“ကံၾကမၼာေစရာ” (ယခင္မွအဆက္)
ယခင္အပတ္ဖတ္ရန္ https://steemit.com/myanmar/@tharpauk/kan-km-undefinedsyaa
ၿငိမ္သက္ေနေသာ ေရျပင္ဟာ လႈပ္ခတ္သြားတဲ့ေလေၾကာင့္ လႈိင္းဂယက္ထသလုိ လူပ်ဳိႀကီး ကုိျပဳံးခ်ိဳ၏ ၿငိမ္သက္ေနေသာ ႏွလုံးသားမွာလည္း ထုိမိန္းကေလးေၾကာင့္ ရင္ခုန္လႈိက္ေမာခဲ့ရပါျပီ။ကုိျပဳံးခ်ိဳမွာလည္း တစ္ေန႕တစ္ေန႕ထုိမိန္းကေလးလာမည္ကုိသာ ေမ်ာ္ေနပါေတာ့တယ္။တစ္သက္လုံး လူပ်ိဳႀကီးဆုိေသာဂုဏ္ပုဒ္ကုိ ထိန္းသိမ္သြားမည္ဟုေတြးထင္ထားေသာ္လည္း ယခုထုိဂုဏ္ပုဒ္ကုိ စြန္႕လႊတ္ရန္အေၾကာင္းကဖန္လာေပျပီ။
ထုိမိန္းကေလးမွာ ကုိျပဳံးခ်ိဳလက္ဖက္ရည္ဆုိင္နွင့္ ၅အိမ္ေက်ာ္ေလာက္တြင္ေနေသာ အေဒၚအပ်ိဳႀကီးနွင့္အတူေနကာ နယ္မွလာ၍ စက္ခ်ဳပ္ပညာလာသင္ေနေသာ စံပယ္ဟုေခၚ ေသာမိန္းကေလးျဖစ္ပါသည္။ စံပယ္သည္ မိဘမ်ားမရွိ၍ အေဒၚအပ်ိဳႀကီးမွေခၚထားကာ ေကၽြးေမြးျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ စံပယ္သည္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္တြင္ အျမဲတမ္းမထုိင္ တတ္ေသာ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံတြင္မွသာ ထုိင္ေလ့ရွိပါသည္။လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္သည့္ အခ်ိန္တြင္ သူ႕အား ကုိျပဳံးခ်ိဳမွ စိတ္၀င္စားစြာၾကည့္ေနသည္ကုိလည္း သတိထားမိပါသည္။ထုိ႕ေၾကာင့္ သူမ လက္ဖက္ရည္သုိ႕သြားရန္ပင္ မလုံမလဲျဖစ္လာပါသည္။ဒီလုိနွင့္တစ္ေန႕မွာေတာ့ ကုိျပဳံးခ်ိဳနွင့္စံပယ္ဆုံရန္အေၾကာင္းေပၚလာပါေတာ့တယ္။
တစ္ေန႕ ကုိျပဳံးခ်ိဳ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္အတြက္ လုိအပ္ေသာပစၥည္းမ်ား၀ယ္ရန္ထြက္လာခ်ိန္တြင္ စံပယ္သည္ ေစ်းျခင္းေတာင္းနွင့္ျပန္အလာ လမ္းတြင္ရွိေသာ ေခြးတစ္ေကာင္မွလုိက္ဆြဲရာ ေစ်းျခင္းေတာင္းနွင့္ ကုိးရုိးကားရားျဖစ္ေနေသာ စံပယ္အားေတြ႕လုိက္ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ဒီလုိနွင့္ကုိျပဳံးခ်ိဳလည္း ကုိက္မည္ဟု မာန္ေနေသာေခြးအား လမ္းတြင္ရွိေသာအုတ္နီခဲျဖင့္ ထုလုိက္ရာ ေခြးမွထြက္မေျပးသည့္အျပင္ သူ႕ဘက္သုိ႕လွည့္လာသျဖင့္ ကုိျပဳံးခ်ိဳလည္း အေျခအေနမဟန္မွန္းသိေသာေၾကာင့္ စံပယ္လက္ထဲမွေစ်းျခင္းေတာင္းကုိ ကူဆြဲကာ ႏွစ္ေယာက္သားတင္ပါးႏွင့္တစ္သားတည္း ျဖစ္ကာ လြတ္ေအာင္ေျပးခဲ့ရပါသည္။ေတာ္ေတာ္ေ၀းေ၀းေရာက္မွသာ ႏွစ္ေယာက္သား ေျပးေနေသာေျခေထာက္မ်ားကုိ ဘရိတ္အုပ္လုိက္ရပါသည္။ဒီေတာ့မွသာ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာခ်င္ဆုိင္ၾကည့္မိျပီး ရွက္စိတ္မ်ား ၀င္လာကာ မတုိင္ပင္ပါဘဲ ႏွစ္ေယာက္သားရယ္မိၾကျပီးေနာက္ စကားေျပာမထြက္ၾကဘဲ အေျခအေနမွာ ၿငိမ္သက္သြာပါသည္။
