အျပင္မွ တေပါက္ေပါက္ အသံမ်ားေၾကာင့္ ျဖဴ အိပ္ယာမွ ႏိုးလာခဲ့သည္။ ေခါင္းရင္းမွ ျပတင္းတံခါးကို ဖြင့္လိုက္ ၏။ ၀ိုး အျပင္မွာ မိုးရြာေနသည္ပဲ။ ေကာင္းကင္မွ တစ္စက္ခ်င္းက်ေနေသာ မိုးစက္မိုးမႈန္မ်ားက အခန္းနံရံတြင္ တြယ္ကပ္ေနေသာ တိုက္ကပ္ပန္းႏြယ္ေပၚ ယီးေလးခိုေနၾကသည္။ ျပတင္း၀တြင္ လာထိေနေသာ ပန္းႏြယ္မ်ားေပၚမွ မိုးမႈန္မ်ားက တစ္စက္ခ်င္း က်ကာ အခန္းမွန္ေပၚ စီးက်ေနသည္။ မိုးစက္မ်ားက ကဗ်ာဆန္စြာ ဖြဲဖြဲေလးက်ေနျခင္းပင္။ ေ၀့ကနဲ တိုက္လာေသာ မိုးသက္ေလေၾကာင့္ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ျဖစ္သြား၏။ အေပၚမွ အေႏြးထည္ အပါးေလးကို ဆဲြ ေစ့လိုက္ကာ ျပတင္းေရွ ့မွ ထြက္လာလိုက္သည္။
သမီးေရ မိုးရြာေနတယ္ ဘယ္သြားမလို ့လဲ အေမျဖစ္သူ ေဒၚ ေအးျဖဴ၏စကားေၾကာင့္ ျဖဴမ်က္ႏွာေလး ျပံဳးလာကာ အေျဖ ျပန္ေပးလိုက္သည္။ ထံုးစံအတိုင္းေလေမေမ Rose Garden ကို ေကာ္ဖီသြားေသာက္မလို ့။
အမေလး သမီးရယ္ ။ ေကာ္ဖီမ်ား ဒီေန ့မေသာက္ရရင္ ေနာက္ေန ့ေသာက္လို ့ရတာပဲ။ မိုးရြာေနတာပဲ သမီးရယ္ ။မနက္ျဖန္မွ သြားပါလား ။ သမီးေဖေဖႏိုးရင္ ေမေမ့ကို အဆူခံေနရမယ္။ ေမေမကလည္း သမီးက တစ္ေန ့တစ္ေန ့ေကာ္ဖီမေသာက္ဘဲ မေနႏိုင္တာ သိသားနဲ ့။ ေဖေဖမႏိုးခင္ ျပန္လာခဲ့မယ္ ေနာ္
သမီးျဖစ္သူ၏ စကားေၾကာင့္ ေဒၚ ေအးျဖဴ သက္ပ်င္းခ်ကာ ေခါင္းျငိမ့္လိုက္မိသည္။ ဒါဆိုလည္းသြားသြား ။ ျမန္ျမန္ေတာ့ျပန္လာခဲ့ေနာ္။ ဟုတ္ဟုတ္ေမေမ။ ထီးေဆာင္းကာ မိုးရြာထဲ ထြက္သြားေသာ သမီးလုပ္သူ၏ ေက်ာျပင္ကို ခ်စ္ခင္စြာၾကည့္ရင္း ေဒၚေအးျဖဴ မီးဖိုခန္းထဲ၀င္လာခဲ့သည္။
Rose Garden က ေဒၚေအးျဖဴတို ့လမ္းထိပ္တြင္ ရိွေသာေၾကာင့္ အိမ္ႏွင့္လည္းနီးေသာေၾကာင့္ ျဖဴေလးကို လႊတ္လိုက္ျခင္းပင္။ ေဒၚေအးျဖဴေကာ သူ ့အေဖ ဦး ေအာင္ခန္ ့ေကာက သမီးေလးကို အေတာ္ခ်စ္ရွာသည္။ တစ္ဦးတည္းေမြးထားေသာေၾကာင့္လည္း ပို၍ အခ်စ္ပိုရသည္။ သမီးကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုေက်ာင္းျပီးသြားသည္ထိ ဘာအလုပ္မွ မခိုင္း။ လိုရာမွန္သမွ် ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ့သည္။ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ကအစ အပို ့အၾကိဳလုပ္ကာ သမီးကို အစစအရာရာ ဂရုစိုက္ခဲ့သည္။ သမီးေလး ျဖဴ ့ဘ၀က လိုတရ ဘ၀ပင္။ ဘ၀က ေပ်ာ္ရႊင္စရာမ်ားျဖင့္ ျပည့္ႏွက္ေနေသာ္လည္း