ေျမာက္ျပန္ေလက တဟူးဟူးႏွင့္ တိုက္ခတ္ ေနသည္။ေဆာင္း၀င္စမို ့လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ပြင့္ အာစျပဳေနေသာ ေတာသဇင္ပန္းမ်ားအနံ့ကေမႊးပ်ံ့ ့ေနသည္။ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ စပါးခင္းမ်ားအလယ္မွ ကန္တင္းေပၚရံုရိွေနေသာ လမ္းက်ဥ္းေလးေပၚတြင္ ဆရာေလး လွေ၀တစ္ေယာက္ စက္ဘီးစုတ္ ေလးကို တအီအီ နင္းလာေလသည္။ လမ္းေဘး လယ္ကြက္တြင္းမွေကာက္သိမ္းေနၾကေသာအလုပ္ သမားမ်ားက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လွမ္းႏႈတ္ဆက္၍ ျပန္ေျဖေနရေသးသည္။ မနက္ ၇နာရီ အခ်ိန္ဆို ကန္ၾကီးရြာမွ ၀ါးၾကီးအိုင္ရြာသို ့လာရာလမ္းတြင္ စက္ဘီးအိုေလးကို စီးကာ အျဖဴအက်ႌ ၊ပုဆိုးအစိမ္း အႏြမ္းေလးကို ၀တ္ထားေသာ အသက္၂၅ႏွစ္ခန္ ့လူတစ္ေယာက္ကို အျမဲလိုလို ေတြ ့ရေပလိမ့္မည္။ ထိုသူကား တစ္ျခားမဟုတ္ ကို လွေ၀ပင္တည္း။
ကိုလွေ၀မွာ ၀ါးၾကီးအိုင္တြင္ မူလတန္းျပအျဖစ္ တာ၀န္က်ေနေသာ ကန္ၾကီးမွဆရာေလးျဖစ္သည္။ ဆရာဟု ေျပာရေသာ္လည္း သူမ်ား ေက်ာင္းဆရာ ဘ၀ေတြလိုသူ့ဘ၀ကမလွပေပ။အသက္၆၀အရြယ္ရိွမ်က္စိမႈန္ေနေသာ မိခင္အိုၾကီးကို လုပ္ေက်ြးေနရသူ ျဖစ္ျပီး ဖခင္ျဖစ္သူကေတာ့ ကိုလွေ၀ ငယ္စဥ္ကပင္ သူမ်ားယာကို စာရင္းငွါးလုပ္ရင္း ပိုးထိ၍ ကြယ္လြန္ခဲ့ေပျပီ။ရတဲ့လစာေလးအနည္းငယ္ႏွင့္စား၀တ္ ေနေရးကို ၀မ္း၀ရုံေျဖရွင္းေနရသူျဖစ္သည္။တျဖည္း ျဖည္းႏွင့္ ေက်ာင္းၾကီးသို ့ေရာက္ေပေတာ့မည္။
" မဂၤလာပါဆရာ"
" မဂၤလာပါ တပည့္တို ့"
ႏႈတ္ခြန္းဆက္ရင္းပံုႏိွပ္ကိုလွန္လိုက္သည္။ကဲ က ေလး တို့ဒီေန့သင္မွာကေတာ့ယုန္နဲ့လိပ္အေၾကာင္းပါပဲ။ကေလးမ်ားက စိတ္အားထက္သန္စြာျဖင့္ ကိုလွေ၀ မ်က္ႏွာကို စူးစိုက္ ၾကည့္ေနၾကသည္။ ေသခ်ာအာရံုစိုက္ျပီးနားေထာင္ၾက။ ဟိုးေရွ းေရွးတုန္းက ယုန္တစ္ေကာင္နဲ ့လိပ္တစ္ေကာင္ဟာ အေျပးျပိဳင္ခဲ့တယ္။ကေလးတို ့သိျပီးသားပဲ ယုန္ဆိုတာအရမ္းအေျပးျမန္တယ္။ လိပ္ဆိုတဲ့သတၱ၀ါေလးကေတာ့ တေရြ ့ေရြ ့ေလးသာ သြားႏိုင္တယ္။ အဲေတာ့ ကေလးတို ့စဥ္းစားၾကည့္စမ္း။ ယုန္နဲ ့လိပ္ ဒီျပိဳင္ပဲြမွာ ဘယ္သူနိုင္မယ္ထင္သလဲ။ယုန္ပဲနိုင္မွာပါဆရာ ကေလးမ်ား၏ေအာ္သံ တစ္ျပိဳင္နက္ ထြက္ေပၚလာသည္။ မွားတယ္ကေလးတို ့။ ဒီျပိဳင္ပဲြမွာ လိပ္ကအနိုင္ရခဲ့တယ္။ ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ယုန္ဟာ ပန္းတိုင္ထိ မေျပးဘဲ လမ္းမွာအိပ္ေနခဲ့တယ္။ လိပ္လို အသြားေႏွးတဲ့ သတၱ၀ါကို သူႏိုင္မွာပဲလို ့ေတြးလို ့ပဲ။ လိပ္ကေတာ့ လမ္းမွာလံုး၀မနားဘဲ တေရြ့ေရြ ့နဲ ့ ပန္းတိုင္ထိေအာင္ သြားခဲ့တယ္။အာ့ေတာ့ ကေလးတို့ကို ဆရာဆံုးမခ်င္တာက အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္ မယ္ဆိုရင္ ပန္းတိုင္ကို မေရာက္မခ်င္း လံုး၀မနားဘဲ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္နဲ ့လုပ္ရမယ္။ ဆရာေျပာခ်င္တာက ကေလးတို ့ထဲမွာ ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့သူ ပါသလို ဉာဏ္ထိုင္းတဲ့သူလည္းပါတယ္။
ဉာဏ္ေကာင္းတဲ့သူကလည္း ငါဉာဏ္ေကာင္းတာပဲ စာေတာ္တာပဲဆိုျပီး ေပါ့ေပါ့တန္တန္ ယုန္လိုမေနရဘူး။ဉာဏ္ထိုင္းတဲ့ကေလးကလည္း ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အားမေလွ်ာ့ရဘူး။ လိပ္ကေလးေတာင္ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္သြားႏိုင္ေသးတာပဲ။ ကေလးတို ့က ဘာလို ့မေရာက္ရမွာလဲ။ အာ့ေတာ့ စာကို ၾကိဳးစားပါ။ ဇဲြ၊ လံု့လကို အားထုတ္ပါ။ ဆရာေျပာတာ နားလည္လား။နားလည္ပါတယ္ဆရာ။ေကာင္းျပီ။ဒီေန့ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲကေလးတို ့။ ထမင္းစားေက်ာင္းဆင္းပီ။ အားလံုး မဂၤလာပါ။မဂၤလာပါဆရာ။ေက်းဇူးတင္ ပါတယ္ဆရာ။
ကိုလွေ၀ ေဒၚခ်စ္ ဆိုင္ကို ထမင္းသြားစားရေအာင္ ေလ ဆရာေလး ျမင့္ေဆြစကားေၾကာင့္ကိုလွေ၀ျပံဳးရင္း ေခါင္းခါ ျပလိုက္သည္။
က်ေနာ္ ထမင္းခ်ိဳင့္ပါတယ္ ဆရာျမင့္။
ကိုျမင့္ေဆြက သြက္လက္စြာျဖင့္ ကိုလွေ၀ခ်ိဳင့္ကို လွပ္ၾကည့္လိုက္သည္။
ခ်ိဳင့္ထဲတြင္ မနက္က အေမထည့္ေပးလိုက္ေသာ ေဒၚပုမ ပဲျပဳတ္ႏွင့္ ငါးပိဖုတ္ ဆီဆမ္းေလးပင္။
