ဒီpost ေလးေရးျခင္းအတြက္ ဆရာေတာ္ အရွင္ ဥာဏိႆရ ဆရာေတာ္ၾကီးအား ရွိခိုးပူေဇာ္ပါသည္။ဆရာေတာ္ၾကီးေဟာ ၾကားေတာ္မူေသာ ၾကြက္ေသတစ္ခုအရင္းျပဳ တရားေတာ္အား MSC မွ လူငယ္မ်ား စိတ္ဓါတ္ျမွင့္တင္မႈ ရေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ေရးသားလိုက္ပါသည္။
မိဘေတြကေစာေစာစီးစီးေသ။ေဆြမ်ိဳးေတြက၀ိုင္းျပီးပစ္ပယ္ခံထားရတဲ့သူတစ္ေယာက္။ဘာအလုပ္မွမယ္မယ္ရာရာမရွိေသာသူ။အဲ့ဒီ့လူက တစ္ခုေသာနံနက္ခင္းမွာ ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္ၾကီး အမိႈက္ပံုထဲေမႊေႏွာက္ အမိႈက္ေကာက္ေနတယ္။ေကာက္လို႕ရတဲ့အမိႈက္ေတြထဲက မလိုတာေတြကို မီးရိႈ႕ေပါ့။သူအသံုးတည့္မယ္ထင္တာေလးေတြ စားၾကြင္းစားက်န္ေလးေတြ ေရြးေကာက္ေပါ့။ဒီအမိႈက္ေတြထဲမွာ ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္ပါလာတယ္။ ဒါေလးကင္စားမယ္ေပါ့ ညစာ။ဒါနဲ႔က်န္တာေတြမလိုတာေတြကို မီးရိႈ႕ေနတုန္း ေဘးနားကေန နကၡတ္တာရာ အထူးကၽြမ္းက်င္တဲ့သူတစ္ေယာက္ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ထုလူက ဘယ္လိုစိတ္ကူးေပါက္တယ္မသိဘူး အားေနတာနဲ႔ အခ်ိန္အခါနဲ႔ကိုက္လို႕ထင္ပါရဲ့။သူနဲ႔ေဘးနားက ၾကြက္ေသတစ္ေကာင္ကိုၾကည့္ျပီး
"အင္း ဒီလူေတာ့ ဒီၾကြက္ေသကို အရင္းျပဳျပီး စီးပြားရွာရင္ သူေဌးျဖစ္လာမွာပါလား။စနစ္တက်နဲ႔ စည္းပြားရွာရင္ ၾကီးပြားလာမွာပဲ။ဒီေန႔ နကၡတ္ကသူ႕အတြက္တအားေကာင္းေနပါ့လား"လို႕ ဆင္းရဲသားၾကားေလာက္ေအာင္အသံနဲ႔ သူ႕ဟာသူေျပာတဲ့အခါမွာ...
