KARADELİK Hakkında Bir Video :
Uzayda çok büyük ve yoğun bir nesne fikri, ışığın bundan kaçamadığı yüzyıllar boyunca olmuştur. En ünlü olarak, kara delikler Einstein'ın genel görelilik teorisi tarafından tahmin edildi; bu, büyük bir yıldız öldüğünde küçük, yoğun bir kalıntı kalıntısı bıraktığını gösterdi. Eğer çekirdeğin kütlesi Güneş'in kütlesinin üç katından fazlaysa, denklemler gösterdi, yerçekimi kuvveti tüm diğer kuvvetleri eziyor ve bir kara delik üretiyor.
Bilim adamları, kara deliklerini, x-ışınlarını, ışığı veya diğer elektromanyetik radyasyon biçimlerini algılayan teleskoplarla doğrudan gözlemleyemezler. Bununla birlikte, kara deliklerin varlığını çıkartabilir ve yakınlardaki diğer maddeler üzerindeki etkilerini tespit ederek inceleyebiliriz. Eğer bir karadelik, yıldızlararası maddeden oluşan bir bulutun içinden geçerse, örneğin, birikme olarak bilinen bir süreç içinde maddeyi içe doğru çekecektir. Normal bir yıldız kara deliğin yakınına geçerse benzer bir süreç meydana gelebilir. Bu durumda, karadelik, kendisine doğru çekildiği için yıldızı parçalara ayırabilir. Çekilmiş madde hızlanır ve ısınırken, uzaya yayılan x-ışınları yayar. Son keşifler, karadeliklerin etraflarındaki mahallelerde dramatik bir etkiye sahip olduklarına dair bazı cesaret verici kanıtlar sunuyorlar - güçlü gama ışın patlamaları yayarak, yakındaki yıldızları yutuyorlar ve bazı bölgelerde yeni yıldızların büyümesini diğerlerine bırakıyorlar.
Bir Yıldızın Sonu Bir Kara Delikin Başlangıcıdır
Çoğu kara delik, süpernova patlamasında ölen büyük bir yıldızın kalıntılarından oluşur. (Daha küçük yıldızlar, ışığı yakalamak için yeterince büyük olmayan yoğun nötron yıldızları olurlar.) Eğer yıldızın toplam kütlesi yeterince büyükse (Güneş kütlesinin üç katı kadar), teorik olarak hiçbir kuvvetin yerçekimi etkisi altında çökmekte olan yıldız. Ancak yıldız çökerken, garip bir şey meydana gelir. Yıldızın yüzeyi "olay ufku" olarak adlandırılan hayali bir yüzeye yaklaştıkça, yıldızdaki zaman gözlemciler tarafından uzak tutulan zamana göre yavaşlar. Yüzey olay ufkuna ulaştığında, zaman sabit kalır ve yıldız artık çökebilir - donmuş bir çöküş nesnesidir.
Daha büyük kara delikler, yıldız çarpışmalarından kaynaklanabilir. Aralık 2004'te piyasaya sürülmesinden kısa bir süre sonra, NASA'nın Swift teleskopu gama ışını patlamaları olarak bilinen güçlü, geçici ışık dalgalarını gözlemledi. Chandra ve NASA'nın Hubble Uzay Teleskobu daha sonra olayın “afterglow” undan veri topladı ve gözlemler astronomların, bir kara delik ve bir nötron yıldızının başka bir kara delik ürettiği zaman çarpışmasıyla güçlü patlamalar meydana gelebileceği sonucuna vardı.