ကိုလွေ၀ကလည္းဗ်ာ ေန ့တိုင္းဒီဟင္းခ်ည္းပဲ။ လာဗ်ာ က်ေနာ္ေက်ြးပါ့မယ္။ ကိုျမင့္ေဆြက ဇြတ္ေခၚ ေသာ္လည္း ကိုလွေ၀ျငင္းလိုက္မိသည္။သူကကိုယ့္ကို ဒီတစ္ခါ၀ယ္ေက်ြးလွ်င္ ကိုယ္ကေနာက္တစ္ခါ ျပန္၀ယ္ေက်ြးရေပမည္။အလွည့္ဆိုတာ ရိွေလ သည္။ ၾကည္ျဖဴသည္ ဆိုေသာ္လည္း အျမဲတေစ သူ ေက်ြးတာခ်ည္း လိုက္စားေနလို ့မျဖစ္ေပ။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ျဖင့္ ထြက္သြားေသာ ကိုျမင့္ေဆြ ေနာက္ေက်ာကို ၾကည့္ကာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ ခပ္ ျဖည္းျဖည္း ခ်မိသြားသည္။ ရသည့္ လစာေလးႏွင့္ တစ္လတစ္လ အလ်င္မီွေအာင္ သံုးစဲြေနရေသာ ကိုလွေ၀ဘ၀ကို ကိုျမင့္ေဆြလို သူေဌးသားတစ္ ေယာက္က ဘယ္နားလည္ႏိုင္ပါ့မလဲေလ။
ကိုေ၀ ဟင္ ခ်ိဳႏြယ္ပါလား။
တံခါး၀တြင္ ထမင္းခ်ိဳင့္ကိုင္ကာ ရပ္ေနေသာ ခ်စ္သူခ်ိဳႏြယ္ကို ေတြ့လိုက္ေတာ့ ကိုလွေ၀ ေပ်ာ္သြားသည္။ထမင္းစားေနတာလား ကိုေ၀။ ႏြယ္နဲ ့တူတူစားမယ္ေလ။ကိုေ၀ကဟင္းမေကာင္းဘူး ႏြယ္။ အမေလး ဘာျဖစ္လဲကိုေ၀ရယ္ ။ကိုေ၀ဟင္းမေကာင္းတာခုမွမွ မဟုတ္တာ ။ႏြယ့္ဟင္းေတြပါ ထည့္စားေလ။ ခ်ိဳႏြယ္က ၀င္ထိုင္ရင္း ခ်ိဳင့္မ်ားကို လွပ္လိုက္သည္။ ၾကက္သားဟင္းဆီျပန္ တစ္ခ်ိဳင့္ လက္ဖက္သုပ္ကို ပုစြန္ေျခာက္ျဖဴးထားေသာခ်ိဳင့္ကတစ္ခ်ိဳင့္၊ ၀က္အူေခ်ာင္းေၾကာ္က တစ္ခ်ိဳင့္ ခ်ိဳႏြယ့္ ဟင္းမ်ားႏွင့္မိမိဟင္းမ်ားကို နိႈင္းယွဥ္ကာ ကိုလွေ၀ ငိုင္သြားမိသည္။ခ်ိဳႏြယ္တို ့က ခ်မ္းသာသည္။ မပူ မပင္ မေၾကာင့္မက်ႏွင့္ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီး ျဖစ္ကာ ေက်ာင္းဆရာမလစာကို မက္၍မဟုတ္ ၀ါသနာပါ၍ လုပ္ေနျခင္းပင္။ ခ်ိဳႏြယ္ႏွင့္ လွေ၀က မေကြးဆရာ အတတ္သင္ေက်ာင္းတြင္ တူတူတက္ရင္း ေတြ ့ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ယံုခ်င္စရာမေကာင္း ေသာ္လည္း ဆင္းရဲေသာ လွေ၀ကိုမွ ခ်ိဳႏြယ္က ေမတာၱပိုခဲ့ေလသည္။ ဆရာျဖစ္ေတာ့ ၀ါးၾကီးအိုင္ ေက်ာင္းတြင္ထမ္းေဆာင္ရန္အတူတာ၀န္က်ေသာ ေၾကာင့္ ခ်စ္သူႏွစ္ဦး မခဲြခြါခဲ့ရေပ။
ကိုေ၀သိလား အေမကေလ ခ်ိဳႏြယ့္ကို အိမ္ေထာင္ ျပဳေစခ်င္ျပီတဲ့။ အဲဒါနဲ ့ခ်ိဳႏြယ္လည္း ကိုလွေ၀နဲ ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပလိုက္တယ္။ အေမကဘာမွ ေတာ့မေျပာဘူး။သေဘာတူလို ့ေနမယ္ကို။
ဟုတ္ပါ့မလားႏြယ္ရယ္။ကိုယ္ကဆင္းရဲတယ္ေလ။ ႏြယ့္ေဖေဖနဲ ့ေမေမက သေဘာတူပါ့မလား။
