အားလံုးပဲ မဂၤလာပါ ႐ွင့္။က်န္းမာခ်မ္းသာ ၾကပါေစ။
ကြၽန္မဒီေန႔အလိုလို ဝမ္းနည္းေနတာ အမွန္ပါ။ကြၽန္မလို ျမန္မာႏိုင္ငံသူ၊ႏိုင္ငံသားေတြ လည္း ထပ္တူခံစားေနၾကရမယ္ဆိုတာ ေျပးၾကည့္စရာပင္မလိုပါ။ဒီေန႔ေရာက္မွာ ျဖစ္ခဲ့ရတာလည္း ဒီေန႔နဲ႔ဆိုကြၽန္မအေၾကာက္ဆံုးပဲ။ဒီလိုေၾကာက္စိတ္ေတြျဖစ္တာ ၇၁ရက္ေျမႇာက္ရိွေနပါၿပီ။ကြၽန္မေလ သူ႔ကိုသတိတရ ရိွေနခဲ့တဲ့ခံစားခ်က္နဲ႔အတူ မုန္းတီး မႈေတြလည္းျဖစ္မိတယ္။သူ႔ကိုမွေရြးၿပီး တမင္ေခၚသြားေလသလား??အဲ့ေမးခြန္းကိုတစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္ၿပီး ေမးတယ္။တစ္ေယာက္တည္း ပဲ ႀကိတ္ၿပီး ဝမ္းနည္းေနမိတယ္။အဲ့ေန႔က ဗိုလ္ခ်ဳပ္မသိလိုက္ဘူး။ကြၽန္မတို႔ေတြနဲ႔အတူ မိုးနတ္မင္းႀကီးပါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဆံုးရံႈးရလို႔ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ေနတာကိုေလ။
၁၀နာရီ ၃၇မိနစ္ကို ေစာင့္ရင္း စာၾကည့္ေနတဲ့ကြၽန္မ အခုစာမၾကည့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ဥျသ ဆြဲသံေတြ ကြၽန္မနားထဲကမထြက္ေသးဘူး။ေျသာ္....ဗိုလ္ခ်ဳပ္...ဗိုလ္ခ်ဳပ္ တကယ္ကို တစ္ဦးတည္းေသာ ေခါင္းေဆာင္ပါ။သူ႔ကို ယွဥ္ႏိုင္သူ အခုခ်ိန္ထိ ေပၚထြန္းမလာေသးဘူး။သူ႔ေသတာ ႏွစ္ေတြၾကာေပမယ့္ သူ႔ရဲ႕သတင္း ခုခ်ိန္ထိ သင္းပ်ံ့ေနတုန္းပါ။ကြၽန္မထင္တယ္ ကမာၻ မွာ ျမန္မာဆိုတာ အမည္တပ္ေပးခဲ့တဲ့ ျမန္မာရဲ႕ ဖခင္ ႀကီးဟာ ကြၽန္မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံတည္ေနသ၍ သူရိွေနအံုးမွာပဲ။အခ်ိန္က ကုစားသြားမွာပါ၊အခ်ိန္က စကားေျပာသြားမွာပါဆိုတဲ့ အရာေတြထဲမွာ သူ႔ဂုဏ္သတင္းမပါေပ။ဘာလို႔လဲဆို အခုခ်ိန္ထိမ႐ိုးႏိုင္ဆံုး ဂုဏ္ျပဳပြဲေတြက်င္းပရတာ အားအရိွဆံုးပဲ။သူမရိွေတာ့ဘူးဆိုေပမယ့္ သူ႔ဆံုးမစကားေတြ၊သူ႔ကိုယ္က်ိဳးစြန႔္ပံုေတြက အခုခ်ိန္ထိ ကြၽန္မတို႔ကို သြန္သင္ေနတုန္းပဲ။
သူ႔လို လူမ်ိဳး မရိွဟု ကြၽန္မ ရဲရဲတင္းတင္းေျပာရဲတယ္။သူဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲ ဆိုတာ ဘယ္သူမွေျပာျပစရာမလိုဘူး သမိုင္းကေရးေပးၿပီးသား အခ်ိန္မေရြးျပန္ၾကည့္ မေျပာင္းမလဲ႐ိွေနမယ့္ သမိုင္းသစ္ကို သူစိုက္ထူခဲ့တာကို။သူ႔အေၾကာင္းေတြ ကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရိွတဲ့ စာေရးဆရာေတြ မဖြဲ႔ဖူးတဲ့သူ မရိွေလာက္ေပ။အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု ဖြဲ႔ၾက၊ႏႊဲ့ၾကေပမယ့္ သူ႔အေၾကာင္းဖတ္မိတိုင္း မ်က္ရည္ဝဲရတယ္။ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြဘယ္လာက္ျပင္းသလဲေတာ့မသိဘူး ၾကက္သီးေတြပါထမိတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္..ဗိုလ္ခ်ဳပ္..ဆိုၿပီး တီးတိုးေရရြတ္ယံုကလြဲ၍ ဘာမွေျပာင္းလဲလို႔မရေတာ့တဲ့ အတိတ္ကို ကြၽန္မ မုန္းတယ္။
