#saadi

Aaj mere yaar ki shaadi hai

How are you all Hopefully good If there is any mistake, you will see forgiveness. I do not speak anymore.Mohakobi Sheikh Sadi The real name is Sharfuddin. The nickname is Mislehuddin. Sadi is the title

All human beings are in truth akin All in creation share one origin When fate allots a member pangs and pains No ease for other members then remains If, unperturbed, another’s grief canst scan Thou are

#sadi shirazi This art is very beautifully :) Saadi was born in Shiraz, Iran, c. 1208, or a little earlier. In the Golestan, composed in 1258, he says in lines evidently addressed to himself, "O you

Saadi A Persian poet lived 1210-1291 Personal reference in english wikipedia link

Persian poet Saadi

Feel free to reply and give a feedback.

Feel free to reply and give a feedback.

بوستان در کنار گلستان یکی از دو کتاب مشهور سعدی، از بزرگ‌ترین شاعران زبان پارسی، است. بوستان در قالب مثنوی سروده شده است و حاوی اشعار اخلاقی، پندآموز، و اجتماعی است. گفته می‌شود نگارش بوستان در سال 655

از هر چه می‌رود، سخن دوست خوشترست پیغام آشنا نفس روح‌پرورست هرگز وجود حاضر غایب شنیده‌ای من در میان جمع و دلم جای دیگرست شاهد که در میان نبود، شمع گو بمیر چون هست، اگر چراغ نباشد منورست ابنای روزگار به

Source: Tasnim News Agency

می‌دمد صبح و کله بست سحاب الصبوح الصبوح یا اصحاب می‌چکد ژاله بر رخ لاله المدام المدام یا احباب می‌وزد از چمن نسیم بهشت هان بنوشید دم به دم می ناب تخت زمرد زده است گل به چمن راح چون لعل آتشین دریاب در میخانه

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما آب روی خوبی از چاه زنخدان شما عزم دیدار تو دارد جان بر لب آمده بازگردد یا برآید چیست فرمان شما کس به دور نرگست طرفی نبست از عافیت به که نفروشند مستوری به مستان شما بخت

با جوانی سرخوشست این پیر بی تدبیر را جهل باشد با جوانان پنجه کردن پیر را من که با مویی به قوت برنیایم ای عجب با یکی افتاده‌ام کو بگسلد زنجیر را چون کمان در بازو آرد سروقد سیمتن آرزویم می‌کند کآماج باشم

گر ماه من برافکند از رخ نقاب را برقع فروهلد به جمال آفتاب را گویی دو چشم جادوی عابدفریب او بر چشم من به سحر ببستند خواب را اول نظر ز دست برفتم عنان عقل وان را که عقل رفت چه داند صواب را گفتم مگر به وصل

ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وان گه بده اصحاب را من نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را هر پارسا را کان صنم در پیش مسجد بگذرد چشمش

گر ماه من برافکند از رخ نقاب را برقع فروهلد به جمال آفتاب را گویی دو چشم جادوی عابدفریب او بر چشم من به سحر ببستند خواب را اول نظر ز دست برفتم عنان عقل وان را که عقل رفت چه داند صواب را گفتم مگر به وصل

ز اندازه بیرون تشنه‌ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وان گه بده اصحاب را من نیز چشم از خواب خوش بر می‌نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را هر پارسا را کان صنم در پیش مسجد بگذرد چشمش

مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را باری به چشم احسان در حال ما نظر کن کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را من بی

پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را