-- ေမာင္ႏွင့္ ေမာင့္အမ်ိဳးသမီးတို႔စီစဥ္ေပးေသာ သူမ၏မဂၤလာပြဲေလးသည္ တိတ္ဆိတ္ေျခာက္ကပ္စြာျဖင့္ၿပီးဆုံးခ့ဲသည္။ ညီညီသည္ ေမာင့္ရဲ႕အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ သူမအေပၚတြင္လည္း အင္မတန္ခ်စ္ျမန္ႏိုးသည္။ သူမဘဝကို နားလည္စာနာေပးသည္။ သူမလိုအပ္ေနေသာ ေႏြးေထြးမႈကို အျပည့္အဝေပးသည္။ လမ္းေပ်ာက္ေနေသာ သူမဘဝကိုဦးေဆာင္မႈေပးသည္။ မဂၤလာေဆာင္ၿပီး ေလးလေလာက္အထိေတာ့ သူမႏွင့္ညီညီသည္ ဝတၱရားအရသာ ဆက္ဆံေနရသက့ဲသို႔ ခပ္တန္းတန္းသာရွိခ့ဲသည္။ သူမသည္ ညီညီႏွင့္အတူရွိေနသည့္တိုင္ေအာင္ ေမာင့္ကိုေမ့မရ။ သတိရတိုင္းငိုမိသည္။ ညီညီသည္ သူမႏွင့္တသားတည္းမျဖစ္ဟုခံစားရသည္။ ေမာင္သည္ သူ႔ဘဝလြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ သူမကိုညီညီႏွင့္ဇြတ္အတင္းစီစဥ္ေပးခ့ဲသည္ဟု သူမနားလည္ထားသည္။ သူမဘဝအတြက္ဟုေျပာေသာ္လည္း တကယ္တမ္းေတာ့ ေမာင့္ဘဝအတြက္သာျဖစ္သည္။ ေမာင့္မိသားစုသာယာေရးအတြက္သာျဖစ္သည္။ ေမာင္ႏွင့္ေမာင့္မိသားစုကို မေႏွာင့္ယွက္ႏိုင္ရန္ သူမဘဝကိုညီညီႏွင့္တုတ္ေႏွာင္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ညီညီသည္ ရိုးသားသည္။ ေအးေဆးတည္ၿငိမ္သည္။ စာနာသနားတတ္သည္။ ေမာင္၏အေကာင္းဆုံးအေၾကာင္းျပခ်က္မွာ ေမာင့္စကားကိုအျမဲနားေထာင္တ့ဲ ေမာင့္အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းျဖစ္သည္ဆိုသည့္ အခ်က္ပင္။ အဖက္ဖက္က သူမစဥ္းစားသည္။ အႀကိမ္ႀကိမ္စဥ္းစားသည္။ တေယာက္တည္းေနႏိုင္ရန္လည္း ႀကိဳးစားၾကည့္သည္။ ညီညီႏွင့္ မဂၤလာမေဆာင္ခင္ ရွစ္လလာက္အခ်ိန္ယူၿပီးစဥ္းစားသည္။ ေမာင့္ကိုေမ့ႏိုင္ရန္တခုတည္းအတြက္ေတာ့ ညီညီႏွင့္လက္မတြဲခ်င္။သူမဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲစဥ္းစားသည္။ မိသားစုဘဝေလးတခုကို ထူေထာင္ခ်င္သည္။ ေမာင့္မိသားစုေလးလိုမ်ိဳး သူမျဖစ္ခ်င္သည္။ ေမာင့္ကိုလည္း ထပ္ၿပီး စိတ္မညစ္ေစခ်င္ေတာ့။ ကိုကို႔ဆီက ေပးကမ္းေထာက္ပ့ံမႈမ်ားလည္း မလိုခ်င္ေတာ့။ တႏိုင္တပိုင္အလုပ္ကေလးလည္း လုပ္ခ်င္သည္။ ခ်စ္စရာမိသားစုေလး ဘဝကိုလည္း လိုခ်င္သည္။

အခ်ိန္ၾကာၾကာစဥ္းစား ၿပီးတ့ဲေနာက္ေတာ့ ညီညီႏွင့္လက္ထပ္ဖို႔သူမသေဘာတူခ့ဲသည္။ ထိုသို႔ျဖင့္ပင္ ညီညီႏွင့္သူမသည္ အဆင္ေျပသည္လည္းမဟုတ္ အဆင္အေျပသည္လည္းမဟုတ္ဘဲ တေယာက္ကိုတေယာက္ မဝံ့မရဲျဖင့္သာဆက္ဆံေနထိုင္ခ့ဲၾကသည္။