သူ႔ကိုေမြးထုတ္ေပးတဲ့ ၊သူဆိုတာျဖစ္လာတဲ့ နတ္ေမာက္ကိုပဲေက်းဇူးတင္ရမယ္။နတ္ေမာက္ေရ႕....ခင္ဗ်ားတာဝန္ေတြေက်ပါၿပီ။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ေမြးထုတ္ေပးယံုနဲ႔ ခင္ဗ်ားၿပီးျပည့္စံုပါၿပီ။ခင္ဗ်ားဘာမွ လုပ္ဖို႔မလိုေတာ့ဘူး...ခင္ဗ်ားၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနပါေတာ့။ သူ႔လိုလူမ်ိဳး ဘယ္သူမွ မစြမ္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။သူ႔လိုစိတ္ဓာတ္ ဘယ္သူမွ မမီွႏိုင္ေတာ့ေပ။ေျသာ္...ဗိုလ္ခ်ဳပ္..ဗိုလ္ခ်ဳပ္.. .ကြၽန္မသတိရေနတယ္။သူဘယ္ေလာက္ေတာ္လဲ လို႔ကြၽန္မေတြးလိုက္ရင္...သူ႔အေၾကာင္းတစ္ခုကိုေျပးသတိရမိတယ္။ကြၽန္မတို႔ဗိုလ္ခ်ဳပ္က သူ႔မွာရိွတဲ့အားနည္းခ်က္ေတြကို႐ွာၿပီး ...အျမဲတမ္းေျပာင္းလဲေအာင္က်င့္ေနတဲ့သူမ်ိဳးတဲ့ေလ။အမွန္တကယ္လည္း ေျပာင္းလဲေအာင္ႀကိဳးစားၿပီး ျပဳျပင္တယ္တဲ့ေလ။ အဲ့အခ်က္ကိုပဲၾကည့္ သူ႔ကိုဘယ္သူမွမယွဥ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ သိႏိုင္တယ္။ကြၽန္မတို႔ ေတြ အားနည္းခ်က္ေတြရိွတယ္၊သိတယ္...တကယ္ေျပာင္းလဲေအာင္ေနလား??ေမးၾကည့္ပါ....။
အာဇာနည္ဆိုတဲ့ စကားလံုးက သူ႔တို႔နဲ႔ ပိုၿပီးထိုက္တန္တယ္၊သူတို႔နဲ႔ပိုၿပီး လိုက္ဖက္တယ္။တကယ္ကို ဇာမနည္ပြားေတြျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ရိွခဲ့တယ္လို႔ေတြးတိုင္း ျမန္မာကြလို႔ ေႂကြးေၾကာ္ဖို႔မေၾကာက္ဘူး။ဘုရားကေပးတဲ့ အႀကီးမားဆံုးလက္ေဆာင္ သူတို႔အသက္ကိုပင္ ေထာက္ထားညႇာတာမႈမရိွ ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္အတြက္မွ မရည္ရြယ္ဘဲ ျမန္မာအတြက္ဆိုၿပီး စေတးခဲ့ၾကတာ။ေျသာ္...အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ.....ဇာမနည္ပြားေတြရယ္ ကြၽန္မ သတိရေနတယ္။သူတို႔ေတြ နာမည္ႀကီးပါေစဆိုၿပီး လုပ္ျပခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး၊သူတို႔ေတြေကာင္းစားဖို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး တမင္လုပ္ျပခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး၊သူတို႔ေတြ မိသားစုအတြက္ ႀကိဳးစားခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး၊သူတို႔ေတြႀကိဳးစားခဲ့တာ ျမန္မာအတြက္ပါ။ျမန္မာဆိုတာ သူတို႔ရဲ႕အိမ္၊ျမန္မာဆိုတာ သူတို႔ရဲ႕အရိပ္ဆိုၿပီး ႐ုပ္လံုးေပၚေအာင္ ထြင္းထုခဲ့တာ အာဇာနည္ ၉ဦးပါ။
