“ဆရာ … ဆရာေနာ္ … ကၽြန္ေတာ္ေလ ခ်စ္ပို”
“ေၾသာ္ … ေအး ကိုခ်စ္ပို … ေျပာ။ ဖုန္းေခၚထားတာေတြ႔လို႔”
“ဆရာ … ဆရာ့သမီး မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မယ္။ အဲဒါ ဖိတ္ေပးပါဆိုလို႔ အနားမွာ သမီးရွိတယ္ …. ေျပာလိုက္ဦး”
ကိုခ်စ္ပိုက ဖုန္းလႊဲေပးလိုက္မွ
“ဘဘ … သမီးမဂၤလာေဆာင္ လာရမယ္ေနာ္”
“ေအး … ေအး … ဘဘ လာမယ္။ ဘယ္ေန႔လဲ”
“လာမယ့္ တနဂၤေႏြဘဘ။ အိမ္မွာပဲ”
“ေအးကြယ္ … ဘဘ လာခဲ့မယ္။ ငါ့သမီး မဂၤလာေဆာင္ကို မလာလို႔ ဘယ္ျဖစ္မလဲ”
ကၽြန္ေတာ္က သမီးလို႔ေခၚလိုက္တာက သမီးရင္းေတာ့ မဟုတ္။ ကိုခ်စ္ပိုႏွင့္ မခင္မိတို႔၏ သမီးေခ်ာေလးျဖစ္ သည္။ ယုယုတင္ ဟုေခၚသည္။ တင္ ဆိုသည္က ကၽြန္ေတာ့္ကို အထိမ္းအမွတ္အေနျဖင့္ ဂုဏ္ျပဳၿပီး ထည့္ေပးထားျခင္းျဖစ္သည္။ ဂုဏ္ျပဳ ရေလာက္ေအာင္ကလည္း အေၾကာင္းကရွိေနသည္။ ဟိုး … တစ္ခ်ိန္ ကျဖစ္သည္
ကၽြန္ေတာ္ ထမင္းစားရန္ ထမင္းဘူးေလးကို ဖြင့္ေနစဥ္ ကိုခ်စ္ပိုက ႐ံုးခန္းထဲ ဝင္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ေနပူလြန္းသျဖင့္ အိမ္မျပန္ခ်င္ေသာေၾကာင့္ ထမင္းဘူးေလးထည့္လာသည္။ ကိုခ်စ္ပိုက ထိုင္ၿပီး အျပင္ကို ေငးေနသည္။
“ေဟ့ … ကိုခ်စ္ပို လာေလ ထမင္းစားရေအာင္”
“စားပါဆရာ”
“ဘာလဲ ထမင္းခ်ိဳင့္မပါလို႔လား … လာေလဗ်ာ ဒီမွာ ထမင္းေတြမ်ားတာပဲ။ မွ်စားၾကတာေပါ့”
“စားခ်င္စိတ္ မရွိလို႔ပါ”
“သိၿပီ … ခင္မိနဲ႔ ရန္ျဖစ္လာၿပီ မဟုတ္လား”
“မေျပာခ်င္ပါဘူးဆရာရယ္”
မေျပာခ်င္ဘူးဆိုလွ်င္ ကိုခ်စ္ပို ဇာတ္ေၾကာင္းလွန္ေတာ့မည္။
“ဆရာေရ … ခင္မိတစ္ေယာက္ အိမ္ကဆင္းသြားျပန္ၿပီ”
“ဟာ … ဘာျဖစ္လို႔လဲဗ်ာ”
ကိုခ်စ္ပိုသည္ လူပ်ိဳႀကီးဘဝက ကၽြတ္ခ်ိန္ေရာက္ေသာအခါ အေမေပးစားသည့္ မိန္းမငယ္ငယ္ေလး တစ္ေယာက္ကို ေကာက္ရသလို ရလိုက္သည္။ အသက္က ကြာသလို အလိုလိုက္ရသည္။ မခင္မိက စိတ္ေကာက္လြန္းသျဖင့္ သူမၾကာ မၾကာ ထမင္းငတ္သည္။
“ကိုခ်စ္ပို”
“ဘာလဲကြာ”
အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး ေရခ်ိဳးကာ ပက္လက္ကုလားထိုင္တြင္ သတင္းစာဖတ္ေနသည့္ ကိုခ်စ္ပိုအား မခင္မိ ဂ်ီလာက်ၿပီ။
“ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္က်တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ”
“အင္း … တစ္ႏွစ္ ငါးလနဲ႔ ႏွစ္ပတ္ … အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္သလဲ”
“ကၽြန္မ ကေလးလိုခ်င္ၿပီ”
“ေဟ … ကေလးက ငါလည္း လိုခ်င္တာပဲ”
“ရွင္ အျဖစ္မရွိလို႔ ကၽြန္မကို အရပ္ထဲက အၿမံဳမလို႔ ေျပာေနၾကၿပီေလ”
“ဟာ … ငါတို႔ အမ်ိဳးထဲမွာ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီးရင္ ကေလးတစ္ေယာက္မွ မရတာ မရွိဘူး။ မင္းဘက္က”
