرسه و مستند کنه باید چیکار کنه...

That’s when I hit one of those familiar walls. The illusion that I know a lot—but after a few tries, I could feel the room quietly saying, “Yeah, thanks, but maybe let someone else talk…” And honestly, they were right.

اینجا از اون جاهایی بود که من این توهم رو دارم که خیلی چیزا می‌دونم، اما در چند تلاش اول واکنشی که دریافت کردم بی‌توجهی بود، انگاری که بهم بگن "آها، ممنون، ولی تو خوب بلد نیستی بذار ببینیم نظر بقیه چیه..." و به نظرم حق داشتن...

I’m more the clown type, and this is serious work. You can’t joke your way through it. Sure, I’ve been doing daily storytelling for months now—photos, texts, following a few experts in the field—but it’s not like I’ve made a name for myself. So people have every right not to take me seriously.

یعنی من بیشتر دلقک محسوب میشم و این کاری‌ست جدی... مسخره‌بازی که نیست که! و اگرچه الان ماه‌هاست که تجربه‌ی روایت روزانه دارم، متن و عکس، و صحبت‌های دو سه تا متخصص و فعال این رشته رو هم دنبال می‌کنم اما نمود بیرونی گنده نداشته کارم. پس بقیه حق دارن منو جدی نگیرن...

But I chose this kind of life. And if I start sharing my stuff in more crowded spaces, it’ll only start fights. They call that “the challenge of contemporaneity.” Makes it hard to keep going. So... better to keep quiet—or just hint. And I love hinting.

بهرحال خودم این شیوه‌ی زیستن رو انتخاب کردم، و همچنین اگه فعالیت‌هامو الان در جاهای شلوغ‌تر بذارم دعوا میشه! بهش میگن چالش معاصرت، و ادامه دادن دشوار میشه، پس... بهتره که چیزی نگم، یا نهایتاً اشاره کنم، و من عاشق اشاره‌ام.

I measure a person’s depth by how they pick up on hints. The world of subtle cues can be huge. Sometimes in the middle of my nonsense, I’ll drop a random Italian or Turkish word, or I’ll toss out a silly science fact. And from people’s reactions, I catch little moments that feel like miracles to me.

من عیار کسی که باهاش معاشرت دارم رو از طریق اشاره می‌سنجم. دنیای اشاره می‌تونه گسترده باشه. گاهی وقتا وسط مسخره بازی‌هام یه کلمه‌ی نامفهوم ایتالیایی میگم، یا ترکی، یا یه فکت علمی رو به شکل مسخره میگم و از واکنش اطرافیانم ممکنه چیزهایی ببینم که اندازه‌ی معجزه برام لذت بخش باشه.

(10)

Once I hummed an old song by Aref Ghazvini, and to my surprise, this super sentimental guy sang the rest. Another time I made a joke out of Iranian mythology, totally out of place, and someone said, “That sounds like a Halloween ritual.”

یه بار یه آهنگ سنگین از عارف قزوینی رو زمزمه کردم و در کمال تعجب یکی که خیلی سانتی‌مانتال بود بقیه‌شو خوند! یه بار یه شوخی از توی اساطیر ایران برداشتم و به جای بی‌ربط استفاده کردم و یکی گفت این چقدر شبیه یکی از مراسم هالووینه.

Maybe that’s why most of my work seems meaningless—it’s all in the subtext. That, and the fact that I’m probably crazy! Anyway, today reminded me to take responsibility for my choices.

گمونم یکی از دلایلی که بیشتر کارهام بی‌معنیه همین ماجرای اشاره‌هامه... البته یه دلیل دیگه‌ش هم اینه که واقعاً دیوونه‌ام! خلاصه امروز برام یادآوری شد که مسئولیت انتخاب‌م رو برعهده بگیرم.

After breakfast we watched that boxing-robot movie with Hugh Jackman. Poor Seji sat behind me and couldn’t see properly—he kept flipping upside down trying to get a better view.