Image source
ကြၽန္မတို႔ေတြ ဗုဒၶဘာသာ ေတြက ဘုရားကို ဦးခိုက္တယ္။ကိုးကြယ္တယ္။ဘုရားလမ္းစဥ္က်င့္ၾကံတယ္။ဘုရားမႀကိဳက္တာ မလုပ္ဘူး။ဒါဗုုဒၶရဲ႕ အဆံုးအမပါ။ဗုဒၶရဲ႕သားသမီးေတြဆို ရင္ က်င့္ၾကံလိုက္နာၾကရတယ္။ကေြန္မတို႔ေတြ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အေလးျပဳရတယ္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို အတုယူၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္လမ္းစဥ္ က်င့္ၾကံၾကပါ။ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို ျမန္မာကိုခ်စ္ပါ။ဗိုလ္ခ်ဳပ္လို ျမန္မာျပည္ကို အလွဆင္ပါ။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကေပးတဲ့အသက္နဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေျမေပၚမွာ ေျခခ်ၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕မိခင္ျမန္မာျပည္ကို အလုပ္အေကြၽးျပဳပါ။ ကြၽန္မတို႔ေတြ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေပၚမွာ အေႂကြးတင္ေနၾကတယ္။အဲ့ဒီအေႂကြးကို ဆပ္ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သူအရမ္းျမတ္ႏိုးၿပီး တန္ဖိုးေတြ ျမႇင့္တင္ေပးခဲ့တဲ့ သူအခ်စ္ဆံုး အမိေျမ ျမန္မာျပည္ကိုပဲ ဆပ္ဖို႔ရိွေတာ့တယ္။ျမန္မာျပည္ကိုပဲ လုပ္ေကြၽးျပဳပါ။ျမန္မာျပည္ကို ဆြဲတင္ပါ။
သူေဒါသနဲ႔ေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္း သူ႔အမူအရာနဲ႔ေျပးျမင္မိတယ္။အဲ့ဒါက ျမန္မာကို ခ်စ္လြန္းလို႔ေျပာခဲ့တဲ့ စကားဆိုတာ ဘယ္သူမွ ဘာသာျပန္ေပးစရာမလိုေပ။ဒါေၾကာင့္လည္း အခုခ်ိန္ထိ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဆိုတာနဲ႔ အဲ့စကားလံုးေလးသိၾကတာေနမယ္။ဘာတဲ့...ဖာႏိုင္ငံႀကီး ျဖစ္လိမ့္မယ္တဲ့။ ဒီစကားမ်ိဳးက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပါးစပ္က ထြက္ခဲ့လို႔လားမသိဘူး ...တြန္းအားေတြျဖစ္ေစတယ္၊အားမာန္ေတြတိုးေစတယ္။ျမန္မာျပည္ ကိုျပန္ဆယ္ယူဖို႔ အားေတြတိုးေစတယ္။ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ႕.....အခုလို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်စ္တဲ့ ျမန္မာျပည္အိမ္ႀကီးမွာ ေနရတာ ကြၽန္မေပ်ာ္တယ္။ကြၽန္မကိုးကြယ္ရမယ့္ အဆံုးအမစကားေတြထဲမွာ ဘုရားၿပီးရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပါပဲ။
