သဘာဝျဖစ္စဥ္အရ ေလာကတြင္ မည့္သည့္အရာမွ အလကားမရပါေခ်။ လုပ္ငန္းလုပ္ေနသူအဖို႔ အလုပ္လုပ္သည့္အတြက္ လုပ္ခလစာရ႐ွိသည္ပင္။ ေက်ာင္းတက္ေနသူအဖို႔ စာက်က္သျဖင့္ စာေမးပြဲ ေအာင္ျခင္းပင္။ ဘြဲ႔တစ္ခုရဖို႔အတြက္ အခ်ိန္ ဦးေဏွာက္ ေပးခဲ့ရသည္ မဟုတ္ပါလား..။ ထို႔အတူ လုပ္ငန္းခြင္တြင္း ေအာင္ျမင္မူ႔ ရ႐ွိေစရန္ မိမိ လုပ္ႏိုင္ႏိုင္စြမ္းအား ႀကိဳးစားမူ႔မ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ရျခင္းပင္။
Crd-org-source
မိမိတို႔ မေပးဘဲ ရဖူးပါလား။ တစ္ႀကိမ္ထက္ပို၍ မရႏိုင္ပါေခ်။ အႀကိမ္ႀကိမ္လိုခ်င္၍ မရႏိုင္ပါေပ။ ကြၽႏုပ္တို႔ မစိုက္ပဲ စားသံုးႏိုင္ပါသလား။ ရႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ တစ္နပ္စာေတာ့ စားႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ တစ္ရာသီစာ စားဖို႔ တစ္သက္စာ စားဖို႔၊ သားစဥ္ေျမးဆက္စားဖို႔ စိုက္ပ်ိဳးမွ ရေပလိမ့္မည္။ ဆိုလိုရင္းမွာ အပင္စိုက္ခိုင္းျခင္းမဟုတ္ပါ။ မိမိ ႏွင့္ ဆက္စပ္ ေသာ အလုပ္အကိုင္ႏွင့္ တြဲဆက္ စဥ္းစားေစခ်င္သည္။ ဖြံၿဖိဳး ေသာ စိုက္ခင္းရဖို႔အတြက္ေတာ့ မိမိတို႔ မ်ိဳးေစ့အနည္းေတာ့ ၾကဲရေပလိမ့္မည္။
မေပးဘဲႏွင့္ ယူခ်င္လ်ွင္ ၊ မစိုက္ပဲ ႏွင့္ စားခ်င္လ်ွင္ ထိုသူသည္ တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္တြင္ ဒုကၡေရာက္ရေပမည္။ ၄င္းႏွင့္ ပတ္သတ္ စပ္ယွက္ေနေသာ ပတ္ဝန္းက်င္လည္း ဒုကၡ ေရာက္မည္သာပင္။ ထိုသူမ်ားအျဖစ္ေတာ့ အေရာက္မခံေစၾကလိုေပ။ သဘာဝႀကီး ေအးခ်မ္းစြာ လည္ပတ္ေစရန္ ေပးသင့္တာေပးတတ္ေသာ အေလ့အက်င့္ကို က်င့္ၾကံၾကရေပလိမ့္မည္။ ၄င္း စိတ္ဓာက္ေမြးျမဴျခင္းသည္ပင္ က်ြႏုပ္တို႔ သည္ စြန္႔လႊတ္ အနစ္နာခံစိတ္ ႐ွိသူမ်ားဟု ကင္းပြန္းမတပ္ႏိုင္ေပ။ သဘာဝကို မေဖာက္ျပန္ မဖ်တ္စီး သည့္ သေဘာ၊ သူတစ္ပါးအား မတရားတာ မလုပ္ေစေသာ သေဘာသာပင္ ျဖစ္သည္။
ထိုသည္ကိုပင္ ကြၽႏုပ္တို႔ အျမဲလုပ္ေဆာင္ႏိုင္ပါမည္လား..။ လြယ္သည့္ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ႏိုင္ပါေပ။ မယ္ၾကည္ ဖတ္မိေသာ ဇတ္လမ္းေလးတစ္ပုဒ္ကို share လုပ္ခ်င္ပါသည္။ထိုဇတ္လမ္းထဲကအတိုင္းေတာ့ အဆိုးဆံုး ၾကံဳခ်င္မွၾကံဳၾကလိမ့္မည္။ အနည္းငယ္ အဆိုးကိုေတာ့ ၾကံဳ ဖူးၾကေပလိမ့္မည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကြၽႏုပ္တို႔ အပါအဝင္ ယခု စာဖတ္ေနသူမ်ား မည္သို႕ စဥ္းစား ၿပီး ျပဳမူၾကမလဲ သိခ်င္မိသည္။
ဇတ္လမ္းအက်ဥ္းမွာ တစ္ခါတုန္းက လူတစ္ေယာက္သည္ ကႏၱာရထဲတြင္ ခရီးသြားရင္း မ်က္စိလည္လမ္းမွားၿပီး လူသူကင္းမဲ့ေသာ ေနရာတစ္ခုသို႔ ေရာက္သြားေလသည္။
