ယခင္ဘဝတစ္ဆစ္ခ်ိဴးအပိုင္း(၁)၊အပိုင္း(၂)အပ္ိုင္း(၃)ႏွင့္အပိုင္း(၄)တို႔အားျပန္လည္ဖတ္႐ႈႏိူင္ပါသည္။
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ဆုံေတြ႔ၾကကာ လိုရမယ္ရပစၥည္းမ်ား အဝယ္ထြက္ၾကေတာ့သည္။ထို႔ေနာက္သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္သား အတဲြညီညီျဖင့္ ျပင္ဦးလြင္သို႔ခ်ီတက္ခဲ့ၾကေတာ့သည္။ရန္ကုန္မွ ျပင္ဦးလြင္ဆိုေသာ ခရီးအတိုင္းအတာကာ နည္းလွသည္ေတာ့မဟုတ္။ထို႔ေၾကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္တစ္လွည့္စီ ေမာင္းႏွင္လာခဲ့ရသည္။သူငယ္ခ်င္းမ်ားကေတာ့ အပန္းေျဖရမည္ျဖစ္၍ ေပ်ာ္ေနၾကသည္။လန္းဆန္းတက္ႂကြေနေတာ့သည္။ေနေသာ္သည္ ငယ္စဥ္က ျပည့္စုံႂကြယ္ဝေသာအသိုင္းအဝိုင္းမွႀကီးျပင္းလာရသူျဖစ္၍ ဘာအပူအပင္မွ မရိွခဲ့။မိဘမ်ားကေတာ့ ဘဝေ႐ွ႕ေရးအတြက္ေ႐ွး႐ႈၿပီး တစ္ဦးတည္းေသာသားတစ္ေယာက္အတြက္ ျပင္ဦးလြင္တြင္ အိမ္ႏွင့္ျခံပါ ဝယ္ေပးထားခဲ့သည္။ထိုအိမ္ေလးတြင္ ေႏြရာသီအပန္းေျဖစရာအိမ္အျဖစ္ ထားရိွထားခဲ့ၾကသည္။ထိုေနရာတြင္သဘာဝ၏လတ္ဆတ္ေသာ အေငြ႔အသက္မ်ားျဖင့္ အပန္းေျဖရန္ ဥယ်ာဥ္ျခံငယ္ေလးမ်ားရိွသည္။ထို႔ျပင္ လိေမၼာ္ျခံမ်ားလည္း စိုက္ပ်ိဴးထားေသးသည္။ေနေသာ့္ဖခင္ႀကီး ဦးဝင္းၿမိဳင္မွာ လူယုံေတာ္လည္းျဖစ္ တူေတာ္လည္းျဖစ္ေသာ ေမာင္ဝဏၰအားထားရိွကာ လိေမၼာ္ျခံအား ဦးစီးလုပ္ကိုင္ေစခဲ့သည္။အိမ္ျခံေစာင့္ကုိေတာ့ ဦးသကၠတို႔ဇနီးေမာင္ႏွံအား အပ္ႏွံထိန္းသိမ္းထားေစခဲ့သည္။ဦးသကၠကေတာ့ ဦးဝင္းၿမိဳင္ ငယ္စဥ္က ထိန္းေက်ာင္းေပးခဲ့ရ႐ွာၿပီး ယခုေတာ့ ျပင္ဦးလြင္တြင္ ျခံေစာင့္ရင္း ပန္းအလွစိုက္ပ်ိဴးေသာအလုပ္ကုိ လုပ္ကိုင္ေနသည္။အခုလည္း ေနေသာ္တို႔သူငယ္ခ်င္းတစ္စု ျပင္ဦးလြင္သို႔ လာေနမည္ျဖစ္၍ဝမ္းသာေနၾကသည္။မနက္ေစာေသာထ ေစ်းသြားကာ ဟင္းခ်က္မည့္ပစၥည္းမ်ားအား စုံစုံလင္လင္ဝယ္လာခဲ့ၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကေတာ့သည္။ျပင္ဦးလြင္ရိွအိမ္ႀကီးတြင္လည္း ဦးသကၠတို႔ဇႏီွးေမာင္ႏွံသာ ေနရသည္ျဖစ္၍တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့သည္။အခုကား ေနေသာ္ႏွင့္သူငယ္ခ်င္းမ်ားလာေရာက္ေတာ့မည္ျဖစ္၍ ေပ်ာ္ေနၾကေတာ့သည္။
ကားေလးတစ္စီး တရိပ္ရိပ္ျဖင့္ အေဝးေျပးလမ္းေပၚ အရိွန္ျဖင့္ေမာင္းႏွင္ေနခဲ့သည္။နားလိုက္ေမာင္းလိုက္ႏွင့္ ေမၿမိဳ႕(သို႔မဟုတ္)ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕သို႔ ဝင္ေရာက္လာခဲ့ေတာ့သည္။ၿမိဳ႕သို႔ဝင္ေရာက္လာၿပီဆိုရင္ပဲ ေအးခ်မ္းေသာ ေတာေတာင္သဘာဝအလွမ်ားႏွွင့္လတ္ဆတ္ေသာေလေကာင္းေလသန္႔တို႔က ဆီးႀကိဳလို႔ေနသေယာင္ေယာင္။စိတ္ထဲေပါ့ပါးလန္းဆန္းေနေတာ့သည္။ပန္းၿမိဳ႕ေတာ္ဟုတင္စားေခၚေဝၚၾကေသာ ျပင္ဦးလြင္ၿမိဳ႕တြင္ ပန္းၿမိဳ႕ေတာ္နာမည္ႏွင့္အညီ ပန္းေပါင္းမ်ားစြာလည္း ေတြ႔ျမင္ခံစားႏိူင္ပါသည္။
