ရယ္​စရာဟာသ

ဘာရယ္​မဟုတ္​ဘူးရယ္​စရာအျဖစ္​နဲ႔သာ တင္​​ေပးတာပါ စိတ္​ဝင္​စားမ​ွဖက္​ၾကပါသံတြဲၿမိဳ႕တြင္း မွီတင္းေနထိုင္ၾကကုန္ေသာ မိဘျပည္သူမ်ားခင္ဗ်ာဟုအစခ်ီလွ်က္ သမၼတႀကီး အလည္အပါတ္လာေရာက္မည္ျ​ဖစ္ပါသျဖင္ မိမိတို႔ ေနအိမ္မ်ား လမ္းမ်ား ကိုသန္႔ရွင္းလွပေအာင္ အျမန္ဆံုးျပဳျပင္ထားရွိၾကပါရန္ ေလးစားစြာ ႏိူွးေဆာ္တိုက္တြန္းအပ္ပါသည္ခင္ဗ်ား ဟူေသာ ေႀကာ္ျငာသံ အဆံုး၌ ေခြးအူသံတို႔က ထံုစံအတိုင္းကပ္လိုက္လာသည္။ ဤကား သံတြဲဆယ္လီ တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဆလြတ္ကိုကို" က သူ၏လက္စြဲေတာ္ ေလာ္ႀကီးျဖင့္ေဆာ္ၾသလိုက္သည့္ အသံေပတည္း။ ဆလြတ္ကိုကို ဟူသည့္ အမည္နာမကို သံတြဲတစ္နယ္လံုးမွာ မသိသူမရွိသေလာက္ရွားသည္။ သံတြဲၿမိဳ႕ သာေရး နာေရးကိစၥမွစ၍ လင္မယားကြဲသည့္အေရးထိ သူ႔ကိုခ်န္ထားလို႔မရ။ ယုတ္စြအဆံုး ေသရင္ေတာင္မွ သူ႔ေလာ္ မပါရင္မၿပီး။ ထိုသို႔ ေလာ္စပီကာႀကီးျဖင့္ တစ္လမ္းဝင္တစ္လမ္းထြက္ ေၾကာ္ျငာသည့္အခါမ်ားတြင္ သူ႔ဆိုက္ကားေနာက္မွာ ေခြးမ်ားက အၿမဲတေစ လိုက္ပါဝန္းရံေနေလ့ရွိသည္။

" ငိုးေဝ ... ငါတို႔ဆီကို သမၼတႀကီးလာမလို႔တဲ့"
"ဟယ္ တကယ္ဟုတ္လို႔လား ေသခ်ာရဲ႕လား "
"ေအး သမၼတႀကီးလာရင္ ဟို..... ကိစၥတင္ျပရမယ္"
"ငါေတာ့ ဒီ....ကိစၥ တိုင္မယ္"
"ငါလည္း သမၼတႀကီးလာရင္ သိမ္းထားတဲ့ေျမေတြ ျပန္ေတာင္းမယ္"
"ဟဲ့ ငါကေတာ့ သမၼတႀကီးနဲ႔ဆယ္ဖီတြဲ႐ိုက္ၿပိဳက္မယ္ ဟင္း ဟင္း"

သမၼတႀကီး လာမည့္သတင္းေၾကာင့္ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာဆိုေဝဖန္သံတို႔ျဖင့္ သံတြဲၿမိဳ႕ေလး လူွပ္လူွပ္ရွားရွားျဖစ္ကုန္ၾကသည္။

တစ္ဖက္မွာလည္း သည္လို ၿမိဳ႕ေလးကိုမွ သမၼတႀကီးကိုယ္တိုင္က ဦးဦးဖ်ားဖ်ား အလည္အပါတ္သြားေရာက္ရန္ေရြးျခယ္လိုက္သည့္အတြက္ တစ္ႏိုင္ငံလံုးသာမက ကမ႓ာအရပ္ရပ္ကပင္ ဒီၿမိဳ႕ေလးအေပၚ စိတ္ဝင္စားမူွျမင့္တက္လာရသည္။
ဂ်ာနယ္ေတြမွာလည္း ဒီသတင္း၊ ေဖ့စ္ဘုတ္ စာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာလည္း ဒီအေၾကာင္းက အျပည့္ေနရာယူထားသည္။ ယုတ္စြအဆံုး သံတြဲက ကေလးမ်ားပင္ သမၼတႀကီးလုပ္တမ္း ကစားေနၾကၿပီ။
အမွန္ေတာ့ ဒီၿမိဳ႕ကေလး၏ ျမင့္မားေသာဂုဏ္က်က္သေရႏွင့္ သမိုင္းအစဥ္အလာႀကီးမူွကို သမၼတႀကီးလို ပညာရွိပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးက အေလးအနက္ထားသည့္ကိစၥမွာ ထူးျခားသည့္အေၾကာင္းအရာေတာ့ မဟုတ္။ သံတြဲၿမိဳ႕သည္ မူလကတည္းကပင္ အာကာပ်ံဝဲ ၿမိဳ႕သံတြဲဟု လူသိမ်ားထင္ရွားေသာ ၿမိဳ႕ကေလးပင္ မဟုတ္လား။

သမၼတႀကီး လာေရာက္မည့္အေရးေၾကာင့္ သံတြဲသူ သံတြဲသား အေပါင္းတို႔ ဂုဏ္ယူဝံ့ႂကြားသည့္ မ်က္ႏွာထား ကိုယ္စီျဖင့္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ စီစဥ္ေနရာခ်မူွမ်ားအား တက္ႂကြစြာလုပ္ကိုင္ေနၾက၏။

အိမ္ေရွ႕မ်က္ႏွာစာ ဝန္းထရံမ်ား၊ လမ္းမီးတိုင္မ်ား၊ ကုကၠိဳပင္လို အပင္ႀကီးမွစ၍ ျမက္ပင္အဆံုး ႐ိုးရာမပ်က္ ထံုးသုတ္ျခင္းအမူွ ျပဳၾကရသည္။
ပန္းအိုးမ်ားငွားရမ္းေနရာခ်ထားျခင္း၊ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ပစ္ထားသည့္ေရေျမာင္းမ်ားတူးေဖာ္ျခင္း၊ လမ္းမ်ားဖာေထးျပဳျပင္ျခင္း စသည္တို႔ကို ယခင္ေခတ္အဆက္ဆက္ကလိုပဲ အစဥ္အလာမပ်က္ ေဆာင္ရြက္ႀကသည္။ ေက်ာက္ေပါက္မ ပရပြႏွင့္သနပ္ခါးေရက်ဲလိမ္းက်ံထားေသာ လမ္းတို႔မွာလည္း ေန႔ခ်င္းညခ်င္း မိတ္ကပ္ျပဳျပင္လိမ္းျခယ္ျခင္းခံရကာ ကိုယ့္အိမ္ သြားသည့္ လမ္းပင္ မမွတ္မိႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားရသည္။ ေတာေရာ ၿမိဳ႕ပါမက်န္ အလုပ္႐ူွပ္ကုန္ၾကရသည္။
သမၼတႀကီး၏ မွန္ကန္ေသာ ေရြးျခယ္မူွအေပၚတျခားၿမိဳ႕မ်ားက မနာလိုအူတိုၾကမည္မွန္ေသာ္လည္း တစ္ဖက္မွ ဂုဏ္ယူအားက်သည့္စိတ္ႏွင့္ ဒီၿမိဳ႕ကေလးကိုမွ ဘာေၾကာင့္မ်ားေရြးျခယ္တာပါလိမ့္ဟု ေမးခြန္းထုတ္လိုၾကမည္ကား အမွန္ပင္ျဖစ္ေခ်၏။

သို႔ေသာ္... တစ္ခါတေလက်ေတာ့ စီစဥ္ထားသလိုျဖစ္မလာဘဲလြဲေခ်ာ္သည္လည္းရွိတတ္သည္ပင္ ...

