I started my journey after my short walking exercise to the old Postal Building in Chareonkrung road to catch a bus near the Grand Postal Building. This old building is over a hundred years old and built during the reign of King Rama V. The old building had been renovated and become partly an art exhibition center, art library and a museum. Unfortunately, the building has been closed to the public but it has maintained a small postal office on the ground floor.
This building always reminded me of my father as he often took me with him to fetch all his letters from a mail box there. I was overwhelmed by the huge hall inside and the long walk to find the mail box room. There were always many strange long envelopes with beautiful stamps from places I never heard of before. My father had introduced his children to stamp collecting and we collected hundreds of stamps. Unfortunately, all my old and precious stamps were all stolen during my schooling years overseas. My dream of getting rich from my stamp collection disappeared like smoke; and I was looking forwards to browsing my books of old stamps. That was a big blow to my wonderful dream of being independent from my family.
So, this postal building reminded me of my hard working father who had to go to open the mail box at least once a week at odd hours. I was glad I was the only kid who was allowed to go with him. A few years ago, after the renovation, I went back to search for the mailbox section but it had disappeared a long time ago. However, the timeless atmosphere inside the building still remains to these days. I just love taking photos of this old building.
There used to be lots of shops selling and buying old stamps, coins and antique along this road. But I could find only one stamp shop and a few antique shops near the bus stop. It seems collecting stamps has gone out of fashion in the digital age; children do not collect stamps any more so there is no big market for stamps.
The old photography shop at the corner has been there for ages and it still sells films and old gadgets for film cameras. I should find the time to visit this shop some day. The buildings along this road have been nicely renovated, these were built during the same period as the old postal building. I did find out that old shop-houses were built with very thick and large bricks that was why the walls were so strong and soundproof. We could not hear noises of people next door; our first house was such a house on the north side of Chinatown.
This area also reminded me of my adventurous childhood near Chinatown. I had gang of friends and we played along the narrow alley in front of our houses. Rich families could afford bigger houses with several floors and balcony. The building across the road must have belonged to a rich family; I noticed some Chinese symbols on the outside wall. That could be a family insignia or coat-of-arm. (My iPhone could not extend its telephoto lens as I wished.) The bus arrived and I hopped on the hot bus (meaning without air conditioning). I preferred the hot bus as I could look out of the window and take some photos.
The drivers of these hot-buses (Rott Ronn in Thai) seem to share crazy habit of racing the bus against each other. It’s quite amazing that the drivers did not have several accidents during the whole day. They must have some powerful amulets for their protection; most bus drivers do carry around several amulets! The bus went past Chinatown towards the old part of Bangkok called “Khet Phra Nakorn” or ‘the old city’ where several Royal Palaces could be found. Most of the old buildings in the old city area have been renovated and become listed buildings.
I could see the influence of European architectural style among these old buildings; the Grand Postal building was influenced by German architectural style of simple and structured lines; shop-houses were a mix between Italian and French architectural influences. The roads around the Grand Palaces and government buildings were based on the roads in Paris and Champs Elysees. The Austrian influence could be seen in the choice of colours and garden landscaping in palaces. King Rama V was determined to make Siam as civilised as those powerful European countries. There used to be a small palace built like a copy of Windsor Castle near MBK mall in Bangkok. Unfortunately, the member of the coup who overthrew the monarchy ordered several decadent westernised palaces to be demolished. The cabal’ sponsored coup was a move on the international chess game of globalisation and New World Order.
Sadly, very few Thais knew about the insidious plans; King Rama V was very close friend to the Tsar when they were still very young and being as Crown Princes. Our King visited Russia on the way to Europe to seek the help of his old friend. Tsar Nicholas did spend his ‘holiday’ in Siam as a Crown Prince. The Tsar issued a veiled threat on the front page of all newspapers in Europe, announcing that the Siamese King was his brother. This sent a ripple throughout diplomatic corps and political circles. So, the Tsar kicked the secret illumination society out of Russia and obstructed the colonisation of Siam spoiling the plan of dividing Siam into two countries, annexed by the British and French. That’s probably why the revenge on the Tsar and his family was extremely severe and despicable. These old buildings suddenly reminded me of our history and several lucky escapes from being enslaved.
The sky was very grey and exuded some sad vibes around the Royal Palace. The National Museum was on the opposite side of the Royal Palace. I entered the gate of the museum to buy a ticket. The young soldier told me that the museum would be opened the following day. So, I asked for permission to take some photos. This soldier was very polite and helpful; he said he was sorry that I traveled all the way with the intention of seeing the old sculpture. He started telling me that I should also see the ancient chariots used during the reign of King Rama III. I wonder why that specific chariot for which he told me that several soldiers heard traditional Thai music played at night around that area. How I would love to feel the ancient vibes and those guardian angels!