“ကၽြန္မဘက္ကလည္း ရွင္ေမြးလြန္းလို႔ေတာင္ ေျပာရတာရွင့္။ ကၽြန္မအေမဆို ၇ ေယာက္ေတာင္ေမြးတာ”
“ေအးကြာ ငါလည္း ႀကိဳးစားတာပဲ … မရတာ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ”
“ရွင္ … မတတ္ႏိုင္ဘူး ေျပာတာနဲ႔ ၿပီးသြားေရာလား”
“ငါတတ္ႏိုင္တာ ငါလုပ္ေပးတယ္ေလကြာ”
“ရွင္ မစြံလို႔ေပါ့ … ဒီလိုခ်ည္းေတာ့ မျဖစ္ဘူး … လာ လိုက္ခဲ့ ဟိုး … ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထဲက ေညာင္ပင္ႀကီးမွာ ဘိုးဘိုးႀကီးကို သားဆုသြားပန္မယ္”
“ဟာ … အဲဒီလို ေပါေတာေတာ အလုပ္ေတြကို ငါဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္ဘူး”
“ေၾသာ္ … ရွင္က ကိုယ့္သားမီးရဖို႔ အေရးေတာင္ စိတ္မဝင္စားေတာ့ဘူးေပါ့”
“မင္း စကားအထအနမေကာက္နဲ႔။ မင္းကေလးရေအာင္ လုပ္ရမွာ ငါလား … ဘိုးဘိုးႀကီးလား”
“ရွင္ … အဲဒီလို အယံုအၾကည္မရွိလို႔ ကေလးမရတာ”
“ဘာမွ မဆိုင္ဘူး”
“ဆိုင္တယ္ … ဆိုင္တယ္ … အလကား အျဖစ္မရွိ္တဲ့လူ”
ကိုခ်စ္ပိုက ကၽြန္ေတာ့္ေရွ႕မွာ ငူငူႀကီး ထိုင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္က
“လာဗ်ာ … လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သြားရေအာင္။ ဆိုင္ေရာက္ရင္ အေၾကာ္ဝယ္ၿပီး ထမင္းနည္းနည္း စားလိုက္ဦး။ ဒီမွာ ထမင္းေတြအမ်ားႀကီး က်န္ေသးတယ္”
“စားခ်င္စိတ္မရွိပါဘူးဆရာရယ္”
“လာစမ္းပါ … ခင္ဗ်ား … ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ဖက္ရည္တိုက္။ ကေလးရၿပီလို႔သာ မွတ္လိုက္”
“ဘာ … ဆရာ … တကယ္လား”
“ခင္ဗ်ား … က်ဳပ္ကို အထင္ေသးသလား။ အဘ ဘိုးသံေတာင္ရဲ႕ တပည့္ရင္းစစ္စစ္။ က်ဳပ္ဆီမွာ ကိုယ္ဝန္ရ ေစတဲ့ နည္းရွိတယ္”
“ဆရာ … ဒါေနာက္စရာ မဟုတ္ဘူးေနာ္။ သူမ်ား ေျပာရင္ ကၽြန္ေတာ္ ယံုမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာက ေျပာေနတာ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ …”
“လာစမ္းပါ … လက္ဖက္ရည္ ျမန္ျမန္တိုက္။ ကေလးရၿပီလို႔သာ မွတ္လိုက္”
ကိုခ်စ္ပိုက ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွ ယို႔ယို႔ေလးလိုက္လာသည္။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထိုင္ၿပီးေနာက္ လက္ဖက္ရည္မွာ ေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က လက္ဖက္ရည္ေသာက္ေနသည္ကို သူက အားမလို အားမရျဖစ္ေနသည္။
“ဆရာ … ကေလးကိစၥ”
“ေျပာမယ္ … ေျပာမယ္ … ပထမဆံုး ကေလးလိုခ်င္တဲ့သူက ကေလးေတာင္းရမယ္။ ကိုင္း လက္အုပ္ခ်ီ”
“ဆရာ … ဘယ္လိုႀကီးလဲ … လူေတြ ဝိုင္းၾကည့္မွာေပါ့”
“လူၾကည့္တာနဲ႔ ကေလးရတာ ဘယ္ဟာက အေရးႀကီးသလဲ။ ခု လက္အုပ္ခ်ီမွာ ခင္ဗ်ားက ကၽြန္ေတာ့္ကို မဟုတ္ဘူး။ ဒီနည္းကို ေပးသြားတဲ့ အဘဘိုးသံေတာင္ကို လက္အုပ္ခ်ီရမွာ”
“ဟုတ္ကဲ့ဆရာ”
photo : google