"ဘာ ..."
"သမၼတႀကီးက ျခံျပင္ရြာကိုမွလာခ်င္သတဲ့ ဟုတ္စ"

မခံခ်င္စရာေကာင္းလွပါဘိ ျခံျပင္ရြာအေၾကာင္း ဘာမွမသိတဲ့ သမၼတႀကီးက ခရီးစဥ္ေျပာင္းသတဲ့။ မူလအစီအစဥ္မဟုတ္ဘဲ သံတြဲကိုေက်ာ္ၿပီး ျခံျပင္လို အညတရ ရြာကေလးကိုမွ အဓိကထားၿပီးသြားမည္တဲ့။ ကဲ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမတုံး ကိုရာဇမန္ေရ။

"ေနပါဦး ျခံျပင္က ဘာမို႔လို႔လဲေဝ၊
လာမဲ့လာရင္ သံတြဲကိုအရင္လာရမွာေပါ့၊
အနားကပ္ေတာ့မွ လခြီးလိုပဲ ေတာက္"

အခ်ိန္အနီးကပ္မွ ခရီးစဥ္ေျပာင္းသြားေတာ့ ျပင္ဆင္ထားသည့္ေနရာထိုင္ခင္းမ်ား၊ လံုျခံဳေရးအဖြဲ႕မ်ား၊ ႀကိဳဆိုေရးအဖြဲ႕မ်ား အားလံုး အစမွျပန္လည္စီစဥ္ရေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္၊ မလြယ္၊ အခ်ိန္မတရား ကပ္ေနၿပီ၊ မနက္ျဖန္မနက္ဆို သမၼတႀကီး ေရာက္ၿပီ။

ျခံျပင္ရြာသည္ သံတြဲမွ ကင္းေမာ္ရြာသို႔သြားရာ လမ္းနံေဘးတြင္ကပ္လ်က္တည္ရွိေသာ ရြာပိစိေညာင့္ေတာက္ ကေလး၊ ထိုရြာမွာ ထူးထူးျခားျခား ျပစရာဆိုလို႔ ဓနိရည္ႏွင့္ ငါးသရြဲေျခာက္ဖုတ္ တစ္မ်ိဳးသာရွိသည္။ စိတ္ဝင္တစား လည္ပတ္ ၾကည့္႐ူွစရာ ေနရာလည္းရွိတာမဟုတ္။

"ဒါျဖင့္ ငပလီ ေလယဥ္ကြင္းကေန တစ္ခါတည္းတန္းသြားဖို႔လား"

"မဟုတ္ေဝး မဟုတ္၊ အဲဒီရြာကိုတန္းသြားမယ္လို႔သတင္းပို႔လာတယ္ေဝး၊ သူတို႔ကိုယ္ပိုင္ ဟယ္လီေကာ္ပတာနဲ႔လာမတဲ့၊၊ သံတြဲကို အဲဒီကမွ ကားနဲ႔တက္မယ္ေျပာတယ္"

"ဟမ္ ေနစမ္းပါဦး အဲဒီသတင္းကိုဘယ္သူေပးတာလဲ၊ ဟိုေကာင္ ေရာဘတ္ဘယ္ေရာက္ေနလဲ အျမန္ဆက္သြယ္ခိုင္းေဝး ၾကားလား"
လခြီး ... ဒီေကာင္ဘာေတြေမႊျပန္ၿပီလဲမသိ၊ အျမန္စံုစမ္းၿပီး ငါ့ဆီသတင္းပို႔စမ္း"

အမွန္ေတာ့ ဘယ္သူမွ သတင္းပို႔စရာမလို၊ ဤကိစၥလက္သည္တရားခံမွာ သူတို႔ထင္သည့္အတိုင္း ေနရာတကာ လူတြင္က်ယ္လုပ္တတ္သူ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္း ပင္ျဖစ္ေပေတာ့သည္။

ယခုလည္း သမၼတႀကီးကို ျခံျပင္ထြက္ ဓနိရည္ျဖင့္ဆြယ္ၿပီး ခရီးစဥ္ေျပာင္းလိုက္သည္ကို မည္သူမွ်မသိၾက။ ျခံျပင္သား သူ႔ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္ႏွင့္လက္ဝါး႐ိုက္စီစဥ္လိုက္ျခင္းပင္။

ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းမွာ ထစ္ကနဲဆိုလ်င္ ေရွ႕ဆံုးကပါတတ္ၿပီး သူမပါရင္မၿပီးသလို မင္ေမာင္း ေကာင္းစြာျဖင့္ ဟိန္းေဟာက္တတ္သူျဖစ္၏။ သူ႔ကို ၿမိဳ႕မိၿမိဳ႕ဖမ်ား ကိုယ္တိုင္ေျမႇာက္စားမိျခင္းျဖစ္၍ ထိုေရြးျခယ္မူွအတြက္ ေနာင္တႀကီးစြာရေနသည့္ ၿမိဳ႕သူ ၿမိဳ႕သားတို႔မွာ ငါးႏွစ္တာကာလကို ေအာင့္အီးသည္းခံကာ ျဖတ္ေက်ာ္ေနၾကရရွာသည္။ သူတို႔ကိုယ္တိုင္ေျမႇာက္စားသူ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းကား ေမွ်ာ္လင့္ထားသလိုျဖစ္မလာ။ အေရးထဲ က်ဴရွင္ဆရာႏွင့္ေပါင္းကာ ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းေလာင္းေက်ာ္ကာ ေနေသးေတာ့သည္။
အစကေတာ့ အသိမ္းခံထားရသည့္ ေျမယာမ်ားကိုျပန္လည္ရရွိေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပးမည္၊ သံတြဲႏွင့္ငပလီကို ကမ႓ာသိေအာင္လုပ္ေပးမည္ဟုအာေဘာင္ အာရင္းသန္စြာ ေျပာေဟာ စည္းရံုးခဲ့သည္ကို အားလံုးခြီၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တကယ္တမ္းလက္ေတြ႕မွာေတာ့ သူ႔ဂြင္သူရွာစားသည့္ ဒီပုတ္ထဲကဒီပဲ၊ အေခ်ာင္ရထားေသာ ေျမေပၚတြင္ ကာရာအိုေကႏွင့္အရက္ဆိုင္ပင္ဖြင့္လိုက္ေသးသည္။

သူ႔ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေတာ့မေမ့၊ ေနရာေပးသည္။ လုပ္ပိုင္ခြင့္ခ်ေပးသည္။ မိုးေက်ာ္သည္ သူ႔ေၾကာင့္ ယေန႔အခ်ိန္မွာ သံတြဲၿမိဳ႕ ဒိတ္ဒိတ္က်ဲသူေဌးႀကီးျဖစ္ေနၿပီ။ သြားၾကားထိုးတံႏွင့္ ဝါးတူမ်ား ျပန္လည္ေဆးေၾကာသန္႔စင္ေရာင္းခ်ျခင္းလုပ္ငန္းကို သူတစ္ဦးတည္းလုပ္ပိုင္ခြင့္ရထားသည္။

