Bugün biraz melankoliğim,
Artık sabahları erken kalkmıyorum. Zaten hiç bir zamanda kalkmak istememiştim. Sabahları erken kalkmadığım gibi,artık gazetelere de bakmıyorum. Ağzından köpükler saçan siyasiler,mide bulandırıcı ikinci sayfa haberleri. Zaten ne siyaseti sevdim,ne de gazetelerin ikinci sayfa haberlerini. Sanki birgün bir tanıdığımı görecekmişim gibi hissettiriyor.
Artık komşularımı da arayıp sormuyorum. Eskilerin dediği gibi "Nerde o eski komşular!" lafını düşünüyorum ara sıra. Tüm ilişkiler leş gibi çıkar içindeyken neyimize gerek komşuluk. Zaten hepsi sahtelik kokuyor.
"Merhaba Mehmet Bey, merhaba Selin Hanım" vık vık sahte yüzler.
Offfff bugün biraz melankoliğim.
Yalnız kalmak istiyorum. Bizi yalnızlığa iten ne oldu ki? Bilmiyorum. Buna cevap verebilecek ruh haline sahip değilim. Biraz delirmek istiyorum. Kimsenin bakışlarına aldırmak istemiyorum.
Biraz ölmek istiyorum. Böyle sessizce toprağa uzanarak. Toprak dedim aklıma geldi. Toprak bütün enerjimizi gerçekten alırmı? Hiç sanmıyorum. Bence son enerjimizle toprağa gidiyoruz.
Anla ulan melankoliğim işte. Siz benim yalnızlığıma niye üzülüyorsunuz ki? Ben sizden uzak olmayı seviyorum. Zaten hiçbir zaman beni anlamadınız! Beni kendinize benzetmeye çalışmaktan bıkmadınız mı?
Ne olur beni yalnızlığımla bırakın!