ဒီစကားကို အမိႈက္ေကာက္တဲ့သူ က ၾကားေတာ့ ထိုလူျပန္သြားတဲ့အခါမွာ ၾကြက္ေသကိုစားဖို႕မလုပ္ေတာ့ဘူး။ကိုင္ျပီးေတာ့ ေလွ်ာက္သြားေနတယ္။ဘာလုပ္ရမွန္းလည္းသူမသိ။ပညာကမတတ္ေလေတာ့ စဥ္းစားလို႕ကမရ။ဟိုလူေျပာသြားတာလည္း တကယ္ျဖစ္မယ့္ပံု။ဒါနဲ႔သူလမ္းေလွ်ာက္လာရင္းနဲ႔ ေညာင္းလာေတာ့ တစ္ခုေသာလမ္းေဘးမွာ ထိုင္ေနတယ္။
သူထိုင္နားေနတုန္း အသက္(၇၀)တစ္ေယာက္နဲ႔ (၇၅) ႏွစ္ေလာက္ အဖြားအိုႏွစ္ေယာက္ ေၾကာင္ေလးပိုက္ျပီးေတာ့ သူ႕ေရွ႔ကိုျဖတ္ေလွ်ာက္ရင္း သူ႕ကိုေတြ႔ေတာ့ရပ္လိုက္တယ္။အဖြားအို အငယ္က
"မမေရ သူ႕ၾကြက္ေလး၀ယ္ရင္မေကာင္းဘူးလား။ေၾကာင္ေလးေတြအတြက္စားစရာမရွိတာနဲ႔အေတာ္ပဲ။ဒီေန႔ဟင္းလည္းမခ်က္ႏုိင္ေတာ့ ဒါေလးေၾကြးလိုက္မယ္ေလ။အိမ္မွာလည္း ၾကြက္ေတြကမရွိေတာ့ဘူး ေၾကာင္ေတြစားတာနဲ႔ကုန္ျပီ"
ဒီအဖြားအိုႏွစ္ေယာက္က သားသမီးမရွိ။ညီအမမ်ားျဖစ္ၾကေလတယ္။ခ်မ္းသာၾကတယ္။ေၾကာင္ေတြကိုသားသမီးလိုခ်စ္ေနၾကရွာတဲ့အဖြားအိုႏွစ္ေယာက္။ဒီေန႔အလွဴသြားေနတာထမင္းဟင္း မခ်က္ရေသးတာနဲ႔ ဒီၾကြက္ေလးကို၀ယ္ဖို႕ညီမျဖစ္တဲ့သူကအစ္မကိုေျပာေနျခင္းေပ။ထိုအခါ အမျဖစ္သူက
"ေမာင္ရင္ေလး ဒီၾကြက္ေလးအဖြားတုိ႕ကိုေရာင္းေပးပါလားကြယ္။"
"ေစ်းတည့္ရင္ေတာ့ေရာင္းပါ့မယ္အဖြား။မတည့္ရင္ေတာ့ ညစာလုပ္မလို႕ပါခင္ဗ်ာ"
"အဲ့ဒါဆို ဘယ္ေလာက္လည္းေျပာပါ အဖြားတို႕၀ယ္ပါ့မယ္"
"ေရႊစအနည္းငယ္ရရင္ ရာင္းပါ့မယ္ခင္ဗ်ာ။"
ဒါနဲ႔ေစ်းတည့္သြားတယ္ အဖြားေတြက ၾကြက္ကို၀ယ္ေၾကာင္ေလးေကၽြး။သူကေရႊတစ္ပဲသားရသြားေလရဲ့။ဒါနဲ႔ပဲ သူအၾကံရတယ္ ၾကြက္ခ်စ္တဲ့အဖြားၾကီးေတြကို ၾကြက္ေတြလာသြင္းရင္းနဲ႔ ေရႊတစ္ပဲသားေလးစုမိလာေရာ။ဒါနဲ႔ လမ္းသြားရင္းနဲ႔ ဟိုေလွ်ာက္ေမးဒီေလွ်ာက္ေမး သတင္းေလးဘာေလး။ဒီေနရာနဲ႔ (၁၆)မိုင္ေလာက္ေ၀းတဲ့ေနရာမွာ ေရေတြျပတ္လပ္ေနလို႕ ေရေသာက္စရာမရွိဘူးၾကားေတာ့ သူအၾကံရတယ္။ဒီေနရာကေရေပါတယ္။ဒါနဲ႔ သူ႕ေရႊတစ္ပဲသားကိုပြားဖို႕က်န္တယ္ဗ်။