بعد از صبحونه نشستیم یه فیلم رباتی بوکسوری با بازی هیو جکمن تماشا کردیم، سجی پشت سر من جاش نمی‌شد همه‌اش سر و ته می‌کرد!

Later I went back to the teapot loop for the rest of my activity, when this Afghan guy in a beautiful blue outfit stopped his motorcycle beside me. He asked what sport I do that brings me here every day. I said, “I’m a runner. I run…”

در پایان هم رفتم لوپ قوری واسه ادامه‌ی فعالیت که یه دوست افغان که خیلی هم آبی قشنگی پوشیده بود با موتور کنارم نگه‌داشت و پرسید که رشته‌ی ورزشی‌م چیه که هرروز میام اینجا و من گفتم "دونده‌ام، دو..."

And right as I said it, I realized that word felt too big for me. But apparently “runner” and “running” don’t mean much in their language Farsi Dari, because he smiled and asked, “You mean dowesh?” It sounded so sweet.

البته همون لحظه یادم اومد که این کلمه بزرگ‌تر از دهنمه! ولی گویا "دونده و دو" توی فارسی دری نامفهوم بود... آخه در جواب گفت "منظور شما دَوِش است؟" و چقدر شیرین بود.

(15)

P.S. I think it’s Ali or Fatemeh’s birthday today—happy birthday to them. Maybe in a few years the social capacity will be calm enough for me to share their photo from a few years back. Ten more days until… no, I’ll save that for later.

(October 17, Friday)

پ.ن. : اگه اشتباه نکنم امروز تولد علی یا فاطمه باشه، آخ آخ، مبارک‌ش باشه. شاید ظرفیت اجتماعی تا چند سال دیگه بیشتر بشه که بتونم عکس دو سه سال پیش‌شون رو بذارم. ده روز دیگه هم... نه، اونو بذار همون موقع بگم!

(۲۵ مهر، ۱۷ اکتبر، جمعه)

---

Strava throwbacks:

One year ago: 24 photos—such a busy day. From fixing shoes to buying paper from Nasrin, to the live drawing club, and finally the calligraphy exhibition.
https://www.strava.com/activities/12680248760

Two years ago: 6 photos—pink paper flowers by the park loop, just like today. I’d somehow mixed up Khayyam with the Egyptian revolution.
https://www.strava.com/activities/10053408031

Three years ago: 4 photos—morning market street; another with “Freedom” written on it; walking to drum practice; returning home through Ja’ru bazaar at night.
https://www.strava.com/activities/7975444458
https://www.strava.com/activities/7975844367
https://www.strava.com/activities/7977528679
https://www.strava.com/activities/7978702462

یادآوری استراواعی امروز :

فعالیت‌ پارسال مثل امروز (۲۴عکس، یه روز بسیار شلوغ، از تعمیر کفش بگیر تا خرید کاغذ از نسرین تا کلوپ طراحی و در پایان نمایشگاه خوشنویسی)
https://www.strava.com/activities/12680248760

فعالیت دوسال پیش مثل امروز (۶عکس، گل کاغذی صورتی لوپ بوستان، اتفاقاً الان هم همین شکلیه، خیام رو قاطی کرده بودم با انقلاب مصر حسنی مبارک!)
https://www.strava.com/activities/10053408031

فعالیت‌های سه‌سال پیش مثل امروز (۴عکس، خیابون بازاری اول صبح) (۱ع، نوشتم آزادی) (۴ع، پیاده تا تمرین کوبه‌ای) (۲ع، تمرین با گروه نهفت، برگشتنی شب از بازار جعرو رد شدم)
https://www.strava.com/activities/7975444458
https://www.strava.com/activities/7975844367
https://www.strava.com/activities/7977528679
https://www.strava.com/activities/7978702462

---

(Original content written in Persian by me, translated into English with ChatGPT. All ideas, Persian text & photos are mine)