ေဒၚကပ္ေစးဟာ နာမည္နဲ႔အေတာ္လုိက္တဲ့သူပါ ... တစ္ျပားကို ႏွစ္ျပားခြာျပီး သံုးသလို ဘာပဲဝယ္ဝယ္ ေစ်းဆစ္လိုက္ရမွ ... သူ႔ပစၥည္းဆိုရင္ အပ္တိုတစ္ေခ်ာင္းေတာင္မွ အဆံုးရႈံးမခံပါဘူး ... ျခံထဲက သရက္ပင္ မာလကာပင္ေတြကိုလည္း အသီးဘယ္ေလာက္သီးသီး ဘယ္သူမွ ဝင္ခူးခြင့္မေပးပါဘူး ... တစ္ကိုယ္တည္းသမား သူ႔အတြက္ လိုတာထက္ ပိုလွ်ံေနတာေၾကာင့္ က်ီးထိုး ငွက္ထိုးျဖစ္ျပီး ပ်က္စီးတာက ပိုမ်ားပါတယ္ ... သူက ငွက္ေတြကို ကပ္ေစးနဲလို႔ မရတာေၾကာင့္သာ ၾကည့္ေနတာ ... ကပ္ေစးနဲလို႔ ရရင္ နည္းဦးမွာ ...
တစ္ေန႔ ေဒၚကပ္ေစး အိပ္ရာထဲ လဲပါေတာ့တယ္ ... ဟင္းခုတ္ရင္း လက္ဓားရွရာကေန အနာရင္းျပီး အဖ်ားဝင္တာပါ ... ေဒၚကပ္ေစးတုိ႔ရိုးရာအတုိင္း မန္းေဆးေလးေသာက္လိုက္ ေခၽြးေလး ထုတ္လုိက္ လုပ္ေပမယ့္ မသက္သာပါဘူး ... ဆရာဝန္ျပရင္ ေပ်ာက္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ေန႔တစ္ရက္မဟုတ္ဘဲ ထပ္ထပ္ျပေနရမွာ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ ေပေတေနပါတယ္ ... ဖ်ားေနတဲ့အျပင္ အေနအထိုင္ကလည္း မဆင္ျခင္ေတာ့ ေတာ္ရံုမေပ်ာက္ေတာ့ပါဘူး ... ေနာက္ဆံုး ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဘယ္လုိမွ မဟန္ႏို္င္ေတာ့ဘဲ ဘုန္းဘုန္းလဲတာပါ ...
ဖိုးစူတို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္သိုက္က ေဒၚကပ္ေစးရဲ႕ျခံထဲက သရက္သီးေတြကို မ်က္စိက်ေနတာ ၾကာပါျပီ ... ေဒၚကပ္ေစးလစ္တဲ့အခါ သရက္သီးအေၾကြေတြ ဝင္ေကာက္ျမဲပါ ... ေဒၚကပ္ေစးက အသက္ၾကီးေနတာေၾကာင့္ သရက္သီးေတြ မခူးႏုိင္ဘဲ ေၾကြတာကိုပဲ စားပါတယ္ ... ဒါေပမဲ့ တစ္ေယာက္တည္းသမားဆိုေတာ့ အကုန္မစားႏုိင္ပါဘူး ... သူ မစားခ်င္တာေတြကို ဒီအတုိင္း ပံုျပီးထားတာေၾကာင့္ ကေလးေတြက ေဒၚကပ္စီးကို ေၾကာက္ေပမယ့္ အလစ္ေခ်ာင္းျပီး ဝင္ေကာက္ေလ့ရွိပါတယ္ ...