-- ထိုသို႔ျဖင့္တျဖည္းျဖည္းသူမတို႔ရင္းႏွီးလာသည္။ တြယ္တာလာသည္။ ညီညီအိမ္ျပန္လာခ်ိန္ကို သူမေမ်ွာ္တတ္လာသည္။ သူမအတြက္ဝယ္လာေသာ ခ်ိဳခ်ိဳခ်ဥ္ခ်ဥ္စားစရာမ်ားကို ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးစားတတ္လာသည္။ ရံုးပိတ္ရက္တြင္ ႏွစ္ေယာက္သားလက္တြဲၿပီးေစ်းသြားသည္။ သူမပခုံးကိုခပ္တင္းတင္းဖက္ထားေသာ ညီညီ့လက္မ်ားသည္ သူမအတြက္ အားအင္ျဖစ္လာသည္။ တခါတရံ တီဗီၾကည့္ရင္း ညီညီ့ရင္ခြင္ထဲတြင္ပင္ သူမအိပ္ေပ်ာ္သြားတတ္သည္။ ဒီတခါေတာ့ျဖင့္ သူမဘဝလုံျခံဳၿပီဟု ခံစားလာရသည္။ ညီညီႏွင့္သူမ၏အိမ္ေထာင္သက္ ေျခာက္လျပည့္ခ့ဲၿပီ။ သူမသတိမထားမိေသာ္လည္း ညီညီက ေျခာက္လျပည့္မဂၤလာလက္ေဆာင္ဆိုၿပီး အက်ီ ၤတထည္ဝယ္လာသည္။ ညစာကိုအျပင္မွာသြားစားၾကသည္။ ဘဝတြင္တခါဖူးမ်ွမရခ့ဲေသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ၾကည္ႏူးမႈ ရင္ခုန္မႈမ်ားကို သူမခံစားရသည္။ ညီညီသည္ ေမွာင္ေနေသာသူမဘဝကို အလင္းေပးေသာ နတ္ဘုရားတပါးက့ဲသို႔ပင္။ သူမဘဝကို ေနာက္ထပ္အေရာင္ေတာက္ေစေသာ အျဖစ္တခုမွာ သူမထံတြင္ ကိုယ္ဝန္ရွိလာျဖင္းျဖစ္သည္။ ညီညီေရာသူမပါ ေဖာ္မျပတတ္ေအာင္ေပ်ာ္ၾကသည္။ ယခုမွပင္သူမဘဝသည္ စိုေျပၿငိမ္းခ်မ္းေတာ့သည္။ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္ေတာ့သည္။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္ကေလးမ်ား တဖ်က္ဖ်က္ထြန္းလင္းလာသည္။ သူမလိုခ်င္ေသာ မိသားစုဘဝေလးကို ခ်စ္ေသာညီညီႏွင့္အတူ ရယူပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ၿပီမဟုတ္ပါလား။

-- ကံၾကမၼာသည္ ထူးဆန္းလြန္းလွသည္။ ေလာကတြင္ အရာရာသည္ ဒြန္တြဲေနသည္ဆိုေသာ္လည္း သူမဘဝသည္ ေကာင္းျခင္းနည္း၍ ဆိုးျခင္းမ်ားသာ ပုံေအာမ်ားျပားလြန္းသည္။ မိုးေတြသည္းသည္းမည္းမည္းရြာေသာေန႔၌ ညီညီအိမ္ျပန္ေနာက္က်ေသာေၾကာင့္ အဆက္အသြယ္မလုပ္ျဖစ္တာၾကာၿပီျဖစ္ေသာ ေမာင့္ဆီကိုဖုန္းဆက္ေမးလိုက္သည္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ထက္ အေတာ္ကေလးေနာက္က်ေနေသာေၾကာင့္ သူမစိတ္ပူမိသည္။ ေမာင္ႏွင့္ေမာင့္အမ်ိဳးသမီးသည္ သူမကိုအားမငယ္ဖို႔ေျပာရင္း သူမတေယာက္တည္းရွိေသာအိမ္သို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ညီညီျပန္မလာမခ်င္း သူမကိုေစာင့္ေပးမည္ဟုေျပာသည္။ ကိုယ္ဝန္ရွိေနေသာေၾကာင့္ ပို၍အားငယ္မိသည္။ ညသည္အေတာ္ေလးနက္လာခ့ဲေတာ့သည္။ ညီညီ့ဆီကဘာအဆက္အသြယ္မွမရေသး။ ဖုန္းလည္းဆက္လို႔မရ။ သူမရင္ထဲမွာ ဘေလာင္ဆူလြန္းလွသည္။ ေမာင့္အမ်ိဳးသမီးက သူမကို ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္ေနဖို႔ေျပာေသာ္လည္း သူမမထိုင္ႏိုင္။ အိမ္ေရွ႕ႏွင့္အေနာက္ကို ေခါက္တုံ႔ေခါက္ျပန္ေလ်ွာက္ေနမိသည္။ ပါးစပ္ကလည္း အစီအစဥ္မက်ေသာဘုရားစာမ်ားကို တရဆက္ရြတ္ေနမိသည္။ ထိုစဥ္ဖုန္းဝင္လာသည္။ ရင္ထဲမွာတဒိန္းဒိန္းျဖင့္ သူမဖုန္းကိုင္မည္လုပ္ေတာ့ ေမာင္ကမကိုင္ခိုင္းဘဲ သူမကိုထိုင္ခုံမွာထိုင္ေစသည္။ ၿပီးေတာ့ေမာင္ကဖုန္းကိုင္သည္။ ဟုတ္က့ဲ ဟုတ္ပါတယ္ ဆိုတာကလြဲ၍ ေမာင့္ဆီကဘာစကားသံမွမၾကားရ။ ဖုန္းေျပာၿပီးသြားေသာအခါ ေမာင္က သူမကိုဝမ္းနည္းလြန္းေသာအမူအရာျဖင့္ၾကည့္သည္။ သူမရင္ထဲတြင္ဆို႔တက္သြားသည္။ ေခါင္းထဲတြင္လည္း မိုက္ကနဲျဖစ္သြားသည္။
'' ကဲ ညီမေလး စိတ္ေအးေအးထား။ ကိုယ္တို႔ေဆးရံုလိုက္ၾကမယ္။ ဘာမွအားမငယ္နဲ႔ေနာ္။ ဘာပဲျဖစ္လာျဖစ္လာ ညီမေလးနားမွာ ကိုယ္တို႔မိသားစုရွိေနေပးမယ္ ''
သြားၿပီ။ ေလာကႀကီးသည္ ေမွာင္အတိက်သြားေလၿပီ။ တေလာကလုံးေမွာင္ႏွင့္မည္းမည္းျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။ အားလုံးၿပီးဆုံးသြားခ့ဲေလေတာ့သည္။ ထိုသည္ပင္ သူမဘဝတည္း။