ထို႔အတူ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ေက်ာ္ေက်ာ္လြင္မွာလည္း ပေရာဂ်က္မ်ားလက္မလည္ေအာင္ရရွိၿပီး အင္မတန္ႂကြယ္ဝေနေလၿပီ။ ယခုလည္း ေရာဘတ္ေၾကာင့္ ထံုးဂြင္ကိုသူတစ္ဦးတည္းရသြားသည္။ တစ္ၿမိဳ႕လံုးကိုထံုးသုတ္ရန္အတြက္ လိုအပ္ေသာထံုးမ်ားကိုႀကိဳတင္မွာယူတင္သြင္းေရာင္းခ်ခဲ့သည့္တိုင္ မေလာက္ငွႏိုင္သည့္အတြက္ ကြမ္းယာဆိုင္မ်ားမွ ထံုးအိုးမ်ားကိုပင္ယူၿပီးေရာင္းခ်ရေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သမၼတႀကီးခရီးစဥ္မွာ သူ႔အတြက္ခိုင္သြားၿပီျဖစ္၏။ ထံုးဂြင္ေၾကာင့္ တစ္ခ်ိန္လံုး ထံုးကိုင္ေနရေသာ ေက်ာ္ေက်ာ္လြင္တစ္ေယာက္ လက္တို႔ေပါက္ၿပဲကာ ခါးနာသြားရွာသည္။ ေအာင္ျမတ္ႀကီးလည္း ထိုနည္းတူပင္ ေရာဘတ္ေကာင္းမူွျဖင့္ ဂြင္အႀကီးႀကီးရထားသည္။ သံတြဲၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လံုးကိုေဆးဝါးျဖန္႔ခ်ီေသာ ေဆးဂြင္ကိုသူတစ္ဦးတည္းလုပ္ပိုင္ခြင့္ရထားၿပီး ဂြင္ႀကီးျဖစ္၍ သူတစ္ေယာက္တည္းပင္မႏိုင္ရွာ။

မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ မနက္ျဖန္ သမၼတႀကီးအမွန္တကယ္ေရာက္လာေပေတာ့မည္။ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းကို အထူးသီးသန္႔ေတြ႕လိုသည္ဟု အေၾကာင္းၾကားျခင္း ႏွင့္အတူ၊ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕ေစေရးအတြက္ သံတြဲတစ္ျမိဳ႕လံုးႀကိတ္ဆုေတာင္းေနၾကသည္။ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းသည္ သူစီစဥ္ေသာဇာတ္ကိုႏိုင္ေအာင္ ကႏိုင္ပါမည္ေလာ။

ရာသီဥတုသာယာၿပီး မိုးသားကင္းစင္ေသာေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္သည္။ ေကာင္းကင္ျပာႀကီး ေအာက္တြင္ သမၼတႀကီးအား ႀကိဳဆိုမည့္သူမ်ားျဖင့္ စည္ကားလ်က္ရွိ၏။

ေဟာ ေျပာရင္းဆိုရင္း က်ယ္ေလာင္ေသာဟယ္လီေကာ္ပတာသံအတူ လူအုပ္ႀကီးမွာ အသံတတစာစာျဖင့္ အေပၚကိုေမာ့ၿပီး တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေအာ္ဟစ္ေနၾကသည္။

သမၼတႀကီးကိုႀကိဳဆိုရန္အသင့္ေစာင့္ေနသူ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းႏွင့္ ဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္တို႔မွာ ေတာင္ရွည္ပုဆိုးႏွင့္ ေခါင္းေပါင္းကိုယ္စီဆင္ျမန္းကာ ခင္လိူွင္ႏွင့္ဒိန္းေဒါင္ အတူတြဲ၍ပြဲထြက္လာသည္ႏွင့္တူသည္။ ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္မ်က္ႏွာမွာ အိုးဖင္ကို ေပါင္ဒါ႐ိုက္ထားသလို ျဖဴေဖြးေန၏။ သပိတ္ကိုဆီပြတ္ထားသလို နက္ေမွာင္ေျပာင္လက္သည့္ အသားအေရေပၚမွာ ထူထဲေသာအေမြးအျမႇင္တို႔ကဖံုးလႊမ္းေနသျဖင့္ မသိသူတို႔က သူ႔ကိုလူဝံႏွင့္မွားတတ္ၾကသည္။ တပည့္မ်ားက သူ႔ကို "မဲႀကီး"ဟုခ်စ္စႏိုးေခၚၾကသည္။ ဟယ္လီေကာ္ပတာေၾကာင့္ ေခါင္းေပါင္းတို႔လြင့္ထြက္ကုန္သည္၊ ပုဆိုးလန္သြား၍ မနည္းႀကိဳးစားဖံုးဖိရသည္။ ပါတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုး ေလေပြၾကမ္းတိုက္ခတ္လိုက္သလို လူအုပ္ႀကီးမွာ ေကာက္႐ိုးႏွင့္ဖံုမူန္႔မ်ား ၾကားတြင္႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲျဖစ္ကုန္သည္။

သမၼတႀကီးေရာက္ရွိလို႔လာေခ်ၿပီ။

"သမၼတႀကီး မဂၤလာပါခင္ဗ်ာ"
"ဒီဘက္ကိုႂကြပါ သမၼတႀကီး"

ရဟတ္ယဥ္ ပန္ကာလည္ျခင္း ရပ္တန္႕သြားသည္ႏွင့္ သမၼတႀကီး ဆင္းလာသည္။ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းက သူ႕ငယ္ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္ႏွင့္အတူ သမၼတႀကီးအား ခရီးဦး ႀကိဳျပဳသည္။

ျခံျပင္ေက်းရြာ၊ ရြာေနာက္ဖက္ရွိ လယ္ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးေပၚ၌ သံတြဲတစ္ျမိဳ႕နယ္လံုးမွ လူႀကီး၊လူရြယ္၊လူငယ္၊လူလတ္၊ဘုစုခ႐ု၊ လူတစ္ခုလတ္၊လူမုဆိုးဖိုပါမက်န္၊လူပင္လယ္ႀကီးျဖင့္ျပည့္လ်က္ရွိ၏။

"သမၼတႀကီးကိုႀကိဳဆိုပါတယ္"
"သမၼတႀကီး က်မ္းမာပါေစ"

ေရွ႕တန္းမွကေလးမ်ားက ႀကိဳတင္ဇာတ္တိုက္ထားသည့္အတိုင္း တစ္ညီတစ္ၫြတ္ထဲ ဝိုင္းေအာ္ၾကသည္။ တစ္ဦးလွ်င္ ၅၀၀ ေပးမည္ဟု ကတိေပးငွားရမ္းထားေသာ ထိုကေလးမ်ားအတြက္ ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္က အာမခံေပးထားျခင္းျဖစ္၏။ ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္က ထိုရြာ၏ ရြာမ်က္ႏွာဖံုးျဖစ္သည့္အျပင္ သံတြဲၿမိဳ႕ေပၚမွာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားလူႀကိဳက္မ်ားသည့္ နာမည္ႀကီး က်ဴရွင္ဆရာ။ ထို႔ေၾကာင့္လည္းသူ႔ရြာတြင္ သူ၏ၾသဇာေညာင္းလွသည္ကားမဆန္းေပ။ ယခုလည္း ဤပြဲအတြက္ ျပင္ဆင္ထားသည့္အရာအားလံုးမွာ သူေခါင္းခံ၍ အေႂကြးျဖင့္ စီစဥ္ထားျခင္းသာျဖစ္၏။

"ေဟာေျပာရင္းဆိုရင္း သမၼတႀကီးႂကြခ်ီလာေပၿပီ"

