ေဟ့ ပံုဆိုး ဒီကို ျမန္ျမန္လာစမ္း ငါ့ပုဆိုးေတြ သြားေလွ်ာ္ခ်ည္ ဒီမွာ ညစ္ေနတယ္ေလ
ပုေထြးလုပ္သူ ဦး လူခက္ ၏ စကားသံက်ယ္က်ယ္ေၾကာင့္ ညီညီတစ္ေယာက္ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲတြင္ ထမင္းအိုး တည္ေနရာမွ ထထြက္လာခဲ့သည္။ ဦးလူခက္ ပံုထားေသာ ပုဆိုး မ်ားကို ေကာက္ေပြ ့ကာ ေရတြင္းဆီသို ့လွမ္းလာခဲ့သည္။
ေရတြင္းထဲမွ ေရကို ေရပံုးျဖင့္ တစ္ပံုးခ်င္းဆဲြကာ ေဘးမွ စဥ္ ့အိုးထဲသို ့ငင္ေနရင္း ကိုယ့္ဘ၀ကို စိတ္နာေနမိသည္။
ညီညီ ့အသက္က ၉ႏွစ္ ။ ညီညီ ၅ႏွစ္သားတြင္ ညီညီ ့အေဖ ဦးထြန္းညီ အဆုတ္ေရာင္ ေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားခဲ့သည္။ အေဖကြယ္လြန္ျပီး တစ္ႏွစ္ၾကာေသာအခါ အေမ ေဒၚလွခင္က တစ္ရြာတည္းေန မုဆိုးဖို ဦးလူခက္ႏွင့္ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ့ေလသည္။ ညီညီ့ဘ၀ အဲဒီမွ စ၍ ဆိုးခဲ့သည္ဟု ေျပာလွ်င္ ရေပမည္။ ဦးလူခက္က ညီညီ့ကို ရုပ္ဆိုးလွသည္ဟု ဆိုကာ အေဖေပးခဲ့သည့္ အမည္ကို ဖ်က္ျပီး ပံုဆိုးဟု ေျပာင္းေခၚခဲ့သည္။ အေမေဒၚလွခင္မွာ ငါးေျခာက္ ကုန္ကူးေသာေၾကာင့္ အိမ္တြင္ အျမဲမရိွေပ။ ညီညီတို ့ရြာ ပ်င္းမပင္အနီးရိွ ဘိတ္ျမိဳ ့မွ ငါးေျခာက္မ်ားကို တစ္လ ၄ခါ ရန္ကုန္သြား၍ ေရာင္းေလ့ရိွသည္။အိမ္တြင္ ညီညီႏွင့္ ဦးလူခက္သာ အျမဲတေစ အတူေနရေလသည္။ ပုေထြးလုပ္သူ ဦးလူခက္မွာ အေမ့ေရွ ့တြင္ တစ္မ်ိဳး ကြယ္ရာတစ္မ်ိဳး အမ်ိဳးမ်ိဳးတတ္ႏိုင္သူ ျဖစ္သည္။ အေမ့ေရွ ့ေရာက္လွ်င္ေတာ့ ညီညီ့ကို ခ်စ္ျပသည္ ၾကင္နာျပသည္ ။အေမ့ကြယ္ရာတြင္ ညီညီ့ကို အလုပ္မ်ိဳးစံု ခိုင္းကာ ညွင္းပန္းႏိွပ္စက္ေလသည္။
ပုဆိုးမ်ားကို ပုခုံုးေပၚတင္ကာ အိမ္ဆီသို ့ခပ္သုတ္သုတ္ ျပန္လာခဲ့သည္။ ေရစိုပုဆိုးမ်ားကို ညွစ္ကာ ၀ါးလံုးတြင္ ျဖန္ ့လွမ္းလိုက္သည္။ ေဟ့ ပံုဆိုးဒီကို ျမန္ျမန္လာစမ္း
တံခါး၀မွ မ်က္ႏွာဆိုးႏွင့္ လွမ္းေခၚလိုက္ေသာ ဦးလူခက္ အသံေၾကာင့္ ပံုဆိုးထိတ္လန္ ့သြားသည္။ ဘာျဖစ္လို ့ပါလိမ့္
