The reason... / Sebep... (Eng-Tr)

Hello everyone! How are you? Are you fine? I hope you are fine. Or trying to be fine. Unfortunately, I haven't been here for the last month. I came back with some great sky shots. There is more than one reason for this situation. First, since 2022's December, I've been dealing with insomnia again, thus my last MS episode got worse. Yes, I have MS. Sadly, there is no cure for this and like:

• Loss of sight,

• Spasm,

• Loss of balance,

• Speech disorder,

• Numbness,

• Loss of sensation...

episode's side effects only can, so to speak, be put to sleep with steroids. Since I had my first episode, which is 2021's December, I have taken steroids countless times, and its dozes aren't usual. I usually had a serum bomb treatment every day, in the morning for a week, containing 4 of the steroid box I have attached a photo below, which is equivalent to 1 gram. I am at a level that can be considered much more severe than some of the other MS patients I have met during this process and much lighter than others. I got 47 spots, which are shining like stars to my doctors and me, which complicates everything, according to my last MRI.

But for someone as stubborn as me, this is only as effective as the needle of the serum I take. Of course, while I am having a laughing fit, I visualise you staring blankly at the screen, and I immediately start laughing even more.

The second reason is the psychological state created in me by the three dear friends I lost in a devastating earthquake in 10 provinces in the southeast of Turkey. I mentioned this subject, at least about my Can in my previous post.

The farewell of Can and my other two precious friends, which is still an open wound for me, is a situation that I am still trying to return to normal by doing my best. I am not the first person to lose loved ones or relatives, nor will I be the last, but the pain of unfinished plans and the fact that it is not only nature and the earth that is responsible for this loss makes my nerves tense, to tell the truth.

The fact that only these two causes occurred at short intervals was enough to worsen my condition. I needed a little help from steroids and a little help from my doctors, which I tried to do during this month. Although it has not been long since I returned from the hospital, I rested as much as I could and will return to my regular posts again.

And finally, I would like to thank the Terminal family. @wesphilbin, @thekittygirl, @brittandjosie and many others because when I was at my lowest for this past month they were checking how I am and how I feel. Thank you guys 🖤

This post is the word of my return, and not just for the name of Beryl, but for Ailithy as well.

Take care of yourselves. Nothing is more important than you.

Herkese merhaba! Nasılsınız? İyi misiniz? Umarım iyisinizdir. Ya da iyi olmaya çalışıyorsunuzdur. 1 aydan beridir ne yazık ki buralarda değildim. Birkaç harika gökyüzü fotoğrafıyla geri döndüm. Bunun birden fazla sebebi var. İlk olarak 2022'nin Aralık ayından beri devam eden uyku problemimin yarattığı yorgunluğun büyük bir rol oynadığı son MS atağım. Evet bir MS hastasıyım. Ne yazık ki daha bulunmuş bir tedavisi yok ve:

• Görme kaybı,

• Spazm,

• Denge kaybı,

• Konuşma bozukluğu,

• Uzuv uyuşması,

• His kaybı...

gibi atak belirtileri ancak belli bir miktar kortizon kullanımı ile deyim yerindeyse uykuya yatırılıyor. İlk atağımı geçirdiğimden beri ki bu 2021'in Aralık ayına denk geliyor, sayısız kortizon dozu aldım ve bu dozlar normal aralıkta değil. Genelde 1 hafta boyunca her gün sabah saatlerinde aşağıya fotoğrafını eklediğim kortizon kutusundan 4 tane, yani 1 grama denk gelen miktarı içeren bir serum bombası tedavimdi. Bu süreç içerisinde tanıştığım diğer MS hastalarının bazılarından çok daha ağır, bazılarından ise çok daha hafif sayılabilecek bir seviyedeyim. MR sonuçlarımda bana ve doktorlarıma beynimde yıldızlar gibi parlayan 47 leke durumumu biraz karmaşıklaştırıyor.

Fakat benim kadar inatçı birisi için bu durum ancak aldığım serumların iğnesi kadar etkili oluyor. Tabi burada ben gülme krizine girerken sizin boş bir şekilde ekrana baktığınız gözümün önünde canlanıyor ve daha da çok gülmeye başlıyorum.

İkinci sebep ise, Türkiye'nin güneydoğusunda bulunan 10 ilimizde yıkıcı bir depremde kaybettiğim 3 can dostumun bende yarattığı psikolojik durum. Bu konudan, en azından Can'ımdan önceki postumda bahsetmiştim.

Benim için hâlâ açık bir yara olan Can'ın ve diğer iki kıymetli arkadaşımın elvedası hâlâ elimden geleni yaparak normale dönmeye çalıştığım bir durum. Sevdiklerini, yakınlarını kaybeden ilk kişi ben değilim veya sonuncu da olmayacağım ama yarım kalmış planların acısı ve bu kaybın sorumlusunun sadece doğa, yeryüzü olmayışı sinirlerimi bir ayrı geriyor gerçeği söylemek gerekirse.

Sadece bu iki sebebin kısa aralıklarla meydana gelmiş olması durumumu kötüleştirmeye yetti. Biraz kortizonların biraz da doktorlarımın yardımına ihtiyacım vardı ve bu bir ay içerisinde bunları yapmaya çalıştım. Hastaneden döneli çok olmasa da elimden geldiğince dinlendim ve tekrar düzenli paylaşımlarıma döneceğim.

Ve son olarak, Terminal ailesine teşekkür etmek istiyorum, wesphilbin, thekittygirl, brittandjosie ve diğerlerine çünkü bu geçtiğimiz 1 ay boyunca ben en kötü hissettiğim zamanda bir gözleri üzerimdeydi hep. Teşekkür ederim güzel insanlar 🖤

Bu post döndüğümün sözüdür ve sadece Beril isminin değil aynı zamanda Ailithy'nin de sözüdür.

Kendinize dikkat edin. Hiçbir şey sizden önemli değil.