Soms zegt één simpele zin meer dan duizend woorden. Toen ik deze quote tegenkwam, raakte hij me. Misschien juist omdat ik mezelf er ergens in herken.
Het gevoel dat je niet gewenst bent, dat je er niet echt toe doet of dat jouw aanwezigheid weinig verschil maakt, kan je als mens behoorlijk veranderen. En ik moet eerlijk toegeven dat dit gevoel mij soms ook bekruipt.
Misschien is dat ook wel de reden waarom ik maar weinig mensen echt toelaat tot mijn hart. Ik deel niet snel mijn diepste gedachten en gevoelens met anderen. Niet omdat ik niets te vertellen heb of geen behoefte heb aan contact, maar omdat ik voorzichtig ben geworden met wie ik vertrouw. En geen oprechte vriendschap meer toe laat.
Ik ben vaak op mijn hoede. Zijn de gevoelens van anderen wel oprecht? Menen ze wat ze zeggen? Hebben ze werkelijk goede bedoelingen, of zit er misschien toch iets anders achter?
Soms vraag ik me af of gebeurtenissen uit het verleden mij niet te veel hebben gekwetst. Of bepaalde teleurstellingen ervoor hebben gezorgd dat ik achterdochtiger ben geworden dan ik eigenlijk zou willen. Misschien zie ik soms gevaar waar het helemaal niet is. Ook dat besef ik.
Maar ergens is het ook gewoon zelfbescherming. Opnieuw gekwetst worden door mensen die ik vertrouwde maar uiteindelijk met mij speelden en veel pijn hebben gedaan. Ik heb geleerd dat niet iedereen die vriendelijk tegen je is, ook daadwerkelijk het beste met je voorheeft.
En dat vind ik eigenlijk best verdrietig. Want diep vanbinnen geloof ik nog steeds in het goede van mensen. In oprechte vriendschap, liefde, vertrouwen en aandacht zonder verborgen bedoelingen.
Ik zou soms willen dat ik wat minder voorzichtig kon zijn. Dat ik mensen gemakkelijker kon vertrouwen, zonder voortdurend tussen de regels door te zoeken naar wat ze werkelijk bedoelen.
Maar vertrouwen is voor mij iets wat moet groeien. En wie eenmaal een plekje in mijn hart heeft gekregen, weet dat ik dat niet zomaar weggeef.
Misschien heb ik door alles wat ik heb meegemaakt wel te hoge muren om mezelf heen gebouwd. En die zijn er niet om iedereen buiten te houden, maar juist om te voorkomen dat de "verkeerde" mensen opnieuw binnenkomen.
Tegelijkertijd betekent dat ook dat ik niet veel mensen heb die ik mijn 'echte' vrienden noem. Maar degenen die dat plekje in mijn leven hebben verdiend, zijn voor mij goud waard. Voor hen ga ik door het vuur, zonder daar twee keer over hoeven na te denken.
En natuurlijk hoop ik dat dat andersom ook zo is. Dat ik voor hen net zoveel beteken als zij voor mij. Want uiteindelijk draait echte vriendschap om wederzijds vertrouwen, oprechtheid en er voor elkaar zijn. Niet alleen wanneer alles goed gaat, maar juist ook wanneer het leven even tegenzit.
Liever een handjevol echte vrienden dan honderd mensen om me heen bij wie ik me alsnog alleen voel.
Bedankt voor het lezen van mijn dagelijkse blog.
Groetjes Meraki7578
📷 Thumbnail: Pinterest
📷 Banners: Created with ChatGPT