ဘာမတူစ႐ာရိွလဲကို။ ဆင္းရဲတာ အျပစ္မွ မဟုတ္တာ ခပ္ေအးေအးျပန္ေျပာရင္ ထမင္းဆက္စားေန ေသာႏြယ့္ကို ကိုလွေ၀ျပံဳးျပလိုက္သည္။ သို ့ေသာ္လည္း အျပံဳးကသိပ္မပီျပင္လွ။
အေမေရ သားျပန္လာျပီ။စက္ဘီးကိုေဒါက္ေထာက္ ရင္း အသံျပဳလိုက္သည္။ေအးေအးသား အေမ့သားၾကီးျပန္လာျပီ။ ေမာလာမွာပဲ။ လက္ေဆးျပီးထမင္းစားေတာ့။သားၾကိဳက္တဲ့ ရံုးပတီသီးေၾကာ္ရယ္ ခ်ဥ္ ေပါင္ဟင္းရယ္ ခ်က္ထားတယ္။ ဟုတ္ကဲ့အေမ ။ကိုလွေ၀လက္ေဆးရင္း ထမင္း၀ိုင္း၀င္ထိုင္လိုက္ သည္။ အေမေကာ မစားေသးဘူးလားဟင္။ အေမကေစာေစာကပဲဆာလို ့စားလိုက္ျပီသား။ေဒၚလွလွ တစ္ေယာက္ တံေတြးကိုမ်ိဳခ်လိုက္မိသည္။ သားကို မသိေစခ်င္။ မနက္ျဖန္ဆို လကုန္ျပီ။ လကုန္ရက္နားနီးလွ်င္ဆန္ျပတ္တတ္တာ ခဏခဏ ပင္။ အခုလည္း ဒီေန ့နဲ ့မနက္ျဖန္စာကိုသားတစ္ေယာက္စာ စားႏိုင္ဖို ့ ေဘးအိမ္မွခ်ီးထားရသည္။ကိုယ္ကေတာ့ ထမင္းရည္ေသာက္လိုက္ျပီးျပီ။ နည္းနည္းေတာ့ ဆာေလာင္ေနသည္ဟု ထင္ေသာ္လည္း သားစား ေနတာကို ၾကည့္ကာ ဗိုက္ျပည့္သလို ျဖစ္ေနပါျပီ။
အေမမနက္ျဖန္လကုန္ရင္ေလ အေမ့ဖို ့အမဲသား ၀ယ္ခဲ့မယ္ သားတို့အမဲသားမစားရတာၾကာျပီေလ။ ေအးေအးသား။အေမအခုဘာလုပ္ေနတာလဲ။ ေအာ္ ေဆာင္းတြင္းေရာက္ပီဆိုေတာ့ ခ်မ္းလာပီ ေလ။ သားျခံဳတဲ့ေစာင္ေလး ျပဲေနလို ့အေမ ဖာေနတာပါ။
မ်က္စိမႈန္မႈန္ျဖင့္ ေစာင္ကို ဖာေထးေနေသာ အေမအိုကိုၾကည့္ကာ ကိုလွေ၀ရင္ထဲမေကာင္းလွ။ လကုန္ရင္ေတာ့ အေမ့ဖို ့ေစာင္တစ္ထည္ေလာက္ ၀ယ္ရမည္။ အေမေစာင္ပါးေလးျခံဳျပီး အိပ္ေနရ သည္ကိုရင္ထဲမေကာင္း။သားကေလးတစ္ေယာက္တည္းရိွတာ ပညာတတ္ၾကီးျဖစ္ရမယ္။ အေဖတို ့လိုမဆင္းရဲရဘူးဟုေၾကြးေၾကာ္ကာအေဖဦးေအးေ၀ မွာ အလုပ္ကိုအားၾကိဳးမာန္တက္လုပ္ျပီး ကိုလွေ၀ ကို ေက်ာင္းထားခဲ့သည္။ ကိုလွေ၀ကလည္း စာ ေတာ္သည္။ ကိုလွေ၀ေျခာက္တန္းမွာ အေဖဆံုး ေတာ့အေမက မုဆိုးမ ျဖစ္ေသာ္လည္း အားမေလွ်ာ့ခဲ့။မိန္းမသားတန္မဲ့ ရရာအလုပ္ကိုလုပ္ရင္းေက်ာင္း ဆက္ထားေပးခဲ့သည္။တစ္ခါၾကီးအေမပင္ပန္းတာကို မၾကည့္ရက္၍ ကိုလွေ၀ေက်ာင္းထြက္မည္ ေျပာေတာ့ေၾကာင့္အေမ့မွာငိုခဲ့ရသည္။ အေမဘယ္ ေလာက္ပင္ပန္းပင္ပန္းသားပညာတတ္ျဖစ္လွ်င္ ပင္ပန္းရက်ိဳး နပ္သည္ဟုဆိုျပီး ကိုလွေ၀ကို ပံ့ပိုးခဲ့ သည္။ မွတ္မိေသးသည္။ ကိုလွေ၀ ဆယ္တန္းကို ဂုဏ္ထူးျဖင့္ေအာင္ျပီး ဆရာ အတတ္သင္တတ္ရ မည္ ဆိုတုန္းက အေမ့မွာ အိမ္၀တြင္ ပတ္ခ်ာလည္ ၍ ကေနခဲ့သည္။ ငါ့သားၾကီး ဆယ္တန္းေအာင္ျပီ။ ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္ျပီဟဲ့ဆိုကာသားအမိႏွစ္ေယာက္ ေအာ္ဟစ္ခုန္ေပါက္ရင္း ၀မ္းသာလြန္းလို ့ငိုခဲ့ရ သည္ေလ။
ကိုလွေ၀ေက်ာင္းဆရာ စျဖစ္သည့္ႏွစ္မွစ၍ကုန္ေစ်း ႏႈန္းမ်ားလည္းတက္ကာ စား၀တ္ေနေရးၾကပ္တည္း လာသည္။အေမျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ေက်ာင္းဆရာဘ၀က ထမင္းမ၀ဘူးအေမလို ့ ေျပာခ်င္ေသာ္လည္း ေျပာမထြက္။ အေမကဘယ္ေလာက္အေနအစား ဆင္းရဲေသာ္လည္း ကိုလွေ၀ေက်ာင္းဆရာ ျဖစ္တာကို ဂုဏ္ယူသည္ဟု တဖြဖြ ေျပာျမဲ။
ဒီေန့လစာထုတ္ရက္မို့ကိုလွေ၀တက္ၾကြေနမိသည္။ စာသင္ခ်ိန္မ်ားကလည္း အခုမွ ေႏွးလြန္းလွသည္။ ေက်ာင္းဆင္းလက္မွတ္ထိုးျပီး မိမိလစာထည့္ထား ေသာစာအိတ္ကေလးကိုကိုင္ကာခပ္လွမ္းလွမ္း မန္က်ည္းပင္ေအာက္ထိုင္လိုက္သည္။စာအိတ္ကို ဖြင့္ကာ လစာျဖတ္ပိုင္းေလးကို ထုတ္ဖတ္လိုက္သည္။
ဟင္ ဒီလအတြက္ လစာထဲက ၃ေသာင္းခဲြေတာင္ ျဖတ္တာလား။ စစ္ေဆးေရးလာတုန္းက အထက္လူၾကီးေတြ ဖို ့ထမင္းေက်ြးတဲ့ ကုန္က်စရိတ္က ၂၀၀၀၀၊ စံုညီပဲြေတာ္အတြက္ကတစ္ေသာင္းခဲြတဲ့ ။ အိမ္အျပန္လမ္းတြင္ စက္ဘီးကို ခပ္ျဖည္းျဖည္းစီးရင္း လစာႏွင့္ ဆပ္ရမည့္ အေၾကြးမ်ားကို တြက္ေနမိသည္။
ရသည့္ လစာက ၁၅၀၀၀၀။
စံုညီပဲြေတာ္အတြက္က ၁၅၀၀၀။
စစ္ေဆးေရးေၾကာင့္ ျဖတ္ေငြက ၂၀၀၀၀။
ဆန္၀ယ္ဖို ့ ဆန္တစ္အိတ္က ၃၅၀၀၀
ဟင္းခ်က္စရာ၀ယ္တဲ့ေစ်းေၾကြးဆပ္ရမွာက ၅၀၀၀၀အေမ့ေနမေကာင္း၍ ျပလိုက္ရတဲ့ေဆးဖိုးက ၅၀၀၀ဆီ ဆား ငရုတ္ ခ်ိဳမႈန္ ့တစ္လစာဖိုးက ၅၀၀၀ စုစုေပါင္း ၁၃၀၀၀၀လက္က်န္ေငြ ၂၀၀၀၀ပဲ က်န္ေတာ့မည္။ အေမ့ဖို ့အမဲသား ၀ယ္ခဲ့မည္ဟု ေျပာခဲ့ေသာ္ျငား အမဲသားက တစ္ပိႆ ၈၀၀၀မို့ ့မ၀ယ္နိုင္ေတာ့ ။စက္ဘီး လက္ကိုင္ေပၚမွ ခပ္လႈပ္လႈပ္ပါလာေသာ ၈၀၀တန္ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ေလးကို ေငးၾကည့္မိသည္။ အေမေက်နပ္မွာပါေလ။ အေၾကြးတင္ခါမွတင္ေရာ အေမ့ဖို ့ေစာင္ေလးတစ္ထည္ေတာ့ တစ္၀က္ေပးႏွင့္အေၾကြးသြားယူရမည္။
