ဒီလမာ သံေ၀ဂရစရာ အျဖစ္ပ်က္ေလး တခု ႀကံဳခဲ့တယ္။ အဲဒါက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အကို္တေယာက္ ေလွကားေပၚကေခ်ာ္ၾကတာေျခဖေနာက္ရိုး က်ိဳးသြားတယ္။ ေလွကားအျမင့္ကလဲမေျပာပေလာက္ဘူး။သူျဖစ္ဖို႔ အဖို႔ပါလာေတာ့လဲ က်ိဳးပီေပါ့။ သူကို၀ိုင္းပီးေဆးရံုတင္ၾကေပါ့။ ေဆးရံုတင္ေတာ့ေဆးရံုတတ္ရပီေလ။ အဲမာ စျဖစ္ပီ သူမာ့ ေစာင့္မယ္သူ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းဆိုတာမရိွဘူး ဘယ္သူမာ့မလာၾကဘူး ။ေက်ာင္းတုန္းကအေပါင္းသင္းနည္းတာလား ဘာလားေပါ့ ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာကလဲရိွေသးတယ္ေလ။ ေမးထူးေခၚေျပာသူငယ္ခ်င္း၊အရင္းနွီးဆံုးစိတ္တူကိုယ္တူသူငယ္ခ်င္း။တိုက္ခန္းအတူငွားေနတဲ့သူေတလဲမလာၾကဘူး။ လုပ္ေဖာက္ကိုင္ဖက္နွစ္ေယာက္ကဘဲ သူက္ိုေစာင့္ေရွာင့္ဖို႔ညအိပ္ေနေပးခဲ့လိုက္ရတယ္။ အဲလိုနဲ႔ခြဲစိတ္မူေတပီးတဲ့အထိအလွည့္ၾက ကူေစာင့္ေပးၾကတယ္။ေဆးရံုကဆင္းျပန္ေတာ့လဲ ေျခက်ိဳးႀကီးနဲ႔ငါးလႊာကိုတတ္ရတယ္။သူဆိုရင္ သူအိမ္က အရမ္းအဆင္ေျပတဲ့လူတန္းစားထဲမာပါတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀တတ္လမ္းကိုယ္ဒူးကိုယ္ခြၽန္လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္တခုထဲနဲ႔ ပင္ပန္းဆင္းရဲစြာနဲ႔ သူမ်ားအလုပ္ မာယာေတဖုံးေနတဲ့ရန္ကုန္လိုေနရာမ်ိဳးမာဒုကၡခံပီးႀကိဳးစားရတာ။ မိဘေတကလဲသင္ဖူးတာရိွတယ္ ငယ္ငယ္က ငါ့သား ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ေအာင္ႀကိဳးစား ပညာတတ္ႀကီးျဖစ္ရင္ေဘာပင္ကိုင္ရမာ ငါတို႔လို ကူလီေတနဲ႔ လယ္ (မိဘေတကလယ္လုပ္ငန္းလုပ္က္ိုင္သူေတ)မလုပ္ရဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ စကားလံုးသာကြာပီးလွသြားတာပါ သားတု႔ိက ကူလီေတ ၊အလုပ္ရွင္က မိဘေတလို လယ္ပိုင္ရွင္ေတပါဘဲ။ ခုဏကဟာျပန္ဆက္အူးမယ္။သူခမ်ာ့ငါးလႊာေပၚမာ ေျခက်ိဳးႀကီးနဲ႔ အစားေသာက္ဆင္းရဲ။အတူေနတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတကလဲဘာမာ့မခ်က္တတ္ၾကဘူးေလ။ေနရာတိုက္ခန္းကလဲၾကပ္ၾကပ္ေလး။ ရန္ကုန္ဆိုေတာ့သိၾကတဲ့အတိုင္းဘဲ ေက်ာတေနရာစရာေလးရဖို႔ကိုမလြယ္ဘူး။ သူ႔မိဘေတလဲအေၾကာင္းမၾကားရဲရွာဘူး ။သိရင္ဟိုကခ်က္ခ်င္းလိုက္လာၾကမာ။ အကိုရယ္ခ်ဳပ္ရိုးျဖည္ၿပီးရင္အျမန္ျပန္ပါလို႔ မနည္းေျပာရတယ္။သူတပတ္ေလာက္ အေနဆင္းရဲအစားဆင္းရဲေျခက်ိဳးႀကီးနဲ႔၅လႊာမာျပဳစုသူမရိွဝဋ္ခံရတယ္။သံေ၀ဂရတာက ကိုယ္မာ့အေဖာ္မြန္သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြြေတလိုအပ္တယ္ဆိုတာဘဲ တနယ္ရပ္ျခားမိကြဲဖကြဲေနပီးလုပ္ေနရတဲ့အခ်ိန္မာ့ အေဖာ္မြန္သူငယ္ခ်င္းဆိုတာဘုရားေပးတဲ့ဆုပါ။ ေရျခားေျမျခားတနယ္တေက်းထြက္ပီးအလုပ္လုပ္ေနၾကတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတ က်န္းမာေပ်ာ္႐ႊင္အလုပ္ကိုင္ေတအဆင္ေျပၾကပါေစ အေဖာ္မြန္သူငယ္ခ်င္းေကာင္းေတနဲ႔ေတြ႕ၾကပါေစ•••••