ေဖ်ာင္း နားရင္းဆီမွ ပူထူသြားသည္။ ဦးလူခက္က အားႏွင့္ ညီညီ့ကို နားရင္းအုပ္လိုက္ျခင္းပင္။ ၾကည့္လိုက္စမ္း မင္းတည္ခဲ့တဲ့ထမင္းအိုး ဘာျဖစ္သြားျပီလဲဆိုတာ ျမင္လိုက္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ပံုဆိုး ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားသည္ ။ ထမင္းအိုးတစ္ခုလံုး မီးဖိုေပၚမွ ေ၀က်ေနကာ ထမင္းမ်ားက ေအာက္သို ့လွ်ံက်ေနသည္။
ဦး ဦးေလးက ပုဆိုးေလွ်ာ္ခ်ည္ဆိုလို ့က်ေနာ္ သြားေလွ်ာ္တာပါ။ အဲ့ဒါ ထမင္းအိုးကို ေမ့သြားလို ့
ဘာ မင္းက ခု ထမင္းအိုးၾကီးတစ္အိုးလံုး ေ၀က်သြားတာ ငါ့ေၾကာင့္လို ့ေျပာခ်င္တာလား ဟမ္ ။
မင္း အသံုးမက်တာၾက ထည့္မေျပာဘူးလား။ မင္းကမ်ား ငါ့ကို ျပန္ခံေျပာရဲေသးတယ္ ။
ဖ်န္း ဖ်န္း ဖ်န္း
အား
မီးဖိုေခ်ာင္ နံရံတြင္ ေထာင္ထားေသာ ၀ါးစိမ္းတုတ္ ျဖင့္ ရိုက္လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ ညီညီ ့ေျခတလံုး ႏွစ္ဖက္လံုး စပ္ဖ်င္းနာက်င္သြားသည္။ နာက်င္မႈက အသည္းထဲထိေအာင္ ၀င္ေရာက္လာသည္။
ဖ်န္း ဖ်န္း ဖ်န္း
အား အား အီး
ေၾကာက္ပါျပီ ဗ် ေၾကာက္ပါျပီ ေနာက္ မျဖစ္ေစရပါဘူးေနာ္ က်ေနာ္ေတာင္းပန္ပါတယ္ က်ေနာ့္ကို မရိုက္ပါေတာ့နဲ ့ မ်က္ရည္မ်ား ၾကားမွ လက္အုပ္ကို ခ်ည္ကာ ေတာင္းပန္မိသည္။ ဦးလူခက္က တုတ္ကို အျပင္ဘက္သို ့လႊင့္ပစ္လိုက္ျပီး
ေအး မင္းလို အသံုးမက်တဲ့သူက ထမင္းနဲ ့မတန္ဘူး
မင္းဒီည ထမင္းမစားရဘူး ။အငတ္ေန ။အခုငါ့ဖို ့ ခ်က္ခ်င္း ေနာက္တစ္အိုး ထပ္တည္စမ္း။
ေဆာင္းည၏ အေအးဓာတ္က ေစာင္ပါးပါးေလးတစ္ထည္သာ ျခံဳထားေသာ ညီညီ့ကို ႏိွပ္စက္ေနသည္။ မနက္က အရိုက္ခံထားရေသာ ဒဏ္ရာမ်ားမွ တဆစ္ဆစ္ နာက်င္ေနသည့္အျပင္ ဆာေလာင္မႈ ဒဏ္ကိုပါ အလူးအလဲခံေနရသည္။ ဦးလူခက္မသိေအာင္ တမင္းရည္ကို ခိုးေသာက္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ဗိုက္က ျပန္ဆာလာျပန္သည္။ ကိုက္ခဲေနေသာ ဒဏ္ရာကို လက္ႏွင့္အုပ္ကာ ညီညီ ့မ်က္လံုးထဲမွ မ်က္ရည္မ်ား တေပါက္ေပါက္ က်လာေလသည္။
