สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน

ในช่วงยุคโคคิด-19 อาละวาด เพื่อนๆ ได้รับผลกระทบอะไรกันบ้างคะ เม้าส์มอยหอยสังข์กันได้น้าาาา.... ส่วนตัวครอบครัวบัวเองก็ได้รับผลกระทบพอสมควร เพราะงานที่รับทำอยู่โซนยุโรป ซึ่งทางโน้นได้รับผลกระทบรุนแรงมาก เอาบ้านเราไปเทียบแทบไม่เห็นฝุ่นเลย ทางบริษัทแม่ตอนนี้ก็ปิดบริษัทชั่วคราว อนุญาติให้แต่พนักงานระดับสูงเท่านั้นที่สามารถเดินทางออกไปทำงานได้ ส่วนบริษัทสามีก็ยังทำงานปกติ เพราะปกติก็ Work from home อยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นที่ไหนก็สามารถทำงานได้ ขอให้คอมพิวเตอร์และอินเตอร์เน็ตเป็นใช้ได้ ด้วยความที่บัวชอบเสพข่าวเยอะมาก บางทีก็เศร้าและเห็นใจหลายๆ คน ได้รับผลกระทบหนักมาก โดยเฉพาะเรื่องที่ไม่มีงานทำ เพราะจังหวัดภูเก็ตเป็นเกาะ รายได้ส่วนใหญ่มาจากนักท่องเที่ยว เมื่อไม่มีนักท่องเที่ยว หลายธุรกิจก็แย่ บางบริษัทสายป่านสั้นก็ปิดตัวลง บางบริษัทสายป่านยาวก็ยังคงยืนอยู่ได้แบบข้างในช้ำเลือดช้ำหนอง ถ้าสถานการณ์ยังไม่ดีขึ้นในเร็ววัน บริษัทเหล่านี้ก็อาจจะล้มในไม่ช้า ตอนนี้ก็เริ่มมีสัญญาณที่ดี โดยพบผู้ติดเชื้อลดลงทุกวัน ก็ขอให้ผู้ติดเชื้อในประเทศไทยเป็น 0 และมีวัคซีนรักษาโรคโดยเร็ว

เริ่มต้นมาก็มาม่ากันเลยทีเดียว ปรับเปลี่ยนอารมณ์กันบ้างดีกว่า ช่วงเน้.... ก็ไม่ได้ออกไปลั้นลาที่ไหน จะออกไปก็เมื่อต้องไปทำธุระกรรมทางการเงินกับธนาคารเท่านั้น เมื่อก่อนเวลาไปธนาคาร หลังจากเสร็จธุระก็ยังมีแวะกินโน่นกินนี้ แต่เดี๋ยวนี้ชีวิตเปลี่ยนไปตั้งแต่มีเจ้าไวรัสโควิด-19 เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ไล่ก็ไม่ไป ด่าก็ไม่ไป ตอนนี้อยากกินอะไร อยากได้อะไร ก็สั่งออนไลน์บ้าง วันนี้ซื้อมือถือก็ยังสั่งออนไลน์ ตัวบัวเองอยากจะเดินดู อยากสัมผัสลูบไล้ ว่าเออ!!!... มันเบาไหม๊ หนักไหม๊ กระชับมือไหม๊ ลองเซลฟี่ดูว่ากล้องมันจะเปลี่ยนผีให้เป็นคนไหม๊ ก่อนตัดสินใจซื้อ คือมันได้ฟิวกว่าป่ะ แต่นี่เราเห็นแต่รูปแล้วก็จิ้มๆ เลือกๆ แต่คุณสาบอกว่า "ซื้อออนไลน์นี่แหล่ะ ราคาถูกกว่าร้านที่มีหน้าร้าน และกว่าร้านมือถือต่างๆ จะเปิด โทรศัพท์ระเบิดใส่หน้าก่อนพอดี" พอดีโทรศัพท์บัวแบตบวม ร้านซ่อมก็ไม่เปิด เวลาใช้งานก็เอาหนังยางรัดไว้ น่าสงสารโน๊อะ 5555

หลังจากเลือกซื้อมือถือได้รุ่นที่ชอบใจแล้ว ทีนี้ก็หิวสิค่ะ บ่ายโมงแล้วยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย กินแต่ก๋วยเตี๋ยว 555 ก็ตัดสินใจสั่งอาหารใน Grab ซึ่งหลังๆ มานี่ก็สั่งบ่อยม๊วกกก.... สั่งเสร็จก็เลื่อนๆ ดูภาพว่าจะเขียนอะไรดี แล้วก็เลื่อนมาเจอภาพอาหารต่างๆ ยิ่งหิวอยู่แล้วความหิวเพิ่มเป็นระดับสิบเลยทีนี้ ร้านอาหารร้านนี้เป็นอีกร้านที่บัวชอบมากๆ ตอนไปเที่ยวญี่ปุ่น ตอนนั้นไปเดินตลาดสดนิซิกิ ซึ่งก่อนจะมาตลาดสดนิซิกิพวกเราก็หาร้านอาหารที่อยู่ใกล้ๆ สถานีรถไฟเกียวโต พอเลือกร้านได้แล้วก็ปรากฎว่าเต็ม ต้องรอ พวกเราก็เลยเดินมาเรื่อยๆ จนถึงตลาดสดนิซิกิ ซึ่งในความรูสึกของบัวคือมันไกลม๊วกกก.... ไกลก็ไกลหิวก็หิว คนก็เยอะ มันเลยกลายเป็นโมโหหิว เพราะทั้งพี่สาวของคุณสาและตัวคุณสาเอง อันนั้นกินไม่ได้ อันนี้กินไม่ได้ พอเขากินได้บัวก็กินไม่ได้ จนต้องแยกทางใครทางมัน พี่สาวสองคนแยกไปกินอาหารอินเดีย ส่วนบัวกับคุณสาตกลงกันไม่ได้ บัวก็เดินหน้างอเป็นจวักตามหลังคุณสาไป จนมาถึงร้านนี้แหล่ะค่ะ ไม่รู้ว่าชื่ออะไรเหมือนกัน อ่านไม่ออก 555