သတိထားပါေနာ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕လိုမ်ိဳး ရတာကိုမသံုးဘူး။ပြားဖို႕ၾကံစည္ပါတယ္။
ဒီေနရာက အထမ္းသမားေတြငွား ေရရွားတဲ့ေနရာကို ေရေတြသယ္ဖို႕လုပ္တယ္။ ေရကေတာ့ အလ
ကားရတဲ့တြင္းကေနခပ္ေပါ့။ဒါနဲ႔ဟိုဘက္လဲအဆင္ေျပ သူလဲေငြေတြေတာ္ေတာ္ေလးစုမိသြားတယ္။တစ္ေန႔ေတာ့ ထိုေနရာမွာျပီးေတာ့ ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕ဆီသူသြားတယ္ဗ်။သူျမိဳ႕ကိုေရာက္တဲ့ရက္မွာပဲ ေလျပင္းမုန္တိုင္းေတြတိုက္လာေတာ့ ဘုရင့္ပန္းျခံၾကီးထဲမွာ သစ္ပင္ေတြကက်ိဳး သစ္ခက္သစ္ရြက္ေတြနဲ႔ ရႈပ္ပြေနေရာ။ဒီမွာတင္ ဥယ်ဥ္မွဴးက ဘုရင္လာေတာ့မွာမို႕ ျပာယာခတ္။ရွိတဲ့သူနဲ႔ရွင္းဖို႕ကမေလာက္ေတာ့ ၾကြက္ေသေရာင္းတဲ့သူက အၾကံရျပီး ပန္းျခံထဲ၀င္သြားတယ္။
"ကၽြန္ေတာ္ဒီဟာကို ကူညီေျဖရွင္းေပးပါ့မယ္"
ဆိုျပီးေျပာေတာ့ ဥယ်ာဥ္မွဴးၾကီးလည္း ၀မ္းသာလို႕မဆံုးဘူး။ကူညီေပးပါေပါ့။ဒါနဲ႔အကြကေ္စ့တဲ့ ၾကြက္ေရာင္းသမားကဘာလုပ္လဲဆိုရင္ ဘာမွလဲမကုတ္ေအာင္ သူ႕ေငြစနည္းနည္းေလးရင္းျပီးေတာ့ အနီးနားက ရြာေတြ ထဲမွာရွိတဲ့ကေလးေတြကို အကုန္ေခၚတယ္။ကေလးႏွစ္ရာေက်ာ္ေလာက္စုမိတယ္။ျပီးေတာ့ မုန္႔ေတြ အ၀ေကၽြးမယ္ ၾကိဳက္သေလာက္စား ဒီအမိႈက္ေတြရွင္းျပီးရင္ေကၽြးမယ္ဆိုေတာ့ ကေလးေတြကအမ်ားၾကီး လုပ္ကူလိုက္ၾကတာခနေလးနဲ႔ရွင္းသြားတယ္။ျပီးေတာ့ဥယ်ာဥ္ထဲမွာ ပန္းအိုးေတြေနရာေရႊ႔ခိုင္းျပီးေတာ့ အလွေတြဆင္ခိုင္းလိုက္တာဗ်ာ ကေလးေတြကို။ဥယ်ဥ္ၾကီးက တအားကိုလွေနေရာ။ျပီးေတာ့သူကဘာလုပ္တယ္ထင္လဲဗ်ာ။သစ္ပင္ေတြသစ္ကိုင္းေတြကို စုပံုျပီးေတာ့ ထင္းအျဖစ္လိုက္ေရာင္းခိုင္းလိုက္တယ္ ကေလးေတြကို တစ္၀က္ေပးမယ္ေစ်းနဲ႔ေပါ့။ကေလးေတြကလည္းရြာထဲကဆင္းရဲေလေတာ့ အပင္ေတြကိုခုတ္ျဖတ္ျပီးေတာ့ လိုက္ေရာင္းေပးၾကတာဗ်ာ။သူကထိုင္ေနရံုနဲ႔အလကားရတယ္ ေငြတစ္၀က္။ဒါနဲ႔ဘုရင္ၾကီးလာေတာ့ သူ႕ဥယ်ဥ္ၾကီး