အေဖရိွစဥ္ တုန္းက ညီညီ့ဘ၀တြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ႏွက္ ေနခဲ့ဖူးသည္။ညအိပ္ရာ၀င္လွ်င္ အေဖက သားေခ်ာ့ေတးကို ဆိုကာ ေခ်ာ့တိတ္သည္။ ေရႊယုန္နဲ ့ေရႊက်ား သကၠယ္ရိတ္သည့္ ပံုျပင္မ်ား မိတၳီလာ ကန္ေအာက္ ဖားေကာက္သည့္ ေတးသီခ်င္းမ်ားျဖင့္ အေဖႏွင့္ အေမၾကားတြင္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ အိပ္ခဲ့ရဖူးသည္။ ပုေထြးဆိုေသာ စကားကို သူမ်ား ေျပာမွ ၾကားဖူးျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း အေဖႏွင့္ ပုေထြးကြာသည္ ဆိုေသာစကားကေတာ့ တစ္ကယ္မွန္ေလသည္။အေဖရိွစဥ္က ေမတၱာမ်ိဳး ရဖို ့မေျပာႏွင့္ တစ္ေန ့တစ္ေန ့မေသေအာင္ေက်ြးကာ ႏွိပ္စက္ခံေနရသည္။ တစ္ခါတစ္ေလ အရိုက္ခံရသည့္ ေန ့မ်ိဳးဆို ညီညီ အေမ့ကို မုန္းမိသည္။ အေမဘာျဖစ္လို ့အဲ့လူၾကီးကို ယူသလဲ ေမးခ်င္သည္။ အေမဘာျဖစ္လို ့သားစကားထက္ အာ့လူၾကီးစကားကို ပိုယံုသလဲ ေျပာခ်င္သည္။ သို ့ေသာ္ ေျပာခ်င္သည့္ စကားမ်ားက လည္ေခ်ာင္း၀တြင္သာ အဆံုးသတ္ျမဲ။ အေမႏွင့္ ဦးလူခက္ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတာ ျမင္တိုင္း ညီညီ့မွာ ကြယ္ရာတြင္ က်ိတ္၍ မ်က္ရည္က်ရသည္။
ညီညီေရ့ ေက်ာင္းသြားရေအာင္ေဟ့ ။အိမ္ေရွ ့မွ သူငယ္ခ်င္း သီဟ၏ ေခၚသံေၾကာင့္ ညီညီ ထမင္း၀ိုင္းကို အျပီးသတ္ ျပင္ကာ ကပ်ာကယာ လြယ္အိတ္ေကာက္လြယ္ျပီး ထြက္လာခဲ့သည္။ မနက္ ၇နာရီခဲြ ညီညီေက်ာင္းသြားခ်ိန္တိုင္းတြင္ ဦးလူခက္က အိပ္ေနဆဲ။ ညဘက္တြင္ အရက္ကို အလြန္အက်ြံေသာက္ကာ မနက္ဆို ေနျမင့္မွ အိပ္ယာထသည္။ဘာအလုပ္မွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ဘဲ
အေမ့လုပ္စာကို ထိုင္စားေနျခင္းပင္။ အေမကေတာ့ အျပစ္ျမင္ပံုမရ။
ေဟ့ဒီမွာၾကည့္စမ္းငါ ့အေဖ
၀ယ္ေပးတာ ငါ့ေက်ာပိုးအိတ္ကေလး မလွဘူးလား။
လမ္းအတူေလွ်ာက္ေနရင္း ေဘးမွ သီဟစကားေၾကာင့္ ညီညီ ငဲ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ေအာက္ခံ ခရမ္းေပၚတြင္ အျပာေရာင္ Power Ranger အရုပ္ကေလးပါသည့္ လွပေသာ ပလပ္စတစ္ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလး။ သီဟ ၏ လွပေသာ ေက်ာပိုးအိတ္ကေလးႏွင့္ မိမိ ၏ ညစ္ေထးေနေသာ ဖ်င္လြယ္အိတ္ကေလးကို ယွဥ္ၾကည့္ကာ ညီညီ ့မ်က္ႏွာေလး မိႈင္ေတြသြားသည္။ လွပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းရာ။ မင္းကကံေကာင္းလိုက္တာ မင္းအေဖက မင္းကို အရမ္းခ်စ္တာပဲ။