ေျဖာင့္ေသာလမ္းမရိွ ဆိုသည့္အတိုင္း ၀မ္းနည္းစရာ တစ္ခုေတာ့ရိွသည္။ ျဖဴ ့တြင္ ႏွလံုးေရာဂါ ရိွေနျခင္းပင္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေဆးမ်ားျဖင့္ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရသည္။ ေနာက္ႏွစ္ထဲေတာ့ ႏိုင္ငံျခားသြားကုဖို ့ကိုေအာင္ခန္ ့ႏွင့္ တိုင္ပင္ထားသည္ေလ။ ေဒၚေအးျဖဴ အဆင္ေျပခ်င္မိသည္။ သမီးေလးကို သနားလွျပီ။ သမီးမွာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခုခ်ိန္ထိ အေပါင္းအသင္းပင္မရိွ။ ေရာဂါသည္ေလးမို ့ ေက်ာင္းထဲထိ လိုက္ပို ့ကာ ဂရုစိုက္ရင္း သမီးက အိမ္မွ လူမ်ားႏွင့္သာ အေပါင္းအသင္းမ်ားျပီး အျပင္လူ မ်ားႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း ကင္းကြာသြားျခင္းပင္။ သမီးကလည္း တစ္ဦးတစ္ေယာက္တည္း ေနရတာကို ပိုႏွစ္သက္လာသည္။ ေဒၚေအးျဖဴ တစ္ေယာက္ အေတြးနယ္ ခ်ဲ ့ရင္း ဟင္းအိုးကို ေကာက္ ေမႊလိုက္ေလသည္။
ဖိနပ္ ေအာက္ေျခတြင္ ကပ္ေနေသာ သဲမ်ားကို ေကာင္းကင္ ခါထုတ္ပစ္လိုက္သည္။ မိုးရြာရြာတြင္ အျပင္ထြက္ရသည္ကို ေကာင္းကင္စိတ္ပ်က္လွသည္။ မိုးေကာင္းကင္ဆိုတာက အေတာ္ကို အသန္ ့အျပန္ ့ၾကိဳက္လွသည္ေလ။ဖိနပ္တြင္ သဲကပ္တာက အစ မၾကိဳက္။ အသန္ ့အျပန္ ့ၾကိဳက္သေလာက္ ရုပ္ေခ်ာသည္ဟုလည္း ေကာင္းကင္ကိုယ့္ကို ကိုယ္ ယံုၾကည္သည္။ ေကာင္းကင္ ေက်ာင္းတက္တုန္းကဆို ေကာင္းကင္ေဘးမွာ ေကာင္မေလးေတြ ၀ိုင္းေနခဲ့သည္ပဲ။ မိန္းကေလးအမ်ားစု သေဘာက်ၾကေသာေၾကာင့္ ေကာင္းကင္ ရည္းစားမ်ားခဲ့လားဆိုေတာ့ မဟုတ္။ေက်ာင္းသာ ျပီးသြားခဲ့သည္။ ရည္းစားတစ္ေယာက္မွ မထားလိုက္ရ။ ေကာင္းကင္အၾကိဳက္ကို မေတြ ့တာလည္းပါသည္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ဘယ္ပံုစံကို ၾကိဳက္မွန္းမသိေပမယ့္ ေသခ်ာခဲ့သည္။ ေကာင္းကင္ေဘးက မိန္းမလွေလးေတြကို ရင္မခုန္ခဲ့မိ။ ရည္းစား မထားခဲ့ေသာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းမက ရည္းစားမက်မ်ားကေတာ့ မ်ားခဲ့သည္ေလ။ ဒါကလည္း သူအလိုလို အဲလိုျဖစ္သြားျခင္းပင္။ ေကာင္းကင္က စိတ္ထားေကာင္း အေျပာေကာင္းေလ။ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းကလည္း မ်ားလွသည္။
Rose Garden