အိမ္ထဲတြင္ အေမႏွင့္အတူ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ေလးစားေနမိသည္။အေမ့ကို ပိုတဲ့ပိုက္ဆံ ၁၈၀၀၀အပ္ ေတာ့ အေမက ေက်နပ္ျပံဳးႏွင့္ ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္။ လစာထုတ္ေပမယ့္ ၁၈၀၀၀ပဲက်န္လို ့၀မ္းမနည္းနဲ ့သား ။အစိုးရ၀န္ထမ္းဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ထမင္းမငတ္ဘူး။ဒါေပါ့အေမရယ္ ထမင္းေတာ့မငတ္ေပ မယ့္ ထမင္းမ၀ဘူးေပါ့လို ့စိတ္ထဲကေျပာမိသည္။အေမႏွင့္အတူ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္စားရင္း စကား ေျပာေနခိုက္ အိမ္ေရွ ့မွ ကားရပ္သံေၾကာင့္ ေခါင္း ေထာင္ၾကည့္လိုက္သည္။
ဟင္ ေဒၚခ်ိဳခိ္်ဳပါလား။ ခ်ိဳႏြယ္ ့အေမ ေဒၚခ်ိဳခိ္်ဳတစ္ ေယာက္ ကားေပၚမွ ဟန္ပါပါ ဆင္းလာေလသည္။ လွေ၀အိမ္ေရွ ့သို ့ေျပးထြက္လိုက္သည္။ အန္တီ အထဲကို ၀င္ပါ။ ဘာကိစၥရိွလို ့လည္း မသိဘူး။
ေဒၚခ်ိဳခ်ိဳက အိမ္ပတ္လည္ကို မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္ လိုက္ရင္း ႏွာေခါင္းရံႈ ့လိုက္သည္။ ထိုင္ေနစရာမလိုေတာ့ပါဘူး။ ငါမင္းကို ငါ့သမီးနဲ ့သေဘာမတူဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း လာေျပာတာပဲ။ မင္းဘ၀ မင္းအဆင့္အတန္းနဲ ့မတန္တာကို မမွန္းခ်င္စမ္းပါနဲ ့။ မင္းဘက္ကစျပီးေနာက္ဆုတ္ေပးဖို့လာကမ္းလွမ္းတာပဲ။မင္းဘယ္ေလာက္လိုခ်င္လဲ။လိုခ်င္သ ေလာက္ေျပာ ငါေငြပံုေပးမယ္။ အဓိကက ငါ့သမီးအနားက ခြါေပးဖို ့ပဲ။
သေဘာမတူႏိုင္ဘူးဟု ၾကိဳေတြး ထားေသာ္လည္း အခုလို တည့္တိုးၾကီး ေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုလွေ၀ရင္ထဲ ေအာင့္သက္သြားသည္။ အသက္ကို ၾကိဳးစား၍ ရႈလိုက္ကာ စကားစလိုက္သည္။
အန္တီ က်ေနာ္တို ့ကို ဘာလို ့သေဘာမတူတာလဲ။ က်ေနာ္က ဆင္းရဲေပမယ့္ ခ်ိဳႏြယ့္ကို တစ္ ကယ္ခ်စ္တာပါ။အမေလးဟဲ့ ေတာ္စမ္းပါ။ ခ်စ္တာက စားရသလား။ ေလာကမွာ ေငြကအေရးၾကီးဆံုးဟဲ့။ ေငြမရိွရင္ ဘယ္ကိစၥမွ မလုပ္နိုင္ဘူး။ မင္းတို ့ပါးစပ္က ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ တဖြဖြ ေျပာေနေပ မယ့္ ထမင္းအိုးထဲ ထမင္းမရိွ ရင္ အဲ့အခ်စ္က ေျပးထြက္သြားလိမ့္မယ္။ ငါ့သမီးကိုေမြးကတည္းကေရႊလိုဥျပီးေမြးလာတာ ဘယ္နည္းနဲ ့မွ မင္းလို လူနဲ ့မေပးစားႏိုင္ဘူး။ ေက်ာင္းဆရာကို ျမင့္ေဆြနဲ ့ေပးစားဖို ့ လူၾကီးခ်င္း ေျပာျပီးဆိုျပီးျပီ။ ေျပာစမ္းပါျမန္ ျမန္ မင္းလိုခ်င္တဲ့ေငြ ပမာဏ။
