Ah bazen içimden bağırmak, sahip olduğum tüm kızgınlıkları haykırmak, kendimi bırakmak geliyor. Gülmeden, bakmadan, görmeden, sadece kendim için orada olabilmek ve sadece kendimi iyileştirebilmek için kararabilmek istiyorum.
Sonra taa derinlerde bir yerde bir gümleme hissediyorum. Arka arkaya gelmeye devam ediyor. Ne kadar güçlü ve ne kadar yalın diye dinlemeye başlıyorum. Gözlerimin içine yeniden bir ışık sızıyor. Neydi tüm o karartılar diyorum. Cevabı bulamıyorum, bazen bulsam da umursamıyorum.