   အမ်ားေမွ်ာ္လင့္ထားသလို တိုက္ပံု၊ေခါင္းေပါင္းျဖင့္ ျမန္မာဆန္ဆန္ ဝတ္ဆင္ထားျခင္းမဟုတ္ဘဲ ဆံပင္ေရႊေရာင္ ၊မ်က္မွန္အနက္ႏွင့္ အေနာက္တိုင္းဝတ္စံုကို စမတ္က်က် ဝတ္ဆင္ထားေသာ သမၼတႀကီး၏စတိုင္မွာ လန္ထြက္ေနသည္။ ေရႊေရာင္မ်က္မွန္ကိုင္းသည္ ေနေရာင္တြင္ တလက္လက္ေတာက္ပလို႔ေနသည္။ သမၼတႀကီးက လက္ကို ေဝွ႕ရမ္းကာ လူအုပ္ႀကီးအား ႏုတ္ဆက္လိုက္၏။

"ကၽြန္ေတာ္ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းပါ သမၼတႀကီး"
"အိုး ေရာဘတ္ေဇာ္မင္း ေဟာင္းဒူးယူဒူး"

သမၼတႀကီးက ျမန္မာလိုမေျပာဘဲ ဘိုလိုျပန္ေျပာၿပီး လက္ကမ္းေပးသည့္အတြက္ ပါးစပ္အေဟာင္းသားျဖင့္ အံၾသေနေသာ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းမွ ကမန္းကတမ္း ျပန္ဆြဲၿပီး ႏုတ္ဆက္လိုက္ရသည္။

"ေဟ့ေကာင္ေရာဘတ္ မင္းသမၼတႀကီးက ျမန္မာလိုမတတ္ဘူးလား၊ ဆံပင္ကလည္းေရႊေရာင္နဲ႕ ျမင္ရတာဘို႐ူး႐ူးေနတာမ်ားလားကြ၊ မင္းဟာႀကီးက တခုခုလြဲေနသလိုပဲ"

ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္က အနားကပ္၍တီးတိုးေျပာသည္ႏွင့္ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းမွေအာက္ပါအတိုင္းတုန္႔ျပန္လိုက္သည္။

"ဆရာကလည္း အသာေနပါ၊ သူ႕ကိုလူေတြမမွတ္မိေစခ်င္လို႕ ႐ုပ္ဖ်က္လာတာေနမယ္"
ေျပာမယ္သာေျပာရသည္ သူလည္းဇေဝဇဝါ၊ သမၼတႀကီးကိုသူ တကယ္မမွတ္မိ။

ထိုစဥ္
ေဟ့!
"ေသခ်င္းဆိုး ကာလနာေတြ အိမ္သာတက္တာေတာင္ ေကာင္းေကာင္းမတက္ရဘူး၊ ငါ့အိမ္သာ ထရံေတြ၊အမိုးေတြ အကုန္လန္ကုန္ၿပီ"
ဟုက်ယ္ေလာင္ေသာ အသံျဖင့္ ေအာ္ဟစ္ ႀကိမ္းေမာင္းသံၾကားရ၏။ ဆံပင္ျဖဴမ်ား ဖြာလန္က်ဲ လ်က္လူအုပ္ၾကားမွ အတင္းတိုးေဝွ႕ ဝင္ေရာက္လာသူ အဖြားအိုတစ္ဦး။

"ဟာ အရီးပု၊ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ အရီးပုရယ္၊ တခ်က္ေလာက္ေအးေအးေနပါေဝ၊ ဒီမွာသမၼတႀကီး ေရာက္ေနလို႕"

အရီးပုသည္ ခတၱမၽွ ၾကက္ေသေသသြားၿပီး၊ သမၼတႀကီးကိုေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္ကာ။

"ဘာ ... သမၼတႀကီးတုန္း၊ နင့္ဟာက ငါတို႕ရြာကိုလာ ၿပီးပိုက္ဆံမေပးဘဲ စားသြားဘူးတဲ့ ေဖာ္လိမ္နာေတြ နဲ႕သာတူေတာ့တယ္"

ဟုတ္သည္။ အရီးပု ထင္မည္ဆိုလည္း ထင္ေလာက္ေပ၏။ သံတြဲၿမိဳ႕ကိုလာေရာက္လည္ပတ္ေလ့ရွိေသာ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားသည္ စက္ဘီးတစီးျဖင့္ေလ်ာက္သြားကာ လမ္းတေလ်ာက္ ေတြ႕ရာရာ ဟိုတစ္ဖဲ့ ဒီတစ္ရြဲ႕ မေျပာမဆိုယူစားေလ့ရွိသည္ကိုး။ ၿပီးလၽွင္ ပိုက္ဆံမေပးဘဲ ဘဲရီးဂြတ္ႏွင့္ သိုင္းက်ဴး ကိုေပးတတ္၏။

"ေအး နင္တို႕ သမၼတရဲ႕ဟယ္လီေကာ္ပတာ ဆင္းတာ ငါ့တလင္းကစပါးေတြ အကုန္ ေျပာင္သြားၿပီ အခုေလ်ာ္ေပး၊ အိမ္သာ တစ္ခုလံုးလည္း အမိုးေရာ ထရံပါမက်န္ေတာ့ဘူး၊ နင္တို႕မေလ်ာ္လို႕ကေတာ့ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ၿပီးေဖ့စဘုတ္ တင္ခိုင္းမယ္ ဘာမွတ္လဲ ... ဟြန္း"

လာျပန္ၿပီ ဒီေဖ့စဘုတ္။ တစ္ရြာလံုးလည္း ဒီေဖ့စဘုတ္သံုးတတ္လာမွ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္မေက်နပ္လွ်င္ ေဖ့စဘုတ္ေပၚတင္ၿပီး ဆဲတတ္ေသာ အေလ့အထ ေပၚေပါက္လာရသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အရီးပုေျပာသည္မွာ မလြန္၊ ရဟတ္ယဥ္ဆင္းသည့္ေနရာက ရြာေနာက္ဖက္ရွိ လယ္ကြင္း၊ စပါးရိတ္သိမ္းထားခ်ိန္ျဖစ္၍ ႐ိုးျပတ္ေတြဘဲ ရွိေလသည္၊ စပါးနယ္ေသာတလင္းမ်ားသည္ ရြာေနာက္ဘက္ လယ္ကြင္းထဲမွာ၊ ပိုဆိုးသည္ကား ရြာေနာက္ေဖးတြင္ အိမ္သာမ်ား စီတန္း ေဆာက္လုပ္ထားျခင္းပင္၊ သမၼတႀကီး၏ ရဟတ္ယဥ္ဆင္းသက္မူွေအာက္တြင္ နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္ခံရသည့္ပမာ တစစီျဖစ္ကုန္ၿပီ။ စပါးေတြလြင့္ကုန္သည္။ ေကာက္႐ိုးပံုမ်ား ျပန္႕က်ဲကုန္သည္။ အိမ္သာမ်ား တစ္ခုတစ္လပင္ အေကာင္းမက်န္ေတာ့။ သို႔ႏွင့္ ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္မွ မေနသာ၍ ဝင္ထိန္းသိမ္းလိုက္ရသည္။

"ကဲကဲ အရီးပု ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ဧည့္သည္ကို အားနာစရာဗ်ာ၊ အားလံုးကိုျပန္ေလ်ာ္ေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္အာမခံပါတယ္၊ ခုေလာေလာဆည္ ခဏသီးခံေပးၾကပါလို႔ေမတၱာရပ္ခံပါရေစ၊ ကၽြန္ေတာ့္လို သံတြဲတစ္ၿမိဳ႕လံုး ၾကည္ညိဳေလးစားတဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားကိုေတာ့ နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္"

"ဘာ ... သံတြဲတစ္ၿမိဳ႕လံုးလဲ၊ ဆရာ ဟိုတစ္ပါတ္က ဓနိရည္ဖိုးအေႂကြးေတာင္ အခုထိမေပးေသးဘူး၊ ေတာင္းရတာ အာေပါက္လို႕ေသေတာ့မယ္ ...ဟြန္း"