ျငိမ္သက္ေနေသာ အေျခအေနကုိ စတင္ျဖိဳခြင္းလုိက္ေသာ ကုိျပဳံးခ်ိဳက
“ညီမ ဘာျဖစ္သြားေသးလဲ ေခြးကုိက္မိေသးလား”
“ဟုတ္……ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးအစ္ကုိ အစ္ကိုေရာဘာျဖစ္သြားေသးလဲ”
“အစ္ကုိလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးညီမ” ဘာမွမျဖစ္ဘူးသာဆုိတယ္ ကုိျပဳံးခ်ိဳ ပုဆုိးမွာ ေခြးလုိက္၍ေျပးခဲ့ရေသာေၾကာင့္ ဒူးေလာက္ထိျပဲသြားခဲ့ပါတယ္။ဒီလုိနွင့္ ကုိျပဳံးခ်ိဳႏွင့္စံပယ္မွာ ေခြးတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ သူတုိ႕၏ရင္းႏွီးမႈစတင္ခဲ့ပါတယ္။ေနာက္ပုိင္းတြင္ေတာ့ စံပယ္လည္း တစ္ခါတစ္ရံ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္လာထုိင္တတ္သလုိ ကုိျပဳံးခ်ိဳမွာလည္း စံပယ္တုိ႕အိမ္သုိ႕ အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာသြား လာတတ္ခဲ့ပါတယ္။အခ်ိန္ၾကာလာေသာအခါ သူတို႕ႏွစ္ဦးမွာ တစ္ေယာက္ကုိတစ္ေယာက္ဖြင့္ မေျပာၾက ေသာ္လည္း ႏွလုံးသားခ်င္းမွာ နားလည္မႈမ်ားရွိလာခဲ့ၾကပါတယ္။တစ္ေန႕ေသာအခ်ိန္တြင္ ကုိျပဳံးခ်ဳိတစ္ေယာက္ စံပယ္ကုိ သူ၏အခ်စ္ကုိဖြင့္ေျပာရန္ ခ်ိန္းဆုိလုိက္ပါသည္။
“ညီမ အစ္ကုိညီမကုိေျပာစရာရွိတယ္”
“ေျပာေလအစ္ကုိ ဘာေျပာမလုိ႕လဲ”
“ဟုိ …ဟုိ…အစ္ကုိေလ ညီမကုိ ခ်စ္မိေနျပီကြယ္ ညီမဘက္ကေရာအစ္ကို႕ကုိေမတၱာထားႏုိင္မလားလုိ႕”
“ရွင္”
စံပယ္မွာ ေမ်ာ္လင့္ထားေသာစကားျဖစ္ေသာ္လည္း ခုလုိမ်ိဳးတကယ္ၾကားရတဲ့အခါ အံ့ၾသျခင္းႏွင့္ ၀မး္သာျခင္းတုိ႕ဟာ စိတ္ထဲေျပးလႊားလႈပ္ရွားေနပါတယ္။ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းအေျဖျပန္ေပးခ်င္ေသာ္လည္း မိန္းကေလးတုိ႕ရဲ႕ အရွက္သိကၡာေၾကာင့္ တစ္ပတ္ၾကာမွသာေပးမယ္လုိ႕ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။
“ အစ္ကုိ ညီမကမိန္းကေလးဆုိေတာ့ေလ စဥ္းစားပါရေစဦးေနာ္”
“ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္စဥ္းစားျပီး ဘယ္ေလာက္ၾကာေအာင္ေစာင့္ရမွာလဲ အစ္ကုိကေတာ့ မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူး”
“ညီမက အေဒၚနဲ႕ေနရတာပါအစ္ကို ေနာက္ျပီး မိဘေတြကမရွိေတာ့ဘူးဆုိေတာ့ ညီမတစ္ဘ၀စာကုိ အခ်ိန္ယူျပီးစဥ္းစားခ်င္လုိ႕ပါ တစ္ပတ္ေတာ့ေစာင့္ေပးပါဦးအစ္ကိုရယ္”
“အင္း ညီမကေစာင့္ဆုိေတာ့လဲ ေစာင့္ရဦးမွာေပါ့ ဘာတတ္ႏုိင္မွာလဲ”