So, my visit was ended abruptly. I decided to walk towards the Grand Palace to investigate the construction in front of the entrance. I had no idea there was a big construction project going on during the pandemic and lockdowns. I was the only person walking around apart from a few workers having a break. I have never experienced such quiet and deserted atmosphere with sad foreboding before. It was puzzling and disturbing for my subconscious; I wished I could get the message clearly. They were trying to tell me something but I didn’t get the message. I was too anxious and worried about the ominous future events. The whole area was full of hundreds of vibes as fractions of past memories of almost three hundred years ago. I took some photos of the main square in front of the Palace, wondering about the uncertain future.
สัปดาห์ก่อนเราอ่านข่าวเกี่ยวกับทับหลัง จากประสาทหินที่ถูกขโมยไปหลายสิบปี ได้คืนกลับมาสู่ประเทศไทยแล้ว และจะมีการจัดแสดงให้คนเข้าชมได้ ที่พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติ เราก็ไม่แน่ในว่าพิพิธภัณฑ์จะเปิดให้คนเข้าไปดูได้หรือเปล่า เพราะข่าวเรื่องการแพร่ระบาดของโควิท และการล็อกดาวน์หนาหูมาก เราก็ตัดสินใจลองเดินทางไปเที่ยวเดินเล่น โดยเราเดินแวะไปทำธุระที่แถวบางรักก่อน แล้วจึงเดินไปขึ้นรถเมล์ที่หน้าตึกไปรษณีย์เก่าที่เจริญกรุง
เราชอบตึกเก่าแก่แห่งนี้มาก เพราะเรามีความทรงจำดีๆในวัยเด็กมากเกี่ยวกับที่นี่. เราเคยมาที่นี่กับพ่อหลายครั้ง เพราะพ่อต้องมาเปิดตู้ไปรษณีย์เพื่อเอาจดหมายจากต่างประเทศทุกอาทิตย์ เราเป็นลูกคนเดียวที่พ่อชอบพามาด้วย สมัยเป็นเด็กทุกอย่างดูใหญ่โตอลังการมาก กว่าจะเดินไปถึงที่ตู้ไปรษณีย์ เราก็เหนื่อยเลย มันอยู่ด้านในของตึก และค่อนข้างมืดทำให้มีบรรยากาศน่ากลัวสำหรับเด็ก ตอนนี้เขาได้ทำการซ่อมแซมและตกแต่งตึกใหม่หมด ทำมก้กลายเป็นตึกอนุรักษ์ และเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ไทยไปแล้ว เราชอบมาเดินเล่นแถวนี้มาก นอกจากนี้เราเคยจำได้ว่าตามถนนเคยมีร้านชายแสตมป์ และเหรียญสะสม ตลอดจนร้านขายของเก่าเต็มไปหมด แต่ปัจจุบันเราเห็นมีร้านขายแสตมป์เก่าๆ เหลืออยู่ร้านเดียว ตึกแถวเก่าตรงข้ามมีการซ่อมแซมทาสีใหม่สวยงาม เราสังเกตเห็นรูปปั้นคล้ายเป็นสัญลักษณ์ของคนจีนโบราณที่มักจะมีเครื่องหมายประจำตระกูล
รถเมล์มาจอดเราก็ต้องรีบขึ้นไปหาที่นั่ง เราชอบรถเมล์ร้อน คือไม่มีแอร์ อากาศถ่ายเทและเรายื่นมือออกไปถ่ายรูปได้ คนขับเหมือนขับรถเหาะในงานวัด เราคิดว่าเขาเก่งมากที่ไม่ได้เจอกับอุบัติเหตุหลายครั้งในแต่ละวัน พอถึงสนามหลวงทุกอย่างเงียบเหงามาก ไม่มีนักท่องเที่ยว เราเดินเข้าไปจะซื้อตั๋วเข้าชม แต่ทหารที่เฝ้าอยู่ บอกเราว่าปิดวันนี้ แต่จะเปิดวันต่อไป. เขาบอกให้เราอย่าลืมไปดูห้องเก็บราชรถด้วย เราขออนุญาตเดินถ่ายรูปแถวนั้น บรรยากาศเงียบและเปลี่ยว เราเดินออกไปทางพระบรมมหาราชวัง ตรงข้างหน้ามีการก่อสร้างและขุดถนนกันขนานใหญ่ เราไม่รู้มาก่อนเลยว่ามีโครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่นี่ ถนนมีเราเดินอยู่คนเดียว มันอ้างว้างอย่างไรชอบกล บรรยากาศเศร้าสร้อยและหงอยเหงามาก เราพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้นในประเทศและ อนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เราสับสนจนไม่อาจจะรับรู้คลื่นต่างๆที่ปะปนในบริเวณนั้นได้ ที่นั่นมีความทรงจำของคนจำนวนมาก และเคยมีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นมากมายภายในสามร้อยปีที่ผ่านมา เรารู้ว่าอนาคตเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวายและความไม่แน่นอน.
Wishing you peace, good health and prosperity.
Stay strong and cheerful.