ကြၽန္မေတြးမိတယ္....ဗိုလ္ခ်ဳပ္တာ အသက္႐ွည္႐ွည္ေနခဲ့ရလွ်င္ ကမာၻမွာ ျမန္မာက ထိပ္ကရပ္တည္ေနမယ္ဆိုတာကိုေပါ့။ကြၽန္မတို႔ေတြ ဒီထက္လွတဲ့ ဘဝေတြ နဲ႔႐ွင္သန္ခြင့္ရၾကမယ္ဆိုတာကိုေပါ့။ ကြၽန္မတို႔ေတြ သူ႔တစ္ပါးတိုင္းျပည္ကို စြန္႔စားၿပီး သြားေရာက္လုပ္ကိုင္စရာမလိုေတာ့ဘူးဆိုတာကိုေပါ့။ ကြၽန္မတို႔ျမန္မာျပည္ကို အျခားႏိုင္ငံေတြက ေငးၾကည့္ၿပီး ေျသာ္.....ျမန္မာဆိုတာ ဒီလိုႏိုင္ငံႀကီးပါ့လား ဆိုၿပီး အေဟာင္းသားနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ခ်ီးက်ဴ း ေနမယ္ဆိုတာကိုေတြးၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ပိုလြမ္းတယ္။ကြၽန္မေျပာႏိုင္တယ္ နတ္ေမာက္ထက္ ကြၽန္မက ပိုၿပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို လြမ္းတယ္ဆိုတာကိုေပါ့။
အခုခ်ိန္မွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေကာင္းေသာေနရာမွာ စံစားေနရေလာက္ပါၿပီ။တစ္ခုေတာင္းဆိုခ်င္တယ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ႕.....အခုခ်ိန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဘယ္ဘံုေရာက္ေရာက္ေနေန ျမန္မာျပည္ကို မျမင္ခ်င္ပါနဲ႔။ျမန္မာျပည္ကို ေတြ႔ခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြ မျဖစ္ပါနဲ႔။ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခ်စ္ၿပီး တန္ဖိုးအထားရဆံုးေသာ ျမန္မာျပည္ကို ျမင္ၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာ ကြၽန္မစိုးတယ္။ကြၽန္မတို႔ေတြကို ၾကည့္ၿပီး အားမလိုအားမရျဖစ္ၿပီး ေဒါသထြက္ေနမွာ ကြၽန္မမလိုလားဘူး။ဒါေၾကာင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေရ႕...အားနာမိတယ္ဆိုတာကလြဲၿပီး ကြၽန္မမွာ ႂကြားစရာမရိွပါဘူး။ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာခ်င္တဲ့ စိတ္ေတြျဖစ္ေပၚမိရင္လည္း မလာပါနဲ႔လို႔ပဲတားပါရေစ။ကြၽန္မ အခုလိုအိမ္ပ်က္ႀကီးထဲမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ဧည့္ခံရမွာ ကြၽန္မ႐ွက္တယ္။ေလာဘသားေတြေနထိုင္တဲ့ဒီအိမ္ႀကီးကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမင္မွာ ကြၽန္မစိုးတယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ အာဇာနည္အေပါင္း ေကာင္းရာဘံုရာ မွာ စံစားေနရပါေစ......
Author Thi Thi San
Msc 262