ေရွ ့တြင္ခ်ိတ္ထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ကို ၾကည့္ပီး ေကာင္းကင္ အလိုမက်စြာ မ်က္ေမွာင္ ကုပ္ပစ္လိုက္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေက်ာ္စြာ ခ်ိန္းထားေသာ ေနရာပင္။ ေက်ာ္စြာခရီးသြားစရာရိွ၍ ေက်ာ္စြာ လုပ္လက္စ စာရင္းမ်ားကို ေကာင္းကင္ လာယူျခင္းပင္။ ေကာင္းကင္တို ့ရံုးက ရံုးခဲြမို ့လူနည္းလွသည္။ တစ္ေယာက္ရံုးပ်က္လွ်င္ တျခားတစ္ေယာက္က သူ ့အလုပ္ကို တာ၀န္ယူရသည္ေလ။ ေက်ာ္စြာကလည္း ဘာလို ့ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ ခ်ိန္းမွန္းမသိ။ တစ္ကယ္ဆို ေကာင္းကင္ ေကာ္ဖီမၾကိဳက္တာ သိသားနဲ ့။ ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီဆိုင္မ်ိဳးဆိုလွ်င္ ေကာင္းကင္သိပ္မထိုင္ခ်င္။ ကိုယ္က ေကာ္ဖီမၾကိဳက္တာလည္းပါသည္။ ျပီးေတာ့ ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ႏွစ္ခြက္မွာျပီး ဆိုင္က ဖြင့္ေသာ သီခ်င္းကို နားေထာင္ကာ ေအးစက္စက္ၾကီး ေနရသည္ကိုလည္း မႏွစ္သက္လွ။ ေကာင္းကင္က လူငယ္စိတ္မို ့ဆူဆူညံညံေနရာမ်ား ေနရသည္ကို ပိုခံုမင္လွသည္။
ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲသို ့လွမ္း၀င္လိုက္ကာ မ်က္လံုးေ၀့ျပီး ခံုရွာလိုက္သည္။ဆိုင္ေထာင့္ ခပ္က်က် ေနရာတြင္ ၀ိုင္းလြတ္တစ္လံုး။ ေကာင္းကင္ထို၀ိုင္းဆီသို ့ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။ ထိုင္ခံုကို ၀င္ထိုင္လိုက္ျပီး black coffee တစ္ခြက္မွာကာ နာရီၾကည့္လိုက္၏။ ဟိုေကာင္ ေက်ာ္စြာ ခုထိ မလာေသး။ခ်ေပးလာေသာ ေကာ္ဖီကို မႏွစ္ျမိဳ ့စြာ တစ္ခ်က္ၾကည့္ရင္း ေကာင္းကင္ ဟိုဟိုသည္သည္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။
ေကာင္းကင္ညာဘက္ျခမ္းတြင္ အသက္၄၀အရြယ္ လူၾကီး ၃ဦး စီးပြားေရး အေၾကာင္းမ်ား ေဆြးေႏြးေနၾကသည္။ ဘယ္ဘက္တြင္ေတာ့ အန္တီ၀၀ၾကီး ၂ေယာက္။ မဂၢဇင္း တစ္အုပ္ကို လွန္ကာ အသဲအသန္ ျငင္းခုန္ေနၾကသည္။ ေကာင္းကင္ေရွ ့တည့္တည့္ ၀ိုင္းတြင္ေတာ့ မိန္းကေလးတစ္ဦး။ ေယာက္က်ာ္းေလးျဖစ္ေနသည္က တစ္ေၾကာင္း ေလာေလာဆယ္ အားေနသည္ကတစ္ေၾကာင္းမို ့ေကာင္းကင္အၾကည့္မ်ားကို ထိုမိန္းကေလးဆီတြင္ ရပ္တန္ ့လိုက္သည္။
ထိုမိန္းကေလးက အေပၚတြင္ တီရွပ္ အျဖဴ၀တ္ထားျပီး ေအာက္က အိမ္ေနရင္း ေဘာင္းဘီရွည္ အနက္စင္း ပြပြကို ၀တ္ထားသည္။ အသားေတာ္ေတာ္ေလးျဖဴသည္။ မ်က္ႏွာ၀ိုင္းျပီး ဆံပင္ပခံုးေက်ာ္ရံုေလးကို ေဆးအညိဳေရာင္ ဆိုးထားပံုေပၚသည္။ ႏွာတံေပၚကာ မ်က္ခံုးပါးပါး မ်က္လံုးေတာက္ေတာက္ေလးမ်ား ျဖင့္ ပါးလ်လ် ႏႈတ္ခမ္းမ်ားက သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုး လိုက္ျငီးေနသည္။