အန္တီ က်ေနာ့္အခ်စ္ကို ေငြနဲ ့တန္ဖိုး မျဖတ္ပါနဲ ့။အန္တီျဖစ္ေစခ်င္တဲ့အတိုင္း ေနာက္ဆုတ္ေပးမယ္။ က်ေနာ္ေဒါသ ထြက္မလာေသးခင္ က်ေနာ့္အိမ္၀ိုင္းထဲက ျမန္ျမန္ျပန္ပါ။
အမေလး ငါကလည္း ေနခ်င္လြန္းလို ့ေနေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ သနလြန္းလို ့ ဒီလိုေနရာမ်ိဳးလာရတာ ေဒါႏွင့္ေမာႏွင့္ ေျပာဆိုကာ ေဒၚလွေ၀တစ္ေယာက္ ကားကို ေဆာင့္ထြက္သြားေလသည္။
၀ဲေနေသာ မ်က္ရည္မ်ားကို အသာသိမ္းကာ ကိုလွေ၀ အိမ္ထဲ၀င္လိုက္ေတာ့ အေမက တိုင္အ ကြယ္ေလးမွာ ရပ္ရင္း မ်က္ရည္မ်ားစီးက်ေနသည္။ ကိုလွေ၀ အေမ့ကို ေျပးဖက္ကာ ငိုခ်လိုက္မိသည္။ မငိုပါနဲ ့အေမ မငိုပါနဲ့သားမိုက္တစ္ေယာက္ေၾကာင့္ အေမ့မ်က္ရည္ေတြ မက်လိုက္ပါနဲ ့အေမ။သားအမိႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ဖက္ကာ မ်က္ရည္မ်ား ေတြေတြ စီးက်ေနသည္။
စားလက္စ ေခါက္ဆဲြေၾကာ္ေလးက ေအးစက္ေနေပျပီ။
မုန္ ့စားေက်ာင္းဆင္း၍ ကိုလွေ၀ ထမင္းစားေနရေသာ္လည္း စိတ္မပါလွ။ ကိုေ၀ အခန္း၀မွ ခ်ိဳႏြယ့္ မ်က္ႏွာေလးေပၚလာသည္။ ကိုလွေ၀ အံကို တင္းတင္းၾကိတ္လိုက္သည္။ ေဘးတြင္လာထိုင္ေသာ ခ်ိဳႏြယ့္ကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ခ်ိဳႏြယ္ ကိုယ္လက္ထပ္ေတာ့မယ္။ဟင္… ခ်ိဳႏြယ့္မ်က္ႏွာ ပ်က္ယြင္းသြားသည္။ ကိုေ၀ဘာေျပာလိုက္တာလဲ။ ခ်ိဳႏြယ့္ကို ေနာက္ေနတာလား။ေနာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး ခ်ိဳႏြယ္ ကို အတည္ေျပာေနတာ ကိုယ္ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခ်ိဳႏြယ့္ကို မခ်စ္ခဲ့ဘူး။ ခုကိုယ့္ရြာက ေကာင္မေလးနဲ ့လက္ထပ္ျဖစ္မယ္။ကိုယ္တို ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူငယ္ခ်င္းေလ။သူ ့ကိုပဲခ်စ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်ိဳႏြယ္လည္း ကိုေ၀့ကို မေမွ်ာ္ လင့္ေနေတာ့ပါနဲ ့။