ေလျပင္းမုန္တိုင္းတိုက္ေနတဲ့ၾကားထဲကေန အရမ္းလွပလြန္းေတာ့ ဥယ်ဥ္မွဴးကိုခ်ီးက်ဴးေတာ္မူတယ္။ဘုရင္ၾကီးက ဥယ်ာဥၤမွဴးကို ဆုေတာ္အႆျပာ သံုးသိန္းခ်ီးျမွင့္တယ္။ဆုေတာ္ေငြထဲက သံုးပံုတစ္ပံုကို ဥယ်ဥ္မွဴးက ၾကြက္ေသေရာင္းတဲ့သူကို ေက်းဇူးတင္လြန္းလို႕ ျပန္စြန္႔ၾကဲတယ္။အျပန္အလွန္ေပါ့ေနာ္။သူ႕ေက်းဇူး ကိုယ့္ေက်းဇူးၾကည့္တာေပါ့။တို႕ေတြလဲအဲ့လို သူ႕ေက်းဇူးကိုယ့္ေက်းဇူးၾကည့္ၾကဖို႕လိုတယ္ေနာ္။
ဒီလိုနဲ႔ ေငြအႆျပာ အေျမာက္မ်ားနဲ႔ေရႊတိုေရႊစေတြ စုမိလာတယ္။ၾကြက္ေသတစ္ခုအရင္းျပဳျပီးေတာ့ေနာ္။ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႔လဲ စိတ္ဓါတ္ျပင္းထန္ေနဖို႕လိုတယ္။စိတ္ဓါတ္မက်နဲ႔ေနာ္။စိတ္ဓါတ္က်ျပီဆိုရင္ေတာ့ ေပ်ာ္စရာေတြကိုသာရွာၾကံျပီးေနၾကပါေနာ္။မိမိစိတ္ဓါတ္ဟာ တစ္ခုခုလုပ္ေနရင္ျဖတ္လတ္တတ္ၾကြဖို႕လိုတယ္။ေငြအႆျပာေတြမ်ားလာတဲ့ ၾကြက္ေသေရာင္းတဲ့သူဟာ မရပ္ေသးဘူးေနာ္ဒါနဲ႔။စုထားတာကိုပြားေနဖို႕ၾကံဆေနတယ္အခ်ိန္တိုင္း။မုန္တိုင္းအတိုက္ခံထားရတဲ့ျမိဳ႕ဆိုေတာ့ စားစရာေတြျပတ္လပ္ေနတယ္။ဒါနဲ႔ ျမိဳ႕ကို ကုန္သည္ေတြကလာၾကတယ္ေပါ့။စားေသာက္စရာေတြေရာင္းဖို႕ လွည္းအစီးငါးရာ နဲ႔ ေလွအစီးငါးရာ ထြက္လာတယ္ၾကားေတာ့ ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ပဲ သူကျမိဳ႕ေတာ္၀န္ဆီသြားတယ္။လွည္းေတြ၊ ေလွေတြ ကအမ်ားၾကီးဆိုေတာ့ ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ကိုလာဘ္သြားထိုးတယ္ဗ်။ဘာလုပ္မွာလည္းဆိုေတာ့ သူကေနရာေရာင္းစားမွာ။လွည္းငါးရာနဲ႔ ေလွငါးရာ ရပ္ဖို႕အတြက္ေနရာႏွစ္ေနရာေပးပါ ေျမကြက္က်ယ္က်ယ္ေလးေပါ့။ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ကို ပတၱျမားလက္စြပ္ေကာင္းေကာင္းေလး တစ္ကြင္းေပးတယ္။လာဘ္ျမင္ခ်က္ေနာ္ဗ်ာ။ျပီးေတာ့ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ အဆင္ေျပေအာင္ ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ဘာမွလုပ္စရာမလိုပဲနဲ႔ လွည္းတစ္စီးစီကိုအခြန္ေကာက္ေပးမယ္ေျပာေလေတာ့ ျမိဳ႕ေတာ္၀န္လဲသူ႕တံဆိပ္ေပးလိုက္ျပီးေတာ့ ေခတၱအမိန္႔သံုးခြင့္ေပးလိုက္တယ္။ျမိဳ႕ကိုလွည္းေတြ ၊ ေလွေတြ ရာက္ေတာ့ သူကတားထားတယ္။ျမိဳ႕ထဲမ၀င္ဖို႕။
ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ရဲ့လူယံုသေဘာမ်ိဳးျဖစ္ေနျပီကိုး။တံဆိပ္လဲပါေတာ့ သူ႕အမိန္႔ကိုနာခံၾကတယ္။ဒါနဲ႔ လွည္းတစ္စီး တစ္ေထာင္ေကာက္တယ္။ေလွတစ္စင္းတစ္ေထာင္စီေကာက္တယ္။နည္းနည္းေလးစီေပးရတာ လွည္းသမားေလွသမားေတြအတြက္ ဘာမွမျဖစ္ေပမယ့္ သူကေတာ့ သိန္းတစ္ေထာင္ရသြားေလရဲ့။ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ကို သိန္းႏွစ္ရာေပးေတာ့ တယ္ေတာ္ပါ့လားဆိုျပီးေတာ့ သူ႕ကိုခ်ီးက်ဴးေနေလရဲ့။သူက ေလနဲ႔ ပတၱျမားလက္စြပ္ တစ္ကြင္းရင္းျပီးေတာ့ သိန္းရွစ္ရာရတာေနာ္။ျမိဳ႕ေတာ္၀န္ကလဲဘာမွလုပ္စရာမလိုဘူးဆိုေတာ့သေဘာက်တာေပါ့။ဒါနဲ႔အားလံုးေရာင္းျပီးျပန္သြားေတာ့ သူ႕မွာေတာ္ေတာ္ခ်မ္းသာေနျပီ။သူက ပညာမတတ္ဘူးေနာ္။ဒီေငြေတြ ၊ ေရႊေတြ ပိုက္ျပီးေတာ့ သူျပန္သြားတယ္သူ႕တဲစုတ္ကို။ပစၥည္းေတြကိုဖြက္ထားျပီးေတာ့ သူဘာဆက္လုပ္ရမလည္းစဥး္စားေနတုန္း သူ႕တဲေရွ႔ကေန လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္ႏွစ္ေလာက္က သူ႕ကိုေဟာသြားတဲ့ ဆရာက ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားတာကိုသူေတြ႔ေတာ့ ေနာက္ကေနလိုက္တယ္။
"ဗ်ဳိးးး..ဆရာၾကီးးးးးနကၡတ္ဆရာၾကီး"
သူလွမ္းေခၚေတာ့ ဆရာၾကီးကလွည့္ၾကည့္တယ္။ဒါနဲ႔ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေျပာျပေတာ့ သူ႕ကိုအိမ္ေခၚသြားတယ္။ဒါနဲ႔ ေငြအႆျပာေတြ၊ ေရႊေတြယူျပီးေတာ့ဆရာၾကီးေနာက္ကိုလိုက္သြားတယ္။ဆရာၾကီးအိမ္ကိုေရာက္ေတာ့ ေငြထုပ္၊ ေရႊထုပ္ေတြကို ဆရာၾကီးေရွ႔ခ်ျပီး.....