"တီတီ..တီတီ."........အိမ္ေ႐ွ႕မွကားဟြန္းတီးသံ။ဦးသကၠတစ္ေယာက္ ပန္းေရေလာင္းေနရာမွ တံခါးဆီသို႔ အေျပးအလႊား သြားၾကည့္ေတာ့သည္။
"ဟာ ေမာင္ေနေသာ္တို႔ပါလား ခဏေလး ဦးေလးတံခါးဖြင့္ေပးမယ္"ေျပာေျပာဆိုဆို ဦးသကၠတစ္ေယာက္ တံခါးအားတြန္းဖြင့္လိုက္သည္။
"မယ္ျမေရ ဒီမွာ ေမာင္ေနေသာ္တို႔ေရာက္လာၿပီေဟ့ ပစၥည္းေတြ လာသယ္ကူပါဦး"ဦးသကၠကေတာ့ ဇနီးျဖစ္သူကုိ လာေအာ္ေနေလရဲ႕။
"ရပါတယ္ ဦးသကၠရယ္ ကြၽန္ေတာ္အရြယ္ေရာက္ပါၿပီဗ် ငယ္ငယ္ကလို မသယ္ႏိူင္တာမွမဟုုတ္ဘဲ ဘြားေလးကုိလည္း မခိုင္းရက္ပါဘူး"ကားေပၚမွဆင္းရင္း ေနေသာ္ဦးသကၠအား ဆီးေျပာလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ ဦးသကၠဇနီးျဖစ္သူ မယ္ျမလည္း မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွခပ္သုပ္သုပ္ထြက္လာကာ
"ေပး..ေပး..တူေလးတို႔အိတ္ေတြ ဘြားေလးသယ္ကူမယ္"
"ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ခင္ဗ်..ရပါတယ္"ေနေသာ့့္သူငယ္ခ်င္းသုံးေယာက္လုံး သံၿပိဳင္ ညိွ့ထားသလိုသံၿပိဳင္ေျပာလိုက္ေတာ့သည္။
"လာၾက လာၾက အေမာေျပ အေအးေလးေသာက္လိုက္ဦး ၿပီးမွ ခနနားလိုက္"
"ဟုတ္ကဲ့ ဘြားေလး"
ေနေသာ္တ္ို႔သူငယ္ခ်င္းေလးေယာက္သား အေအးေသာက္ရင္း ခဏတာ အနားယူၾကေတာ့သည္။အနားယူေနရင္းက ႐ုတ္တရက္ေနေသာ္တစ္ေယာက္ တစ္ခုခုကုိ သတိရမိသြားသည္။ႁပီးေနာက္ ညိဳးငယ္ေသာမ်က္ႏွာျဖင့္
"ေျသာ္ ငါေမ့ေတာ့မလို႔ မနက္ျဖန္ ႏြယ္ ႏွစ္ပတ္လည္ေနပဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားၿပီး ကုသုိလ္လုပ္ေပးမွပဲ"
"ေအး ဟုတ္သားပဲ ငါတ္ို႔လည္း လိုက္ခဲ့ေပးမယ္ေလကြာ"မိုးထက္မွ ေနေသာ္ပုခုံးကာ ပုတ္လိုက္ရင္း ေျပာလိုက္သည္။
"ေအးကြာ ဘာလိုလိုနဲ႔ ႏြယ္ဆုံးတာ ၃ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ႏြယ့္အျဖစ္က ဆိုးပါတယ္ကြာ"ေနေသာ္သူငယ္ခ်င္းထဲမွ ေအာင္ေကာင္းထက္က ဆက္ေျပာလိုက္သည္။
"ေတာ္ပါေတာ့ကြာ ငါလည္းအဲ့အေၾကာင္းေတြဆက္မၾကားခ်င္ေတာ့ဘူး မနက္ျဖန္မွ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ကုသိုလ္တစ္ခုခုလိုက္ေပးၾကတာေပါ့" ေျသာ္ႏြယ္ရယ္ မင္းကုိယ့္ကုိခဲြသြားတာေစာလြန္းပါတယ္ကြာ ေနေသာ္ရင္ထဲမွ တိတ္တိတ္ေလး ႀကိတ္ေျပာေနေလရဲ႕။
ဆက္လက္ေရးသားပါမည္။
Author by 
