#verdriet

Naar buiten blijf ik lachen, ben ik een vriendelijk mens. Maar je wilt mij niet zien aan de binnenkant. Daar is het zwart, daar huil ik. Om het leven wat ik heb gehad. Na jaren therapie kan ik nu zeggen:

En dan zomaar onverwacht, het lijkt uit het niets ... gaat mijn telefoon. Het is mijn zus, en ze huilt. Ik schrik, wat zou er zijn? En dan, voor mijn gevoel uit het niets zegt ze tussen haar snikken door.

Na het overlijden pap waarover ik schreef in deel I, was het alsof de Rollercoaster zijn beugels losser maakte. En dachten wij nu rust te krijgen. Dachten we serieus dat de Rollercoaster gestopt was en

Het is een maandag middag in juni 2003, een doodgewone maandag middag. We zitten te wachten, pap, mam, mijn zus en ik. Mam moet in het ziekenhuis worden opgenomen voor haar zoveelste longontsteking. De

Zij was goud in een met vuil besmeurde wereld. Zij had magische handen, gerimpeld maar toch zacht. Ze was de muze van een schilder, de titel van een lied, Ze verdreef demonen in de nacht. het monster onder

In de mist boven water, zie ik jouw gezicht. Ik kan mijn hoofd niet wenden, mijn ogen zijn op jou gericht. Als verdoofd begin ik te lopen naar het water recht voor mij. Totdat ik aan de oever sta en plotsklaps