"ဆရာၾကီးရဲ့ေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး ဒီလိုခ်မ္းသာလာတာ ကၽြန္ေတာ္ရတာေတြက ဆရာၾကီးေၾကာင့္ပါ ကၽြန္ေတာ့္ခ်မ္းသာမႈကိုယူပါ..ဆရာၾကီးကိုေက်းဇူးဆပ္ပါတယ္"
လို႕ေျပာတဲ့အခါမွာဆရာၾကီးက ငါမယူပါဘူး မငး္ေတာ္လို႕ရတာပါလို႕ဆိုျပီးေတာ့..သူ႕မိန္းမကိုေခၚတိုင္ပင္လိုက္တယ္။
"ရွင္မေရ ..ဒီေလာက္စီမံခ်က္ေကာင္းတဲ့ ဒီလိုလူမ်ိဳး။စီမံခ်က္ေကာင္းတဲ့သူ ၊ ၀ိရိယရွိတဲ့သူ ၊ သတိရွိတဲ့သူ ၊ စည္းကမ္းလိုက္နာတဲ့သူ ၊ ေက်းဇူးသိတဲ့သူ ၊ ယဥ္ေက်းတဲ့သူမ်ိဳးကို တို႕လက္မလႊတ္သင့္ဘူး။တို႕သမီးလည္းအရြယ္ေရာက္ေနျပီ ဒီသူငယ္နဲ႔ေပးစားၾကရေအာင္လားဆိုေတာ့ သူ႕မိန္းမကလည္း သေဘာတူတယ္။ဒါနဲ႔ ဆင္းရဲသား၊ ၾကြက္ေသတစ္ခုအရင္းျပဳျပီးခ်မ္းသာလာတဲ့သူက သူေဌးသမီး၊ ဆရနကၡတ္ဆရာၾကီးရဲ့သမီးေလးနဲ႔ အိမ္ေထာင္က်သြားေလတယ္။
ဒီကေနဘာေတြသင္ခန္းစာယူရမလည္းဆိုေတာ့ ေငြအရငး္အႏွီးမရွိဘူးဆိုျပီးထိုင္ျငီးမေနၾကပါနဲ႔။မိမိအားလဲစိုက္ထုတ္ၾကပါ။ဥာဏ္ကိုလႊာသံုးၾကပါ။လူတစ္ေယာက္ဟာေခါင္းတစ္ခံုးစီပဲပါတာပါ။ဘယ္သူမွေခါင္းအပိုမပါပါဘူး။ဒီေခါင္းထဲက ဥာဏ္ေတြးပံုျခင္းပဲကြာသြားၾကတာပါ။အခြင့္အေရးရလာရင္ ပိုင္ႏိုင္စြာအသံုးခ်ဖို႕လည္းလိုပါတယ္။အခြင့္ေရးက ႏွစ္မ်ိဳးရွိပါတယ္။ကိုယ္တိုင္ဖန္တီးတဲ့အခြင့္အေရးရယ္ အလိုလိုေရာက္လာတဲ့အခြင့္အေရးရယ္။ဥပမာျပရရင္ ၾကြက္ေသရတုန္းက သူကိုယ္တိုင္ဘာလုပ္ရမွန္းမသိလို႕ နကၡတ္ဆရာၾကီးက သူၾကားေလာက္ေအာင္ေျပာျပီးအခြင့္အေရးေပးခဲ့တာပါ။ဒါကအလိုလိုရတဲ့အခြင့္အေရးပါ။ေနာက္ပိုင္းသူလုပ္ေဆာင္ျပီးရလာတဲ့အခြင့္အေရးေတြကေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ဖန္တီးျပီးရေအာင္လုပ္တဲ့ အခြင့္အေရးေတြပါပဲဗ်ာ။ေက်းဇူးသိတတ္ဖို႕လည္းလိုတယ္ဗ်ာ။ေက်းဇူးရွင္ကို မျပစ္မွားၾကပါနဲ႔။ျပန္ဆပ္ရမယ္ေနာ္။ဇြဲရွိဖို႕လည္းလိုပါ့မယ္။မပ်င္းမရိေနဖို႕လည္းလိုပါမယ္။အေတြးရတာနဲ႔ခ်က္ခ်င္းထလုပ္တဲ့သူ႔ရဲ့စိတ္ဓါတ္ကိုလည္းအတုယူသင့္ပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔အစည္းလည္း ဒါေလးကိုနမူနာယူျပီးေတာ့ ၾကိဳးစားၾကရေအာင္လားဗ်ာ။အားလံုးပဲ ေအာင္ျမင္မႈဆီသို႕ သြားၾကပါစို႕...........။
စာဖတ္သူအေပါင္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာခ်မ္းသာၾကပါေစ။
ခ်စ္လွစြာျဖင့္....
Author - 
MSC 210
Naypyitaw.
Myanmar.
6/14/2018.
8:50Pm.
Thank you visit to my blog.Good Luck all steemit friends.