"မနက္ခင္းေလးရဲ့ အလင္းလိုကြယ္
ေႏြးေထြးျခင္းေတြ ေပးတယ္
အတူတူ မ်က္ႏွာခ်င္းေလးဆိုင္ ဒို ့ထိုင္ရင္း
ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးၾကတာ မွတ္မိလား
ေကာ္ဖီဟာေလ ပိုျပီးေတာ့ခ်ိဳ
အခုေတာ့ ဒို ့တစ္ေယာက္တည္းးးးးး"
သူလိုက္ဆိုေနသည္က ဆိုင္မွ ဖြင့္ထားေသာ ရတနာဦး၏ ေကာ္ဖီေသာက္တိုင္း လြမ္းတယ္ သီခ်င္းပင္။ ထိုသီခ်င္းကို ေကာင္းကင္လည္း ၾကိဳက္သည္။ သို ့ေသာ္ ေကာင္းကင္တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္ ၏။ ထိုသီခ်င္းထဲက ေကာင္ေလးက ေကာ္ဖီၾကိဳက္သည္တဲ့ေလ။ ေကာင္းကင္က ေကာ္ဖီမၾကိဳက္။ ေကာ္ဖီကို မႏွစ္သက္ေသာ္လည္း သီခ်င္းကိုေတာ့ ခံစားလို ့ရသည္ပဲေလ။ တစ္ကန္ ့စီကို။
အေရွ ့မွမိန္းကေလးကို ၾကည့္ေနရင္း လွလွ လာသည္ဟု ထင္မိသည္။ စၾကည့္ကာစက မလွ။ ခ်စ္စရာေလးဟုေတာ့ အေတြး၀င္မိသည္။ ခုၾကည့္ရင္းၾကည့္ရင္း သူမပံုစံက ေအးခ်မ္းလွသည္။ မ်က္လံုုးမ်ားကို မိွတ္ကာ သီခ်င္းကို လိုက္ျငီးေနေသာ သူမကို ၾကည့္ရင္း ေကာင္းကင္ စိတ္လႈပ္ရွားလာမိသည္။ ဘလိုျဖစ္တာပါလိမ့္။ ဒိထက္လွတာေတြ ေတြ ့ဖူးသားပဲ။ ခုၾကမွ ရင္ခုန္လာသလိုလို။ သူမက မ်က္လံုးဖြင့္ကာ ေကာ္ဖီတစ္ဂ်ိဳက္ ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္။ သူမပံုစံၾကည့္ရတာ ေကာ္ဖီကို အေတာ္ၾကိဳက္ပံုရသည္။ တျဖည္းျဖည္း အရသာ ခံပီး ေသာက္ေနျခင္းပင္။
ခြက္ထဲမွလက္က်န္ေကာ္ဖီကို ေမာ့ခ်ကာ သူမထိုင္ခံုမွ ထလိုက္သည္။
"ေကာ္ဖီၾကိဳက္တဲ့ အခ်စ္ေရခုေတာ့ မင္းဘယ္မလဲ"
ပ်ံ ့လြင့္ေနေသာ သီခ်င္းသံႏွင့္အတူ ဆိုင္ထဲမွ ထြက္ခြါသြားေသာ သူမ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ကာ ေကာင္းကင္ ရင္ထဲမွ တစ္စံုတစ္ခု က်ေပ်ာက္သြားသလို ခံစားလိုက္ရသည္။ သူမထြက္သြားျပီး ခဏေနေတာ့ ေက်ာ္စြာ ေရာက္လာေလသည္။ ရွင္းစရာ စာရင္းမ်ားရွင္းျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲမွ ထြက္ကာ လမ္းခဲြလိုက္ၾကသည္။ ေကာင္းကင္ မေသာက္ျဖစ္လိုက္ေသာ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးက လက္ရာ မပ်က္ က်န္ေနခဲ့ေလ၏။
ဇာတ္သိမ္းပိုင္းေမွ်ာ္
MSC-172
Photos credit- google image
Author-Soe Tha Khin