My Daily Blog 2026#204

Po ostatniej nocce byłem potwornie wykończony. Nie mam już nawet siły pisać o kolejnej, absurdalnej batalii o temperaturę klimatyzacji w pracy. Tylko na chwilę udało mi się ustawić termostat na znośne 22 stopnie, bo już pół godziny później poczułem, że dosłownie się roztapiam. Podchodzę do panelu, a tam znowu wybite 24 stopnie! Zmieniłem ustawienie jeszcze raz, ale ulga nie trwała długo. W końcu machnąłem na to ręką. Kiedy czułem, że zaczynam się gotować, po prostu wychodziłem na krótki spacer po parkingu przed budynkiem, byle tylko dotrwać jakoś do rana.

[ENG] I was utterly exhausted after my last night shift. I don't even have the energy to recount the latest absurd battle over the office thermostat. I only managed to set the air conditioning to a tolerable 22°C for a fleeting moment before feeling like I was melting again just half an hour later. I walked over to the panel, and sure enough, it was set back to 24°C! I changed it one more time, but the relief was short-lived. Eventually, I just threw in the towel. Whenever I felt like I was baking, I simply stepped outside for a short walk around the parking lot to clear my head and survive until morning.

Po południu wybraniem się na relaksacyjny spacer po okolicach Saint-Symphorien. Na bieganie było stanowczo za gorąco, a z drugiej strony organizm ewidentnie domagał się lekkiej regeneracji. Szedłem przez polne drogi i ścierniska po niedawno skoszonym zbożu. Przez przypadek odkryłem ukrytą między polami winnicę. Wiedziałem co prawda, że jedna plantacja winorośli znajduje się w Spiennes, czyli jakieś 2–3 kilometry stamtąd, ale nie miałem pojęcia, że tutaj również mają swoje uprawy. Różnica między tymi dwoma miejscami polega na tym, że w Spiennes polna ścieżka przecina teren na pół i można swobodnie przespacerować się między rzędami, natomiast w Saint-Symphorien pole jest szczelnie ogrodzone drutem kolczastym i nie ma najmniejszych szans na podkradnięcie choćby jednego grona.

[ENG] In the afternoon, I went for a relaxing stroll around the countryside of Saint-Symphorien. It was way too hot for a run, and besides, I needed to focus on some light recovery. I walked along dirt roads and stubble fields left from the freshly harvested grain. Quite by accident, I stumbled upon a hidden vineyard tucked away between the fields. I knew about one vineyard in Spiennes, just 2 to 3 kilometers away, but I had no idea there was another one right here. The main difference between the two is that in Spiennes, a dirt track cuts right through the middle, allowing you to walk freely among the vines, whereas the field in Saint-Symphorien is tightly fenced off with barbed wire, leaving zero chance of sneaking a taste of any grapes.