คือเห็นภาพเมนูอาหารต่างๆ แล้วน้ำลายหกเลยค่ะ คือไม่เลือกแล้ว ถ้าไม่กินร้านนี้ก็ไม่ต้องกิน นางก็เลยตามใจร้านนี้ก็ร้านนี้ ภาพนี้ถ่ายตอนกินอิ่มแล้วค่ะ เพราะตอนแรกโมโหหิวก็เลยไม่ได้ถ่ายรูป พออิ่มแล้วอารมณ์ดีก็เลยถ่ายรูปไว้ คิดเผื่ออนาคตว่าจะต้องได้ใช้มันแน่ๆ และก็ได้ใช้จริงๆ

หลังจากที่ตัดสินใจแล้วว่าจะกินร้านนี้แหล่ะ ก็เดินลงบันไดไปตามทาง

เดินพ้นบันไดมาก็จะเจอรูปวัวตัวใหญ่ และเคาร์เตอร์ รูปวัวตัวใหญ่ก็อธิบายส่วนเนื้อต่างๆ คงจะอธิบายประมาณว่า เนื้อบริเวณนี้เหมาะสำหรับปรุงอาหารแบบไหน รึเปล่าอันเน้....ไม่รู้จริงๆ ทั้งหมดทั้งมวลคือเดาเอาล้วน 555

จากนั้นพนักงานก็พาไปที่โต๊ะ ซึ่งเขาจะมีโต๊ะหลายแบบ แบบที่มีคอกกั้นก็ส่วนตั๋วส่วนตัวหน่อย ส่วนโต๊ะที่บัวนั่งจะคล้ายๆ เคาร์เตอร์บาร์ บริเวณนี้จะเห็นเตาอบขนาดใหญ่ เห็นถ้วยโถโอชาม จะเห็นการปรุงอาหารของเชพและพนักงาน เรียกได้ว่านั่งหายใจรดต้นคอกันเลยทีเดียว

เมื่อนั่งเรียบร้อยแล้ว พนักงานก็เอาเมนูอาหารมาให้เลือก

เห็นเมนูแต่ละเมนูก็ยั่วน้ำลายเสียเหลือเกิน ความหิวทำให้ตาลายอยากจะสั่งหลายอย่างๆ แต่เห็นราคาแล้วตาสว่างทันทีเลยค่ะ ก็เลยสั่งแค่คนละอย่าง

ระหว่างรออาหาร บัวก็เนียนๆ ถ่ายรูปภายในร้านไป

รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟ เพิ่งรู้ว่าตัวเองถ่ายรูปนี้ไม่ชัด คงเพราะหิวจนมือสั่น 555 พออาหารวางอยู่ตรงหน้ากลิ่นเนื้อที่โดนย่างมาร้อนๆ ก็กระจายไปทั้งกลิ่นสัมผัส ทำให้พยาธิร้องกันระงมด้วยความหิวโหย นี่ขนาดว่าหิวจนกินวัวได้ทั้งตัว ก็ยังอดที่จะถ่ายรูปก่อนกินไว้เป็นหลักฐาน 555

เช็ตนี้เป็นของคุณสาค่ะ จำไม่ได้ว่าเป็นอะไร กลับมาดูภาพวันนี้ก็ยังจำไม่ได้เหมือนเดิม

บัวชอบที่ความปราณีตในการจัดอาหาร มันจะต้องมีเครื่องเคียงที่จัดมาอย่างละนิดอย่างละหน่อย ในภาชนะที่ดูน่ารักๆ

ข้าวก็เรียงเม็ดสวยงาม น่าจะเป็นพวกข้าวกล้องไหม๊ หรือข้าวเพื่อสุขภาพ

แถมมาด้วยไข่ต้มยางมะตูมครึ่งฟอง อาหารอีกอย่างหนึ่งเลยที่บัวชอบมากตอนไปเที่ยวญี่ปุ่น คือไข่ต้มยางมะตูมใน 7-11 คือทำไมแค่ไข่ต้มเขาทำได้อร่อยแบบนี้ คือมันนัวจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก หลังจากจัดการถ่ายรูปไว้เป็นหลักฐานแล้ว บัวก็ลงมือกินด้วยความหิวโหย อิ่มแล้วก็อารมณ์ดี เห็นแบบนี้แล้วก็อยากกลับไปเที่ยวญี่ปุ่นอีก แต่ระหว่างนี้ก็หยอดกระปุกไว้รอโควิด-19 หายไปเสียก่อน เดี๋ยวคงได้เจอกันอีกนะจ๊ะ

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กันเสมอมา
แล้วเจอกันโพสต์หน้าจ้า เลิฟนะยู้วววว....