တစ္စံုတစ္ေယာက္မွ ထိုသို႕ဝင္ေျပာေလေသာ္ ဆရာေက်ာ္ထြန္းခိုင္ မ်က္ႏွာပ်က္ကာ ပါးစပ္ပိတ္လ်က္ ၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။ သမၼတႀကီးကား ဘာမွဝင္မေျပာ၊ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကို ၾကည့္ကာ သေဘာက်၍ပင္ေနေလ၏။
ေရာဘတ္က ရွင္းျပရန္ႀကိဳးစားေသာ္ သမၼတႀကီးက လက္ျဖင့္ကာလၽွက္၊
"လက္စပိ အင္းဂလိခ်္" ဟူေျပာ၏။
ထို "လက္စပိ" ဟူေသာစကားကိုၾကားေသာ္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သံတြဲသူ သံတြဲသားအေပါင္း မ်က္လံုးျပဴးကုန္ၾကသည္။
ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းလည္း ငပိသံေႏွာေသာ အဂၤလိပ္ စကားျဖင့္ေအာက္ပါအတိုင္းျပန္ေျပာလိုက္၏။

"မစ္စတာ ပက္ဆိုးဒင့္ ေဖာလိုးမီး ပလီးစ္"

သံတြဲသူ၊ သံတြဲသားမ်ား ဒုတိယံမၸိ ထပ္မံမ်က္လံုးျပဴး ၾကေလကုန္သတည္း။

သမၼတႀကီးအား ခရီးဦးႀကိဳျပဳသည့္ကိစၥၿပီးေနာက္ ေရႊဓနိေတာ ဧည့္ေဆာင္ေတာ္အတြင္း၌ သမၼတႀကီးကို ေန႕လည္စာျဖင့္တည္ခင္းဧည့္ခံသည္။

ဧည့္ေဆာင္ေတာ္မည္ေသာ္လည္း ရြာဓေလ့ ထံုစံအတိုင္း အလူွေကၽြးေမြးဧည့္ခံသည့္ မ႑ပ္ပံုစံမ်ိဳး၊ ဝါးတိုင္မ်ားစိုက္ထူကာ ဓနိမိုး အုန္းလက္ကာထားျခင္းမၽွသာ။ လံုျခံဳေရးအရ အတြင္းစည္းေက်ာ္သူမ်ားမွာ စစ္ေဆးျခင္းခံၾကရသည္။
ကေလးမ်ားထံမွ ေလာက္ေလးခြ ႏွင့္ ေလာက္စာလံုးမ်ား သိမ္းဆည္းသည္။ အဖိုးႀကီး၊အဖြားႀကီးမ်ားထံမွ လံုျခံဳေရးအရဟူေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္မ်ားျဖင့္ ေတာင္ေဝွးမ်ားကို သိမ္းယူေသာေၾကာင့္ အံုးအံုးႂကြက္ႂကြက္ ျဖစ္သြားေသးသည္။ ပိုဆိုးသည္မွာလံုျခံဳေရးတာဝန္ခံမ်ားအားလံုးမူးေနျခင္းပင္။
ဧည့္ေဆာင္ေတာ္အတြင္း၌ သမၼတႀကီး၊ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းႏွင့္ ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္တို႕သံုးဦးသား ထမင္းစားပြဲတြင္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္လ်က္ရွိသည္။

"မစၥတာ ေရာဘတ္ ဝွပ္အစ္သစ္"
သမၼတႀကီးသည္ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကိုသံုးေဆာင္ေနရင္းမွ ေျမအိုးႏွင့္ထည့္ထားသည့္ အရည္အား လက္ၫွိုးထိုး၍ေမး၏။

"အိုး သစ္အစ္ဓနိဂ်ဳစ္"
ဓနိရည္လို႕ေခၚပါတယ္။

(ဤေနရာမွစ၍ အမ်ားသူငါ နားလည္လြယ္ေအာင္ျမန္မာလိုတိုက္႐ိုက္ျပန္ဆိုေရးသားပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ။ သို႕ေသာ္လည္း ေရာဘတ္ေဇာ္မင္း အဂၤလိပ္လိုေျပာသည္ဟူ၍မွတ္ေလကုန္။)

"အေမးဇိမ္း"
သမၼတႀကီးထံမွ အံ့ၾသစရာပဲ ဟုအဓိပၸါယ္ရေသာ အာေမဠိတ္ ထြက္ေပၚလာသည္။
ေရာဘတ္သည္ သူ၏နံေဘး၌ ကပ္ထိုင္ကာငူတူတူျဖင့္ နားမလည္သလိုၾကည့္ေနေသာ သူ႕ဆရာ ဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္ကို အားနာလွသျဖင့္ တိုးတိုးေလးကပ္ခါသတိေပးလိုက္သည္။

"ဆရာေရ ေနာက္မွဘဲ ဆရာ့ကို အေသးစိတ္ျပန္ရွင္းျပမယ္ေႏွာ္၊ ခုေလာေလာဆည္ နားလည္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး ေခါင္းသာလိုက္ညိတ္ပါဆရာ"

သို႔ေသာ္ ဆရာသမားကား လံုးဝအတင္မခံ။ ခပ္တည္တည္ႏွင့္ ...
"မေအေပး ငါအကုန္နားလည္တယ္ မင္းရွင္းျပစရာမလိုဘူး"

အမယ္ ... အမယ္ နားလည္သည္တဲ့ ၾကည့္ၾကပါဦး အရပ္ကတို႔ေရ ၊ ဟုတ္ပါ့ဗ်ား၊ သမၼတႀကီးမွ ေဟာင္းဒူးယူဒူးဟုႏုတ္ဆက္သည့္အခါ ပုဆိုးလွန္၍ ဒူးကိုျပကတည္းက ရွင္းျပစရာမလိုေအာင္သိၿပီးသား။ သို႕ေပျငားလည္း၊ ထိုဆရာသမားမွာ ဓါဓု၊ဇီဝ၊သခ်ၤာ ဤသံုးျဖာအား ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ က်ဴရွင္ျပစားသည္မွလြဲလို႔၊ အဂၤလိပ္လိုတစ္လံုး တစ္ပါဒမွ် နားမလည္သည္ကိုကား မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္၍သာေနေပးလိုက္ရ၏။
ေရာဘတ္က သမၼတႀကီးကို အုန္းမူွတ္ခြက္ျဖင့္ ဓနိရည္ထည့္ကာ တခြက္ကမ္းေပးလိုက္သည္။
သမၼတႀကီးသည္ အနည္းငယ္ျမည္းစမ္းႀကည့္လိုက္ၿပီးေနာက္ ...

