En dan zomaar onverwacht, het lijkt uit het niets ... gaat mijn telefoon. Het is mijn zus, en ze huilt. Ik schrik, wat zou er zijn? En dan, voor mijn gevoel uit het niets zegt ze tussen haar snikken door. "We hebben Micky vandaag laten inslapen". Ik weet even niets te zeggen, kan haar even niet de troost bieden die ze nodig heeft ... meer als een "Aaah neehh" komt er niet uit.
Het doet pijn. Kleine lieve Micky manneke. Mijn kleine lieve snoeteke toeteke. Mijn dappere kleine vriendje. Het hondje wat zo onverwacht mijn leven binnen is gekomen nu alweer 16 jaar geleden.
Gekocht door mijn zus omdat ze net op zichzelf was gaan wonen, en opgevoed door mijn ouders en mij ... kleine Micky kwam, zag en overwon.
Om je nu na 16 jaar te moeten laten gaan doet pijn vriendje. Ik zal je knuffels missen. Ik zal je lieve snoeteke missen. Maar ik probeer niet te treuren. De mooie herinneringen aan jou draag ik voor de rest van mijn leven in mijn hart met je mee.
Dag lieve Micky-man! Het is geen afscheid voor altijd. We'll meet again!
