ၿပီးခဲ့တဲ့လပိုင္းက မႏၲေလးက ဧရာဝတီစာေပပြဲေတာ္မွာ
Pannelist အေနနဲ႔ ေဆြးေႏြးပြဲရွိေၾကာင္း
ေရးလိုက္ေတာ့ အခ်ိဳ႕မိတ္ေဆြေတြ ကိုယ့္ကိုလာေတြ႕ၾကတယ္။ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။
အဲ့ထဲမွာ ကိုယ့္ဆီေရာက္လာတဲ့အထဲ
ဦးဇင္းတစ္ပါးပါတယ္။
ကိုယ့္စာအုပ္သံုးအုပ္စလံုး လက္ထဲမွာ ပါလာတယ္။
စာအုပ္သံုးအုပ္လံုး လက္မွတ္ထိုးေပးရင္း
သတိထားမိတာက ဒီစာအုပ္ေလးပဲ။
စာအုပ္ကို ဖလင္နဲ႔ ႀကိဳးခ်ဳပ္ၿပီး အေသအခ်ာေလး ခ်ဳပ္ထားတယ္။
စာအုပ္အေႏွာင့္ေတြျပဳတ္မွာစိုးလို႔
ထပ္ဝယ္လို႔လည္း မလြယ္လို႔ ေသခ်ာေလး ခ်ဳပ္ထားတာဆရာမေရတဲ့။
စိတ္ထဲ ေႏြးခနဲျဖစ္သြားတယ္။
ပီတိဆိုတာ ဒီလိုအရာမ်ိဳးပါလားလို႔ မွတ္မွတ္ရရျဖစ္သြားေစတဲ့ တဒဂၤပါပဲ။
ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ့အရာတစ္ခုကို ကိုယ့္လိုတန္ဖိုးထားေပးသူေတြ ရွိေနပါလားဆိုတဲ့ ၾကည္ႏူးစိတ္၊
ကိုယ့္စာေရးသူဘဝကို တိုက္ခိုက္ခံရတိုင္း၊ ပုတ္ခတ္ခံရတိုင္း၊
စိတ္ေတြ နာက်ည္းလာတဲ့ အခါတိုင္း၊
လႊင့္ပစ္ခ်င္စိတ္ေပၚလာတဲ့အခါတိုင္း
ဒီစာအုပ္ေလးကို ျပန္ၾကည့္ျဖစ္တယ္။
ကိုယ့္ကိုခ်စ္ခင္ၾကသူေတြရဲ႕ လက္ေဆာင္ေတြ၊ အားေပးစကားေတြကို ျပန္ေတြးရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ တန္ဖိုးထားတတ္လာတယ္။
ပရိသတ္ရဲ႕အားေပးမႈဟာ အသက္လိုအေရးႀကီးပါတယ္.. စတဲ့ ဘလာဘလာေတြလည္း ကိုယ္မေျပာတတ္ပါဘူး။
လက္ခုတ္သံလည္း ကိုယ္မခ်ဴတတ္ပါဘူး။
ခ်စ္ေအာင္လည္း မေနတတ္ပါဘူး။ မေျပာတတ္ပါဘူး။ မခြ်ဲတတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အတြက္ ဒီလိုအရာေလးေတြကအစ တန္ဖိုးထားျဖစ္ေၾကာင္း မွတ္မွတ္ရရ ေျပာျပတာပါ။
အမုန္းတရားေတြကို ဥပကၡာျပဳႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနသလို
ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ အားကိုလည္း အၾကားအလပ္မရွိ ခံစားၾကည္ႏူးရပါေၾကာင္းပါ။