"အိုး အစ္ရီးရဲလီး ႏိုက္စ္" (အိုး ဒါတကယ္ေကာင္းတာဘဲ)
"ဘဲရီးဂြတ္" (အရမ္းေကာင္းတယ္)
ဟုဆိုကာ တဂြတ္ဂြတ္ ခ်ေလေတာ့သည္။
အျမည္းအေနႏွင့္ ငါးနီတူရခိုင္သုပ္ကို အလြန္ခံတြင္းေတြ႕ေနပံုရ၏။ သံုးဦးသားအတူေသာက္သံုးၾကေလရာႏွစ္အိုးေျမာက္ေသာ္ သမၼတႀကီးမွာ လွ်ာေလးအာေလးျဖင့္ အေတာ္ပင္ေကာင္းေနေပေတာ့သည္။

"မစၥတာေရာဘတ္ မင္းကသံတြဲဇာတိေႏွာ္"
"ဗ်ာ ဟုတ္ကဲ့"
"အိမ္း ဒါဆိုရင္ ငါ့ကိုသံတြဲၿမိဳ႕အေၾကာင္းေလးေျပာျပပါဦး"

ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းကားအင္မတန္ေလးနက္ေသာအမူအရာျဖင့္ သံတြဲၿမိဳ႕ရာဇဝင္ကို အဂၤလိပ္လိုဇာတ္စံုခင္းေလေတာ့သည္။
(သိလိုပါကအာကာပ်ံဝဲၿမိဳ႕သံတြဲေခၚဒြာရာဝတီၿမိဳ႕ အေၾကာင္းဝယ္ဖတ္ႏိုင္ပါသည္ခင္ဗ်ာ)

သမၼတႀကီးသည္ ေလေပၚတြင္ပ်ံဝဲေနသည့္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕အေၾကာင္းကို တအံ့တၾသနားေထာင္ေနရင္းမွ ႐ုတ္တရက္ သူ၏ ဗိုက္ကိုဖ်စ္ညႇစ္လွ်က္ နာက်င္ေသာမ်က္ႏွာထားႏွင့့္ေအာက္ပါအတိုင္းေမးေလသည္။

"မစၥတာေရာဘတ္ ဝွဲအစ္သည္ ဂ်န္႔စ္"
Where is the gents? (အိမ္သာဘယ္နားမွာတုံး)
"ဟေကာင္ေရာဘတ္ ... နင့္သမၼတက မန္းတူမန္းထင္တယ္၊ ေယာက်ၤားေလးရွိလားတဲ့၊ ေမးေနတာၾကားလား"

"ဟာဗ်ာ ... ဆရာကတစ္မ်ိဳး၊ သူေမးတာ တြိဳင္းလက္ဗ်၊ အိမ္သာတက္ခ်င္လို႔နဲ႔တူတယ္"

ေမးခြန္းက႐ိုး႐ိုးရွင္းရွင္း၊ မရွင္းတာက ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္၊ သူက ဝင္ၿပီးတလြဲဘာသာျပန္ေနသျဖင့္ ႐ူွပ္ကုန္သည္။

သြားၿပီ၊ အိမ္သာစီစဥ္ထားရန္ေမ့ေလ်ာ့ေနမိသည့္အျဖစ္။ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း၊ ဓနိရည္ေသာက္ရင္ ဝမ္းသြားတတ္သည္ကိုး။ ပိုဆိုးတာက ငနီတူရခိုင္သုပ္င႐ုပ္သီးစပ္စပ္ႏွင့္ဆိုေတာ့ မီးေလာင္ရာေလပင့္သလို၊ သမၼတႀကီးမွာ အီးပင္ထြက္က်ေလသည္လားမေျပာတတ္။ အနံ႕ကေထာင္းကနဲ။ သမၼတႀကီးရဲ႕ အီးနံ႕လည္း အမ်ားထက္ထူးျခားၿပီးေမႊးေနတာမဟုတ္ေတာ့ သူလိုငါလိုပင္ နံေစာ္လွသည္ျဖစ္ရကား အန္ခ်င္သည့္အျဖစ္ကို မနည္း ႀကိတ္မွိတ္ၿမိဳသိပ္လိုက္ရသည္။

"ဆရာေရတစ္ခုခုၾကံပါဦး၊ အိမ္သာသြားခ်င္သတဲ့"
"ေအးကြာ ဒီနားကအိမ္သာေတြလဲ အကုန္ၿပိဳကုန္ၿပီ"

ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းသည္ တစံုတခုအားသတိရကာ ဝမ္းသာအားရျဖင့္ ...
"ေနဦးဆရာ ကၽြန္ေတာ္သိၿပီ"
သူကား အင္မတန္ျဖတ္ထိုးဉာဏ္ေကာင္းသူျဖစ္၏။ ႐ူွေလာ့။
ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းသည္ သမၼတႀကီးအား သဘာဝတရားကိုအျပည့္အဝ ခံစားႏိုင္ေသာ (Natural Toilet)သဘာဝအိမ္သာကို အထူးစီစဥ္ထားေၾကာင္း။ ကမ႓ာေပၚရွိမည္သည့္ သမၼတမ်ိဳးမွ မခံစားဖူးေသာ ထူးကဲသည့္အရသာမ်ိဳးခံစားရမည့္ အိမ္သာရွိေၾကာင္း။ အိမ္သာတက္ျခင္းအႏုပညာ (Art of pass motion) ဟုပင္ေဖာ္က်ဴးလ်က္၊ ယံုၾကည္ေအာင္ေျပာကာ သမၼတႀကီးအား ရြာေနာက္ဘက္ရွိ ေခ်ာင္း႐ိုးဆီသို႕ေခၚေဆာင္သြားေလေတာ့သတည္း။

"လက္စ္ဂိုးတူတြိဳင္းလက္" "ေဖာလိုးမီး"

လံုျခံဳေရးအရ မည္သူမွ်လိုက္ပါခြင့္မရွိ။သမၼတႀကီးႏွင့္ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းႏွစ္ဦးတည္းသာ။
ရြာေနာက္ဘက္ေခ်ာင္းကေလးမွာ ညင္သာစြာစီးဆင္းလ်က္ ၾကည္လင္စိမ္းျမေနေပသည္။ ေခ်ာင္းေဘးကမ္းႏွဖူးတြင္ ထူးျခားေသာေရသဖန္းပင္ႀကီးရွိသည္။ ေရသဖန္းပင္ႀကီးသည္ ေခ်ာင္းအတြင္းသို႕ကိုင္းက်လ်က္ စီးဆင္းေနေသာေရျပင္ႏွင့္ ထိလုလု အေနအထားျဖင့္ေပါက္ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္၏။

"ဟလို သမၼတႀကီး ကၽြန္ေတာ္လုပ္သလိုလိုက္လုပ္ပါခင္ဗ်ာ"

"ဟမ္ ဒီေနရာႀကီးလား၊ အိုးေဂါ့"

သမၼတႀကီးမွာ အနည္းငယ္တြန္႕ဆုတ္ေနသလို ရွိလင့္ကစား၊ အသစ္အဆန္းတစ္ခုအားေတြ႕ရွိ စမ္းသပ္ရမည္႕ အျဖစ္ကို လြန္စြာႏွစ္ေထာင္းအားရရွိေနေလေတာ့သည္။
ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းသည္ ေရထဲသို႕ ကိုင္းလ်က္ ထိစပ္လုနီးပါးျဖစ္ေနေသာ သဖန္းပင္ႀကီး၏ ပင္စည္ေပၚသို႕ ေရွ႕မွဦးေဆာင္ၿပီး တက္သြား၏။ သမၼတႀကီးကေနာက္မွကပ္လ်က္လိုက္၏။ ေနရာထိုင္ခင္းသာေသာေနရာေရာက္ေသာ္ မေျပာမဆို ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းကဖင္လွန္လိုက္ေလရာ သမၼတႀကီးမွာ ႐ုတ္တရက္လန္႔ျဖတ္သြားရကာ ...