သီဟကို အားတက္သေရာေျပာေနရေသာ္လည္း ညီညီ့မ်က္လံုးတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲေနသည္။အေဖ ေသျပီးေနာက္ အေမ ဦးလူခက္ကို ယူျပီးကတည္းက ညီညီ့မွာ အ၀တ္အစားကအစ ေကာင္းေကာင္း မ၀တ္ရေပ။ အျဖဴ အစိမ္းေလး ၂စံုကို လွည့္ပတ္၀တ္ေနရသည္။ လြယ္အိတ္မွာလည္း လြန္ခဲ့ေသာ ၃ႏွစ္က အရီးျမရီ ယက္ေပးခဲ့ေသာ ဖ်င္လြယ္အိတ္ကေလးပင္။ ႏွစ္ၾကာေနျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျပဲရာ ေပါက္ရာ ဗရပြ ျဖစ္ေနျပီ။ ေက်ာင္းမွာဆို ညီညီ့ အျဖဴအစိမ္းက အႏြမ္းဆံုး အညစ္ဆံုး ျဖစ္သည္။
တပို ့တဲြ လမို ့ ေဆာင္း ေငြ ့က လႊမ္းျခံဳေနသည္။ ရွစ္ခြင္တိုင္းတြင္ ေဆာင္းႏွင္းမႈန္မ်ားက တဖဲြဖဲြ က်ဆင္းေနကာ ထြက္ျပဴစ ေနေရာင္ျခည္က ႏွင္းထုကို မေဖာက္ႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ ညီညီ ခုတေလာ အရင္ကထက္ ပိုစိတ္ညစ္ေနမိသည္။ အေၾကာင္းမွာ ပုေထြးလုပ္သူ ဦး လူခက္က ညီ့ညီ့ကို ေက်ာင္းထြက္ခိုင္းေနျခင္းပင္။ ပညာတတ္ဖို ့မလို ပိုက္ဆံရွာႏိုင္ဖို ့ပဲလိုသည္ ဆိုေသာ ဦးလူခက္ စကားကို အေမကပါ နား၀င္ေနသည္။ ညီညီ့ကို ေက်ာင္းထြက္ခိုင္းဖို ့ေျပာမည္ဟု အေမ ညက ေျပာေနသံ ၾကားရသည္။ ညီညီလည္း ေက်ာင္းေနခ်င္လွသည္။ ကိုယ္ႏွင့္ တစ္တန္းတည္း သူငယ္ခ်င္းမ်ား ေက်ာင္းတက္ေနခ်ိန္တြင္ ညီညီ ့မွာ အျပင္ အလုပ္လုပ္ေနရမည္ဆိုလွ်င္ ညီညီ မခံစားႏိုင္။ ေက်ာင္းသို ့ျဖည္းျဖည္းေလးသြားေနေသာ ညီညီ အေရွ ့လမ္းထိပ္မွမ႑ပ္ေၾကာင့္ေျခလွမ္း တုန္ ့ခနဲ ရပ္သြားသည္။
အလွဴ ့ဒကာၾကီးက သပိတ္လြယ္ကာရယ္ အလွဴ ့အမၾကီးက သကၤန္းရြက္ကာရယ္
အသံခ်ဲ ့စက္မွ ထြက္လာေသာ အလွဴေတးသီခ်င္းေၾကာင့္ ညီညီ အေဖ့ကို ပိုသတိရသြားသည္။ ဒီေန ့သီဟတို ့ရွင္ျပဳမဂၤလာရက္ျမတ္ပင္။