-- ကားတိုက္၍ေသဆုံးသြားေသာ ညီညီ့အသုဘကိစၥအဝဝကို ေမာင္တို႔မိသားစုကတာဝန္ယူ စီစဥ္ေပးသည္။ ညီညီ့သတင္းၾကားၿပီး သတိလစ္မူးလဲသြား၍ ကိုယ္ဝန္ပါပ်က္က်သြားေသာ သူမက်န္းမာေရးကိစၥအဝဝကိုလည္း ေမာင္တို႔မိသားစုက ဂရုတစိုက္ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ေပးသည္။ ယခုေတာ့ သူမဘဝသည္ တေယာက္တည္းသာ။ အထီးက်န္ျမဲသာ။ ေမ်ွာ္လင့္ခ်က္မ့ဲသာ။ အရာအားလုံးသည္ သူမကိုစုတ္ေခ်မြခ့ဲသည္။ ေလာကဓံသည္ သူမဘဝကို ေနရာလပ္မရွိေအာင္ ရိုက္ႏွက္ခ့ဲၾကသည္။ ယခုေတာ့ ၿပီးၿပီ။ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ေလွာင္ရယ္သံ စုတ္သပ္သံ က့ဲရဲ႕သံေတြနဲ႔ေဝးရာမွာ သူမတကိုယ္တည္းသာေအးခ်မ္းေတာ့မည္။

-- သူမခႏၶာကိုယ္သည္ တိမ္ဆုပ္ေတြၾကားမွာ စိမ့္ကနဲစိမ့္ကနဲျဖင့္ လႈိက္ေမာေနသည္။ ဆံပင္ေတြသည္ အတိုင္းအဆမရွိလြင့္ေမ်ာေနသည္။ ဆန္႔တန္းထားေသာလက္မ်ား ထုံက်င္ေအးစက္ေနသည္။ အက်ီ ၤေကာာ္လံစသည္ သူမ၏နားရြက္အဖ်ားကို အတိတိျဖင့္ရိုက္ခတ္ေနသည္။ ေဇာက္ထိုးျဖစ္လိုက္ အတည့္ျဖစ္လိုက္ျဖင့္ သူမခႏၶာကိုယ္သည္ မတည္ၿငိမ္ႏိုင္ေသး။ မ်က္ႏွာေပၚသို႔ တိမ္တဆုပ္ျပဳတ္က်လာသည္။ စိုစြတ္ေအးျမမႈကိုခံစားရသည္။ ထို႔ေနာက္ေတာ့ တိမ္မ်ားႏွင့္အတူ စီးေမ်ာရင္း တြဲခိုရင္းျဖင့္……………
'' ဘုန္း''
''……''
''……''
အားလုံးၿငိမ္သက္သြားသည္။ ေတာင္ေျခတြင္ သူမႏွင့္အတူ အားလုံးၿငိမ္သက္သြားသည္။ သူမႏွင့္အတူ သူမကံၾကမၼာလည္း ၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။ အခုေတာ့ သူမအနားတြင္ ကိုကိုလည္းမရွိေတာ့ ။ေမာင္လည္းမရွိေတာ့။ ညီညီလည္းမရွိေတာ့။ ရင္ေသြးေလးလည္းမရွိေတာ့။ ဝိုင္းဝန္းက့ဲရဲ႕ေလွာင္ေျပာင္ၾကတ့ဲ ပတ္ဝန္းက်င္လည္းမရွိေတာ့။ သူမထံတြင္ သူမအသက္သည္လည္း …………………
…………………………
…………………………………………… မရွိေတာ့။

စုမြန္သြယ္

MSU - 057

Photo credit - https://cinincarriere.nl/alleen-zijn/
ခ်စ္မိပါသည္.jpg