ခ်ိဳႏြယ့္မ်က္၀န္းမွ မ်က္ရည္မ်ား တေပါက္ေပါက္ စီးက်လာသည္။
" ျဖန္းးးး"
အားကုန္သံုး၍ရိုက္လိုက္ေသာ လက္၀ါးခ်က္ ေၾကာင့္ ပါးတစ္ခုလံုးပူထူသြားသည္။
က်မအခ်စ္ကို တန္ဖိုးမထားတဲ့ ရွင့္လိုလူမ်ိဳးနဲ ့ေ၀းရတာ က်မ ၀မ္းသာမိတယ္။ ရွင္ ေစာင့္ၾကည့္လိုက္ စမ္းပါ။ရွင္လက္မထပ္ခင္ က်မဦးေအာင္ လက္ထပ္ ျပမယ္ ။ မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ နာနာၾကည္းၾကည္း တစ္ခ်က္ျပံဳးကာ ခ်ိဳႏြယ္ လွည့္ထြက္သြားသည္။ ပူေနေသာ ပါးကို လက္ႏွင့္ျပန္စမ္းကာ ကိုလွေ၀ မ်က္ရည္မ်ား ၀ဲတက္လာသည္။ ကိုယ္လိုလူအ တြက္ ဒါက အျဖစ္သင့္ဆံုးပါ ခ်ိဳႏြယ္ရယ္ ။
တစ္လၾကာခဲ့ေပျပီ။
စက္ဘီးေလးကို ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္နင္းေနရင္း ၀ါး ၾကီးအိုင္သို ့လွမ္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္။
" မဂၤလာဦးမွသာ ေရႊရတု ၊ ေငြရတုတိုင္သာ "
ရြာထဲမွ ပ်ံ ့လြင့္လာေသာ အသံခ်ဲ ့စက္မွ သီခ်င္းသံေၾကာင့္ ကိုလွေ၀ ဘယ္ဘက္ရင္အံုမွ ေအာင့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီေန ့ခ်ိဳႏြယ့္ မဂၤလာပဲြေန ့ပါလား။
ကိုလွေ၀ကိုယ့္ဘ၀ကို ျပန္စဥ္းစားမိသည္။ လူမွန္းသိတတ္စ ငယ္စဥ္ကတည္းက ဘ၀ကခါးခဲ့သည္။ စားရေသာက္ရဖို ့ပူရသည္။ ခါးလွေအာင္၀တ္ဖို ့ပူရသည္။ အေၾကြးမေပးႏိုင္၍ပူရသည္။ ေငြအတြက္ အျမဲပင္ ပူေလာင္ ေနရသည္။ခုေနာက္ဆံုး ေငြမရိွ၍ အသက္တမွ် ခ်စ္ရသူကိုပါ ဆံုးရံႈးလိုက္ရသည္။
ကိုလွေ၀ နာနာၾကည္းၾကည္း တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ သည္။ အေမက ငယ္ငယ္ကတည္းက ညအိပ္ရာ၀င္ ဘုရားရိွခိုးခိုင္းကာ ဘုရားမွ တစ္ပါးကိုးကြယ္ ရာ မရိွဟု ခဏခဏဆံုးမခဲ့သည္။ကိုလွေ၀လည္း ဗုဒၶဘာသာ၀င္တစ္ေယာက္ပင္။ဘုရားကို ရိုေသ ေသာ္ျငား ဘုရားသခင္က အရာအားလံုးကို ယူ ေဆာင္လာႏိုင္ျခင္း မရိွဟု တျဖည္းျဖည္း လက္ခံလာသည္။လူ့ဘ၀တြင္ ေငြက အေရးပါေသာ အခန္းက႑တြင္ရိွသည္။ ေငြကသာလွ်င္ အရာရာတိုင္းကို ျပီးေျမာက္ေစႏိုင္သည္။ေငြကသာ ပထမဘုရားသခင္ ျဖစ္ေနသည္ ဟု ကိုလွေ၀နာက်င္မႈ ႏွင့္ရင္းကာ လက္ခံမိလိုက္ေလသည္။
MSC- 172
Author-Soe Tha Khin