ဒီလုိနဲ႕ကုိျပဳံးခ်ိဳတစ္ေယာက္ တစ္ပတ္ၾကာမွ စံပယ္ဆီကအေျဖရမယ့္ဆုိေသာေၾကာင့္ သူ႕အတြက္ေတာ့ တစ္ပတ္ဟာ ပုိၾကာသလုိထင္ရတယ္။ၾကားထဲမွာလဲ စံပယ္ကလက္ဖက္ရည္ဆုိင္လာမထုိင္ေတာ့ ကုိျပဳံးခ်ိဳတစ္ေယာက္စံပယ္ကမ်ား စိတ္ဆုိးသြားျပီလားဆုိျပီး စုိးရိမ္စိတ္ကလဲ ၀င္မိပါတယ္။ဒီလုိနဲ႕ ၆ ရက္ေျမာက္ေန႕မွာေတာ့ စံပယ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲ ၀င္လာတာကုိ ျမင္လိုက္ရပါတယ္။ကုိျပဳံးခ်ိဳလဲ ဟန္မေဆာင္ႏုိင္ဘဲ စံပယ္နားကုိေလွ်ာက္သြားလုိက္ပါတယ္။
“စံပယ္ ခုတေလာ ဆုိင္ဘက္မလာဘူးေနာ္ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ကုိယ့္ကုိစိတ္ဆုိးလုိ႕လား”
“အဲလုိမဟုတ္ပါဘူးအစ္ကုိရယ္ ညီမအလုပ္ေလးေတြရႈပ္ေနတာနဲ႕ ေနာက္ျပီး အစ္ကုိနဲ႕မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ရမွာ ရွက္လုိ႕ပါ”
“ေအာ္ ေတာ္ေသးတာေပါ့ အစ္ကုိ႕မွာ စံပယ္စိတ္ဆုိးသြားျပီလားလုိ႕ စိတ္ပူလုိက္ရတာ”
“စံပယ္ မနက္ျဖန္ အေျဖေပးဖုိ႕တစ္ပတ္ျပည့္ျပီေနာ္ အစ္ကုိကေတာ့ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘူး”
“အစ္ကုိရယ္ ေစာင့္လက္စနဲ႕ စိတ္ရွည္ပါေနာ္ မနက္ျဖန္ ညီမတုိ႕ေတြ႕တဲ႕အရင္ေနရာမွာဘဲ၁၀နာရီ ေစာင့္ေနပါေနာ္”
တစ္ပတ္ျပည့္ေသာမနက္တြင္ ကုိျပဳံးခ်ဳိတစ္ေယာက္ ၀ီရိယေတြေကာင္းျပီး အေစာႀကီးအိပ္ယာထခဲ့ပါတယ္။ခ်ိန္းထားတဲ့ေနရာကုိ သြားဖို႕အတြက္ ေရခ်ိဳး အ၀တ္အစားလဲ ျပင္ဆင္ျပီး ေစာေစာထြက္ခဲ့ပါတယ္။ သူနဲ႕ စံပယ္စားဖုိ႕အတြက္ မုန္႕မ်ားကုိ၀ယ္အျပီး လမ္းကူးရန္ ျဖတ္ေသာအခါ
“ကၽြီ ……ဒုန္း …….၀ုန္း ”
“ဟာ ကားတုိက္သြားျပီဟ လုပ္ၾကပါဦးဟ”
တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ေအာ္သံမ်ားျဖင့္ ဆူညံကုန္ၾကပါသည္။ကုိျပဳံးခ်ိဳတစ္ေယာက္ ခ်စ္ရသည့္သူဆီက အေျဖရမည္ဆုိေသာ စိတ္ကူးျဖင့္ လမ္းျဖတ္အကူး အရွိန္ျဖင့္ေမာင္းလာေသာကားေၾကာင့္ ကုိျပဳံးခ်ိဳတစ္ေယာက္ အေျဖကုိမသိႏုိင္ေတာ့ပါ။ဘ၀တြင္ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရင္း အထုိုက္အေလ်ာက္ေအာင္ျမင္လာခ်ိန္တြင္ တစ္ခါမွ်မခံစားဖူးေသာအခ်စ္ကုိ ရရွိႏုိင္ေတာ့မည့္အခ်ိန္တြင္မွ ကံၾကမၼာ၏ေစရာအတုိင္း လူ႕ေလာကႀကီးမွ တိတ္ဆိတ္စြာထြက္ခြာသြားရေပျပီ။အေျဖေပးဖုိ႕အတြက္ ေစာင့္ေနရွာေသာ စံပယ္တစ္ေယာက္လဲ ကုိျပဳံးခ်ိဳတစ္ေယာက္မလာႏုိင္ေတာ့သည္ကုိမသိဘဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရင္းျဖင့္သာ……………..။
Photo Credit : Google Image
Writer- Thant Zin Soe(
MSC 134