လူကလဲ စိုးရြံ႔ ေၾကာက္လန္႔စိတ္ႏွင့္ အလြန္ပင္ပန္းေနေခ်ၿပီ။ ထိုထက္ဆိုးသည္က ေရအလြန္ဆာေနျခင္းပင္.. ။ အာေခါင္ေတြ ေျခာက္ေသြ႔လြန္းသျဖင့္ ကြဲအက္ကုန္ၿပီလား ထင္ရသည္။ ေရငတ္သည့္ဒဏ္ျဖင့္ မိမိေသးဆံုးရမည္လား ေၾကာက္ရြံ႔ေနရေလၿပီ..။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ဟိုးအေဝးတြင္ လူေနအိမ္ဟု ထင္ရသျဖင့္ ဒေရာေသာပါး ေျပးသြားခ်ိန္ အိမ္တစ္လံုးကို ဝမ္းသာအားရ ျမင္ရေလသည္။ သို႔ေသာ္ လူမေနေတာ့သည္မွာ ၾကာေနသည့္ပံုပင္..။ ျခံဝင္းထဲတြင္ေတာ့ ေရတိုင္တစ္ခု ျမင္ရသျဖင့္ အေျပးသြားၿပီး ေမာင္းတံကို တေဂ်ာင္းေဂ်ာင္း ဆြဲေလသည္။
အေတာ္ၾကာေအာင္ ဆြဲေသာ္လည္း ေရကက်မလာေပ သူ လက္ပန္းက်လာၿပီ..။ ထိုအခ်ိန္ ၄င္း ေမာင္းတံ အနီးတြင္ ေရကရားေလး တစ္လံုးကို သူျမင္သြားသည္။ ေရကရားတြင္ ေဖာ့ဆို႔တပ္ထားၿပီး အိုးနံေဘးတြင္ ဤကဲ့သို႔ စာေရးထားသည္။
ကရားအိုး ေဖာ့ဆို႔ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေရအျပည့္ ျမင္ရသည္။ ကရားအိုးထဲက ေရသည္မမ်ား..။ ထိုေရကို ေသာက္လ်ွင္ ေရငတ္ေတာ့ ေျပမည္..။ ေရငတ္ေသမည့္ေဘးက လြတ္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရကရားေဘးက မွားၾကားခ်က္က ႐ွိေနျပန္သည္။
ဘာေၾကာင့္ ေရေလာင္းထည့္ခိုင္းသည္ကို ေအးေအးေဆးေဆး စဥ္းစား ေတြးခြင့္ရသူအတြက္က အ႐ွင္းေလးပင္ ျဖစ္လိမ့္မည္။ သို႔ေသာ္ ေသလုေျမာပါး.ေရငတ္လာသူက ထိုသို႔ ႐ွင္းႏိုင္ပါ့မလား.. ?? သိေနသည္ဆိုအံုးေတာ့ ထိုအတိုင္း လိုက္နာႏိုင္ပါ့မလား???ကြၽႏုပ္ႏွင့္ စာဖတ္သူသာ ထိုသူေနရာတြင္ဆို ဘာလုပ္ႏိုင္မလဲ ။ကရားအိုးထဲက ေရကို ေရမထြက္ေသာ ေမာင္းတံထဲ သြန္ခ်ခိုင္းေနသည္ မဟုတ္ပါလား.. ။ အကယ္၍ ေရေလာင္းထည့္လိုက္ၿပီးမွ ေရမထြက္လာလ်ွင္ေကာ ဘယ္လိုလုပ္ မလဲ?? စြန္႔စားခန္းပင္ ျဖစ္ေခ်ၿပီ မဟုတ္ပါလား..??
မယ္ၾကည့္ ညီကို ေမာင္ႏွမတစ္ေတြ မည္သို႔ စဥ္းစား ေတြးေတာၾကမည္ သိခ်င္သျဖင့္ ထိုေနရာတြင္ပင္ ပံုျပင္ ရပ္ထားလိုက္ပါမည္..။ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ေလးမ်ား ေပးခဲ့ ေစခ်င္ပါသည္။ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္မ်ားကို အတူ ေဆြးေႏြးရန္ အသင့္ ႐ွိေနပါသည္..။ ဇတ္လမ္းထဲက ထိုသူ မည္သို႔ ျပဳ လုပ္သည္ကိုလဲ မယ္ၾကည္ ေဆြးေႏြး အၿပီးတြင္ ေရးသားေပးပါမည္ဟု ေရးသားရင္း နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ပါသည္..။
Author 
MSC 050