"အိုးမိုင္ေဂါ့ ဝွပ္သည္ဟဲလ္"

"သမၼတႀကီး မရွက္ပါနဲ႕ခင္ဗ်ာ ဒီေနရာမွာေလတျဖဴးျဖဴးနဲ႕ သဘာဝ႐ူွခင္းေတြၾကည့္ရင္း၊ ငါးစာလည္းေကၽြးလို႕ရတယ္ခင္ဗ်"

"ဘာ ဘယ္လို"

"ကၽြန္ေတာ္လုပ္သလိုသာလိုက္လုပ္ပါ သမၼတႀကီး"

ေျပာေျပာဆိုဆို ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းက ေရသဖန္းပင္ေပၚတြင္ ဖင္လွန္ထားရင္း ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလးထိုင္လိုက္၏။

သမၼတႀကီးမွာ ေဘာင္းဘီဝတ္ထားသည့္အတြက္ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းကဲ့သို႕ အလြယ္တကူ ဖင္လွန္၍ မရရွာ။
သို႔ေပေသာ္ျငား၊ အဆံုးမွာေတာ့ ႏွစ္ဦးသား တစ္ကိုင္းတည္း နားရေသာ ငွက္ေမာင္ႏွံလို ေရသဖန္းပင္ႀကီးေပၚတြင္ တူစံုလွန္ကာ အီအီးပါၾကေလေတာ့သတည္း။
ၾကည့္ပါဦး သဘာဝ႐ူွခင္းေတြက သာယာလိုက္တာ။ ေရသဖန္းပင္ႀကီးေပၚကေန ဓနိပင္တန္းေတြၾကားကိုျဖတ္ေက်ာ္၍ အေဝးကိုလွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္ေသာ္၊ လယ္ကြင္းမ်ားႏွင့္ေတာင္တန္းမ်ားကိုျမင္ရသည္။ ေခ်ာင္း႐ိုးတေလ်ာက္ သြဲ႕သြဲ႕ေလးတိုက္ခတ္ေနေသာ ေလညႇင္းတို႕ေၾကာင့္ လွန္ထားေသာဖင္မ်ား ေအးကနဲစိမ့္ကနဲ ခံစားရသည္မွာ အရသာတစ္မ်ိဳးပင္။

"ပလံု"
ဂီတသံကဲ့သို႕ သာယာနာေပ်ာ္ဘြယ္စီးဆင္းေနေသာ ေခ်ာင္းေရစီးသံၾကားမွ သမၼတႀကီး ေရထဲသို႕အီးပါခ်သည့္အသံက စည္းခ်က္လိုက္ေနသည့္ပမာ တစ္ခ်က္ခ်င္း ထြက္ေပၚလာေလသည္။

ထိုင္ေနေသာေနရာမွာ ေရျပင္ႏွင့္အလြန္နီးကပ္သည့္အတြက္ ဖင္ေတာ္ကိုေရစင္ေလေသာအခါ၊ သမၼတႀကီးမွာ ဖင္တြန္႕သြားလ်က္ ျပဳတ္က်မလိုျဖစ္သြားေလသည္။

"အိုးမိုင္ေဂါ့"

"သမၼတႀကီး၊ ကၽြန္ေတာ္ကိုင္သလို ေဟာဒီ ေရသဖန္းသီးေတြစီေနတဲ့ အညႇာေတြကိုသာကိုင္ထားပါ၊ မလန္႕ပါနဲ႕ခင္ဗ်ာ"
ေရာဘတ္က သဖန္းသီးတခ်ိဳ႕ကို ခူးစားရင္းေျပာလိုက္သည္။ သမၼတႀကီးလည္း ယခုမွပင္ေနသားတက်ျဖစ္ရေလ၏။
သို႕ေသာ္ ေရထဲမွ တဗြမ္းဗြမ္း အသံမ်ားထပ္မံ ထြက္ေပၚလာသည့္အတြက္ သမၼတႀကီးမွာ မိေက်ာင္းကိုေတြ႕ျမင္ဘိသည့္အလား အလန္႕တၾကားျဖင့္ မတ္တပ္ပင္ထရပ္မိျပန္သည္။
မဲနက္ေတာက္ေျပာင္ေသာ ဝမ္းဗိုက္ျဖဴျဖဴႏွင့္ ငါးဇင္႐ိုင္းမ်ား ႏုတ္ခမ္းေမြးတကားကားျဖင့္ သမၼတႀကီး အီးကို အငမ္းမရစားသံုးၾကျခင္းပင္ျဖစ္၏။ ထိုအခါမွ သမၼတႀကီးလည္း အေျခအေနမွန္ကို သိရွိၿပီးသကာလ စိတ္ေအးသြားရကာ ျပန္လည္ေနရာယူလ်က္ ကိစၥၿပီးေအာင္ ရွင္းေလေတာ့သည္။

"ပလံု"
"ဗြမ္းဗြမ္းဗြမ္း"

ဖင္ကိုလွမ္းဟပ္မိေတာ့မတတ္ နီးကပ္လွေသာ ငါးဇင္႐ိုင္းမ်ားကိုၾကည့္ၿပီး သမၼတႀကီး အသည္းတယားယားႏွင့္ အႀကီးအက်ယ္ သေဘာအက်ႀကီးက်လွ်က္ေပ်ာ္ရႊင္ေနသည္မွာ ကေလးငယ္တစ္ဦးႏွင့္ပင္တူေသးေတာ့သည္။

ဤေနရာ၌ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္း အီးပါရင္းေတြးေတာမိသည္မွာ လူသတၱဝါတို႕၏ ကံတရားအေၾကာင္းပင္ျဖစ္၏။

ၾကည့္ပါဦး။ ငါးျဖစ္ရသည့္ဘဝမွာေတာင္ သမၼတႀကီးရဲ႕ အီးကိုစားခြင့္ၾကံဳရေသာ အႏွီငါးဇင္႐ိုင္းမ်ားကား ကုသိုလ္ထူးကဲလွေသာေၾကာင့္သာ ဤကဲ့သို႕ အထူး အခြင့္အေရးအား တစ္ကမ႓ာလံုးရွိ ငါးမ်ားကိုေက်ာ္လြန္ၿပီး ရရွိခံစားရျခင္းပင္ျဖစ္ေတာ့သည္။ ကံေကာင္းလွေပစြ။ ယခင္ဘဝေဟာင္းကျပဳခဲ့ဖူးေသာ ကုသိုလ္ကံအေၾကာင္းတရား၏ အက်ိဳးပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

သမၼတႀကီးရဲ႕ အေျခအေနကိုလည္း တခ်က္ေလာက္ ႐ူွစားၾကည့္ပါဦးခင္ဗ်ာ။
သူသည္ အလြန္ပင္ အားရေက်နပ္လ်က္ ျပံဳးရႊင္ေသာမ်က္ႏွာထားျဖင့္၊ တၿငိမ့္ၿငိမ့္၊ တသိမ့္သိမ့္၊ နိမ့္ခ်ည္၊ ျမင့္ခ်ည္ လူွပ္ရွားေနေသာ သဖန္းပင္ႀကီးေပၚတြင္ အီးထိုင္ပါရင္း ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္တြဲပံုကို ဆယ္လ္ဖီ ပင္ဆြဲလိုက္ေသးသည္။

"ျပံဳးထားကြေရာဘတ္ေရ"

"ရက္ မစ္စတာပက္ဆိုးဒင့္"

"ရယ္ဒီ ဝမ္း တူး သရီး"

သို႕ႏွင့္ ေအးျမေသာေလညႇင္းတို႕ ဖင္ကို႐ိုက္ခတ္လာသည္ကိုခံစာရင္း သဖန္းသီးစားကာ အီးပါေသာ အရသာကိုဇိမ္က်က် ခံစားၿပီးသည့္ေနာက္ ဧည့္ေဆာင္ေတာ္ သို႕အတူတကြ ျပန္လာၾကေလသည္။
သမၼတႀကီးမွာ လြန္စြာအားရေက်နပ္လ်က္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနရကား ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းကိုေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္လို႔ေနေပသည္။

(ဤေနရာ၌ ကိစၥၿပီး၍ မည္သို႕ မည္ပံု ရွင္းလင္းသုတ္သင္သည္ကို ခ်န္လွပ္ထားျခင္းအား ခြင့္လႊတ္ပါခင္ဗ်ာ။
မိမိဘာသာ ေတြးေတာၾကပါကုန္။)

