เมื่อก่อนก้อเคยคิดเหมือนกันน่ะว่ามันจะจริงรึป่าว กับคำที่ว่า พ่อกับแม่รักเรามากเท่าไหร่ ก็ยังน้อยกว่ารักหลาน ทุกวันนี้บีเชื่อแล้วค่ะ เพราะถึงเราจะอยู่กันคนล่ะที่แต่เราก็โทรคุยกันทุกวัน แต่ส่วนมากแล้ว พ่อกะแม่ แกอยากคุยกะ น้องน้ำโค้ก มากกว่าอยากคุยกับบีและน้องเมย์สะอีก เหมือนอย่างกับวันนี้ท่านโทรมาก่อนที่บีจะเลิกงานคืออยากจะคุยกะน้องน้ำโค้กแต่น้องน้ำโค้ก อยากคุยแบบเห็นหน้า( วีดีโอคอล) น้องน้ำโค้กเลยงอนไม่อยากคุย
พ่อกับแม่ : ฮัลโหล เลิกงานยัง น้องบี
บี : ยังเลยค่ะ 6โมง
พ่อกับแม่ : น้องลูกโค้ก อยู่ไหน อยู่กับไม่
น้องน้ำโค้ก : ใครโทรมาหาป้าบีครับ
พ่อกับแม่ : น้องลูกโค้ก พ่อเฒ่ากับแม่เฒ่าคิดถึงน้องลูกโค้กมากนิ
น้องน้ำโค้ก : ป้าบีน้องอยากโทรแบบเห็นหน้า น้องคิดถึงพ่อเฒ่ากับแม่เฒ่า มากๆก็เลย
บี : โทรศัพท์ไม่มีเน็ตครับ เดียวกลับบ้านค่่อยโทรแบบเห็นหน้าน่ะครับ
น้องน้ำโค้ก : ถ้ากันนั้นน้องไม่ คุยแล้วอยากคุยแบบเห็นหน้า
พ่อกับแม่ : เดี่ยมารคุยกะพพ่อเฒ่า แม่เฒ่า ก่อนติ
บี : น้องลูกโค้ก งอนแล้วไปแล้วนอกแล้ว
บี : แล้วที่บ้านแกงไหรงะนั้น
พ่อกับแม่ : แกงของชอบน้องบี แกงส้มหมูย่าง กับหยวกกล้วย
บี : อยากกินอยู่พอดีเลย ไม่เอาแล้วไม่คุยแล้วหิวข้าว เดียวหลังเลิกงานแกงกินกันดีกว่า
พ่อกับแม่ : แกงให้หรอยเหมือนที่แม่แกงให้กินกันน่ะ
บี : คร้า รักพ่อกับแม่ น่ะ จุ๊บจุ๊บ
บีรอเวลาจน 6 โมงเย็น เลยชวนน้องเมย์เข้าไปชื้อของในตลาดเย็นเพื่อมา แกงส้มกระดูกหมูกับหยวกกล้วย