အေဖက ညီညီ့ကို ရွင္ျပဳေပးမည့္ႏွစ္တြင္ ကြယ္လြန္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ အေဖ အိပ္ယာထဲလဲေနစဥ္က ညီညီ့ကို ေဘးနားေခၚကာ ငါ့သားေလးကို ေမာင္ရင္ေလာင္း ၀တ္စံုနဲ ့ျမင္ခ်င္လိုက္တာဟု ေျပာဖူးသည္။ ထိုအခ်ိန္တုန္းက ညီညီက ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင့္ ဒီႏွစ္ျမင္ရမွာေလအေဖ အေဖပဲ ရွင္ျပဳေပးမယ္ဆို ဟု ညီညီ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျပန္ေျဖဖူးသည္ ။ အဲ့ဒီတုန္းက အေဖ့ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲလာသည္ကို ညီညီ သတိမထားမိခဲ့ ။အေဖက သူ ့အေျခအေနကို သူသိေနခဲ့ပံုေပၚသည္။
အလွဴအိမ္အ၀မွ ေန၍ ေျခဖ်ားေထာက္ကာ ညီညီ အတြင္းသို ့လွမ္းၾကည့္မိသည္။ သီဟက ေမာင္ရင္ေလာင္း ၀တ္စံု အျပည့္ျဖင့္ မ႑ပ္အလယ္မွ ကုတင္ေပၚတြင္ ျပံဳးရႊင္ ၀ံ့ၾကြားစြာ ထိုင္ေနေလသည္။ သီဟအေဖ ဦးထြန္းထြန္းက သီဟကို မုန္ ့ခံြ ့ေနျပီး သီဟအေမ ေဒၚသီတာက သီဟ ေျခအိတ္ကို ျပင္ေပးေနသည္။ ညီညီ အားက် ေငးေမာစြာျဖင့္ ၾကည့္ေနရင္း သီဟေနရာတြင္ မိမိကို အစားထိုး ျမင္ေယာင္ၾကည့္မိသည္။ ၾကည္ႏူးစရာ ေကာင္းလိုက္တာ။သို ့ေသာ္ စိတ္ကူးယဥ္ႏွင့္ လက္ေတြ ့ဘ၀က တျခားစီပင္။
ရြာျပင္ ေခ်ာင္းစပ္သို ့လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ေခ်ာင္းေဘးတြင္ ထိုင္ေနမိသည္။ ရြာထဲမွအလွဴအသံခ့်ဲ ့စက္အသံက ရြာျပင္ထိ ပ်ံ ့လြင့္ေနဆဲ။ ေခ်ာင္းေဘးမွ ရြာဆီသို ့လြတ္လပ္စြာ ပ်ံသန္းသြားေသာ ဗ်ိဳင္းျဖဴတစ္အုပ္ကို ၾကည့္ကာ ညီညီ အေဖ့ကို သတိရလာမိသည္။ အေဖရိွလွ်င္ ညီညီ့ဘ၀ အခုေလာက္ထိ ဆိုးစရာ အေၾကာင္းမရိွ။ ညီညီ့တြင္ အိပ္မက္ရိွမည္ ရည္မွန္းခ်က္ရိွမည္။အနည္းဆံုးေတာ့ ေပ်ာ္ ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ဘ၀ ရိွမည္။ မိစံုဖစံုျဖင့္ ေနရေသာ ဘ၀သည္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းမွန္း ညီညီ နားလည္ေလသည္။ ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေရာင္စံုငါးမ်ား ဟိုမွသည္မွ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကူးခပ္ေနၾကသည္။ ညီညီ့ရင္ထဲတြင္ေတာ့ အေဖရိွရင္ ေကာင္းမွာပဲ ဟူေသာ အေတြးမ်ားက ပဲ့တင္ ထပ္လွ်က္ .........
MSC-172
Photo credit; Google Image
Author-Soe Tha Khin