ထို႕ေနာက္ သမၼတႀကီး၊ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းႏွင့္ ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္တို႕ တိုင္းျပည္ေရးရာမ်ားေဆြးေႏြးျခင္း။ စကၤာပူကိုေက်ာ္မည့္အေၾကာင္း။ အေနာက္တံခါး ကိစၥ။ အေရွ႕တံခါးကိစၥ။ စီးပြားေရးက႑၊ပညာေရးက႑ တို႕အားေဆြးေႏြး ေျပာဆိုၾကၿပီး ႏွလံုးသားေရး က႑တြင္ အဆံုးသတ္ေလရာ။
သမၼတႀကီးက ...
"ေရာဘတ္ မင္းခုထိ မိန္းမမရေသးဘူးဆို"

"ခင္ဗ်ာ ဟုတ္ကဲ့"

"ထူးဆန္းပါ့ကြာ ဒီအရြယ္ထိ အၿမီးမေပါက္ေတာ့၊ ေျခာက္မ်ားေျခာက္ေနသလားကြယ္"

"တိန္"
ဒုကၡဘဲ ဒီဘက္ ပါတ္လာၿပီ။
ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းသည္ တကမ႓ာလံုး၌ လက္ရွိျဖစ္ပြားေနေသာ ကိစၥအရပ္ရပ္အား အာေပါင္အာရင္းသန္ကာ ေျပာဆိုႏိုင္ေသာ္ျငား သူ၏လက္ရွိအိမ္တြင္းေရးကိုေမးေသာ္ သူမေျဖႏိုင္ေပ။
ၾကည့္ပါဦး။

"မင္းညီမတစ္ေယာက္ ညကလင္ေနာက္လိုက္သြားတယ္လို႕ၾကားတယ္ ဟုတ္လား"

သမၼတႀကီးအေမးကိုမေျဖႏိုင္၊ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းတစ္ေယာက္ ဆြံ႕အ နားမၾကားျဖစ္သြား၏။ သူ႕တြင္ညီမႏွစ္ေယာက္ လြတ္ေနေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ဘယ္တစ္ေယာက္လင္ေနာက္လိုက္သြားမွန္းသူမသိ။ သူသည္ေခၽြးေစးမ်ားျပန္လ်က္ သမၼတႀကီးအား တအံ့တၾသျဖင့္ အထင္ႀကီးစြာၾကည့္လိုက္သည္။ သမၼတႀကီးမွာ အင္မတန္ေတာ္ေပသည္။ အၾကားအျမင္ရဘိသည့္ အလား မိမိအိမ္တြင္းေရးပင္သိေလရာ အဘယ္ကဲ့သို႕ ပဂၢိဳလ္မ်ိဳးျဖစ္ေလမလဲ။
အင္မတန္ၾကည္ညိဳဖြယ္ေကာင္းေပစြ။

ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းသည္ သမၼတႀကီးအား သံတြဲၿမိဳ႕၏ အထင္ကရေနရာမ်ားျဖစ္ေသာ ဆံေတာ္၊နံေတာ္၊အံေတာ္ ဘုရားမ်ားသို႕ပို႕ေဆာင္သည္။
နံေတာ္ေတာင္ေပၚမွအဆင္းတြင္ ကမ႓ာသိ နာမည္ႀကီးပုဂၢိဳလ္မ်ားေမြးထုတ္ေပးသည့္ အထက(၁) ေက်ာင္းေတာ္ႀကီးကိုဝင္ေရာကါေလ့လာခ်င္သည္ဆို၍ ျပရေသးသည္။
ထို႔ေနာက္ သဘာဝအလွတို႕ျဖင့္ ကမ႓ာေက်ာ္သည့္ နာမည္ႀကီး ငပလီ ကမ္းေျခသို႕ ပို႕ေပးရာ သမၼတႀကီးမွာ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္လ်က္ရွိၿပီး ကေလးငယ္တဦးလို ကမ္းေျခတေလ်ာက္ ခ႐ုေကာက္ေနေလ၏။
တစ္ေနရာသို႕ေရာက္ေသာ္၊ ယူနီေဖာင္းဝတ္ဆင္ထားေသာလူတခ်ိဳ႕ထြက္လာၿပီး၊ ထိုေနရာမွာ ျဖတ္သန္းသြား၍ မရေၾကာင္းေျပာကာတားျမစ္ျခင္းခံရေလသည္။ သမၼတႀကီးျဖစ္ေၾကာင္းရွင္းျပေသာ္လည္း ခြင့္မျပဳ။ ထိုေနရာကို VIP နယ္ေျမဟုဆို၏၊ အသင့္ပါလာေသာ ကြမ္းယာကိုေကၽြးလိုက္မွ ဝင္ေရာက္ခြင့္ရေလသည္။
သို႕ႏွင့္၊ ေရသူမ႐ုပ္တုႏွင့္ဓါတ္ပံုတြဲ႐ိုက္ျခင္း၊ အုန္းစိမ္းရည္ေသာက္ျခင္း၊ငပလီရွိ နာမည္ေက်ာ္ လူပုေလး ရည္လဲ့ႏိုင္ႏွင့္ေတြ႕ဆံုျခင္း တို႕ျပဳလုပ္ၿပီး သကာလ ဌာနသို႕ျပန္ႂကြရန္ျပင္ဆင္ရေပေတာ့သည္။

"သမၼတႀကီးျပန္ႂကြေတာ့မယ္"

သမၼတႀကီးသည္ သူ႕အားလက္ျပႏုတ္ဆက္ေနေသာ လူအုပ္ႀကီးအား မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင့္ ျပန္လည္ႏုတ္ဆက္ရွာ၏။
ဤသို႕လာေရာက္လည္ပါတ္ခြင့္ရသည့္အတြက္ အလြန္တရာ ေပ်ာ္ရႊင္ေၾကာင္း။
အထူးသျဖင့္ တစ္ခါမွ်မေသာက္ဖူးေသာ ဓနိရည္ႏွင့္ ရခိုင္မုန္႕တီ ကိုအၿမဲသတိရေနမည့္အေၾကာင္း။ သူ႕အေနႏွင့္ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္း စီစဥ္ေပးေသာ သဘာဝအိမ္သာ ကိုတက္ရျခင္းအေတြ႕ အၾကံဳအား ဤတသက္ေမ့ႏိုင္မွာမဟုတ္ေၾကာင္းရွည္လ်ားစြာ မိန္႕ခြန္းေႁခြေလသည္။
ထို႕ေနာက္ ေရာဘတ္ေဇာ္မင္းအား တင္းၾကပ္စြာေပြ႕ဖက္နမ္း႐ူွတ္ေလရာ၊ ျမင္ရသူအေပါင္းမွာလက္ခုပ္လက္ဝါးတီးလ်က္ အားေပးၾကကုန္၏။

"ေဟး"
"အေျခာက္ႀကီး"
"ေယာက်ၤားအခ်င္းခ်င္းနမ္းတယ္"
"ေရာဘတ္ႀကီးေျခာက္ေနတာကြ"

ေျဖာင္း ေျဖာင္း ေျဖာင္း!!
ရႊီ!!

ဆရာဦးေက်ာ္ထြန္းခိုင္အားေပြ႕ဖက္မည္ျပဳေသာ္ ေနာက္ဆုတ္ ေနာက္ဆုတ္ႏွင့္ ထြက္ေျပးေလ၏။

ထို႔ေနာက္၊ သမၼတႀကီးမွ အေရးႀကီးေသာအေၾကာင္းအရာတစ္ခုအားေနာက္ဆံုးေျပာၾကားေလသည္။​ေပ်ာ္​ရြင္​ရယ္​​ေမာႏိုင္​ၾကပါ​ေစ။