ဒီေန႔လည္း ဖိုးစူနဲ႔ ခ်က္ၾကီးတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေဒၚကပ္ေစးရဲ႕ျခံထဲကို ခိုးဝင္လာပါတယ္ ... ေဒၚကပ္ေစး ရွိ မရွိ အကဲခတ္ရေအာင္ သူ႔ရဲ႕တဲနံေဘးကပ္ျပီး ထရံေပါက္ကေန ေျခာင္းၾကည့္ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ မ်က္ႏွာရွစ္ေခါက္ခ်ိဳးနဲ႔ ေဒၚကပ္ေစးကို မေတြ႕ေတာ့ဘဲ ကေယာင္ကတန္းနဲ႔ ျငီးတြားေနတဲ့ သနားစရာ အမယ္ၾကီးကိုသာ ေတြ႕ပါေတာ့တယ္။
"ဖိုးစူ ... အေျခအေနေတာ့ ေကာင္းေနျပီ ... အဖြားၾကီး မထႏုိင္ေအာင္ ဖ်ားေနတာ ... ငါတို႔ ေအးေဆး သရက္သီးေကာက္လို႔ရတယ္"
ခ်က္ၾကီးက ဝမ္းသာအားရေျပာျပီး သရက္ပင္ေအာက္ ေျပးသြားပါတယ္
"ေနဦး ... ခ်က္ၾကီး ... သူ ျဖစ္ေနပံုက ဟိုတစ္ခါ ငါ့အဖြားျဖစ္ပံုနဲ႔အတူတူပဲ ... ငါ့အဖြားတုန္းက ဆရာဝန္အျမန္ပင့္လိုက္ရတာ ... ဆရာဝန္ကေျပာတယ္ ... ေဆးဦးလို႔ သူ အသက္ရွင္တာတဲ့ သူ႔ကို ေခၚတာ ေနာက္က်ရင္ ကယ္ႏို္င္မွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ... သရက္သီးက ေနာက္မွ ျပန္လာေကာက္လို႔ ရတာပဲ ... လူၾကီးေတြကို ေျပးေျပာလိုက္ရေအာင္"
"ဟာကြာ ... တျခားလူေတြပါ ေရာက္လာရင္ ငါတုိ႔ သရက္သီးအမ်ားၾကီးရမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး"
"ခ်က္ၾကီးကလည္းကြာ ... သရက္သီးကို မင္း ဘယ္ေလာက္စားႏုိင္လို႔လဲ ... ငါတို႔ဗိုက္အဝစားဖို႔ေတာ့ က်န္မွာပါ"
ေနာက္ဆံုးေတာ့ ခ်က္ၾကီးလည္း သေဘာတူလုိက္ျပီး ႏွစ္ေယာက္သား ရပ္ကြက္လူၾကီးကို ေျပးအေၾကာင္းၾကားပါတယ္။
ဆရာဝန္ကိုပင့္ျပီး ေဆးကုသေပးတာေၾကာင့္ မၾကာခင္မွာပဲ ေဒၚကပ္ေစး သက္သာသြားပါတယ္။
ေသမင္းနဲ႔စစ္ခင္းျပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ေဒၚကပ္ေစးလည္း အသိတရားတစ္ခုရလာပါတယ္။
သူေသသြားရင္ သူပိုင္ဆိုင္သမွ်ေတြကို ထားခဲ့ရမယ္။ မေသခင္ မစားရက္ မေသာက္ရက္ ကပ္ေစးနဲေနတာက မွားယြင္းေနတယ္။ ျပီးေတ့ သူ အခု အသက္ျပန္ရွင္လာတာက သူအျမင္ကပ္ေနတဲ့ ကေလးေတြေၾကာင့္ပါ။
အခုေတာ့ ေဒၚကပ္ေစးရဲ႕ျခံက်ယ္ၾကီးဟာ ကေလးေတြရဲ႕ ကစားကြင္းျဖစ္လာပါျပီ။ အသီးအႏွံေတြကိုလည္း စိတ္ၾကိဳက္ခူးဆြတ္စားသံုးႏုိင္ပါတယ္။ နဂိုတုန္းက မလွဲက်င္းႏုိင္တဲ့ အသီးေၾကြေတြ အသီးပုပ္ေတြ သစ္ရြက္ေျခာက္ေတြဟာလည္း ကေလးေတြရဲ႕ စုေပါင္းလုပ္အားေၾကာင့္ ရွင္းလင္းသြားပါျပီ။ အဖြားေဒၚကပ္ေစးရဲ႕မ်က္ႏွာကလည္း ၾကည္လင္ေအးခ်မ္းေနပါျပီ။
အခု ခ်က္ၾကီးဟာ စိတ္ေကာင္းထားျခင္းအက်ိဳးကို နားလည္သြားပါျပီ။ စိတ္ေစတနာေကာင္းကို ေမြးျမဴျပီး မိမိတတ္ႏုိင္သမွ် ကူညီေပးတတ္သြားပါျပီ။
သင္ခန္းစာ
ဆုပ္ကိုင္ထားတာေတြဟာ ျပည့္လွ်ံလာတဲ့အခါ ပင္ပန္းလာပါတယ္။ လႊတ္သာခ်လုိက္ပါ။ လက္ဗလာရွိမွသာ ေနာက္ထပ္ဆုပ္ကိုင္ႏုိင္မွာပါ ...
@sawlwinMSC 176