🍊 ตอนเป็นเด็กยุเป็นคนที่ชอบกินชมพู่มากๆ สมัยก่อนชมพู่นั้นเป็นผลไม้ที่ไม่ค่อยมีขายตามตลาดสักเท่าไหร่ ส่วนมากก็จะเป็นชมพู่พันธุ์พื้นเมือง ที่ผลเล็กๆ เวลาสุก หรือโดนแมลงเจาะ ก็จะหล่นเต็มต้น แต่ก็ไม่ค่อยมีใครปลูกค่ะ เวลาที่พ่อไปธนาคารที่อำเภอแม่สอด ซึ่งก็นานๆ ไปทีค่ะ ปีละ 2-3 ครั้งเองมั้งถ้าจำไม่ผิด คือไปกู้เงินกับธนาคาร ธอส. ถ้ามีพ่อก็จะซื้อมาฝาก แต่ส่วนใหญ่ผลไม้ที่พ่อซื้อมาฝากก็จะเป็นเงาะ เป็นส้ม อะไรแบบนี้ แต่ปัจจุบันนี้กลายเป็นผลไม้ที่หากินได้ง่าย ตามแผงขายผลไม้ และมีทุกฤดูกาล ชาวเกษตรกรเดี๋ยวนี้เขาเก่งค่ะ พัฒนาต่อยอดสายพันธุ์ไม้ต่างๆ ให้ออกนอกฤดูกาล เรียกได้ว่ามีกินตลอดทั้งปี
🍊 นี่เป็นชมพู่บ้านเพื่อนค่ะ แวะเวียนมาหาเพื่อนบ่อย คิดถึงเพื่อน (คิดชมพู่ของเพื่อน) ยุก็แอบเฝ้ามองมานานตั้งแต่มันเริ่มออกดอกเลยค่ะ
🍊 ช่วงที่ยุไปถ่ายรูปนั้นชมพู่เริ่มจะแก่แล้ว ก็หมายตาไว้หลายพวงเลยค่ะ บอกเพื่อนไว้ว่าถ้าชมพู่แก่เอาไปให้ที่บ้านสัก 5 กิโลกรัมนะ พื่อนขายไม่แพง เพราะไม่ใช่ชมพู่พันธุ์ดังๆ จะใส่ตู้เย็นไว้กิน เพราะชมพู่บ้านเพื่อนปลูกตามธรรมชาติ ไม่ได้ฉีดยาฆ่าแมลงเลย ใส่แต่ปุ๋ยคอก
🍊 พวกนี้ยุจองไว้หมดแล้ว เพื่อนก็เลยบอกเดี๋ยวยกให้ยุคนเดียวทั้งต้นเลย เพราะที่บ้านเพื่อนไม่ค่อยมีใครกิน พอมีเยอะก็ไม่ค่อยอยากแบบนี้แหล่ะค่ะ เหมือนกับส้มโอที่ปลูกเอง ยุก็ไม่ค่อยกินนะ เห็นแล้วก็เฉยๆ แต่อันไหนที่เราไม่มีเนี่ย มันมักจะอยากกิน
💝💝สุดท้ายขอบคุณเพื่อนๆ ที่ยังติดตามและกดโหวตให้กันเสมอมา💝💝
