สวัสดีค่ะเพื่อนคนไทยในsteem
👧👧👧👧👧👧👧👧
วันนี้ฉันเปิดfacebookขึ้นมามีการแชร์เรื่องราวๆหนึ่ง ตัดสินใจอยู่นานว่าจะเขียนเรื่องนี้ดีไหม หลังจากลองอ่านเรื่องนี้ขึ้นมาเหมือนมันจะสะอึกอยู่ข้างใน น้ำตามันเหมือนจะไหลฉันเองก็ไม่ทราบว่าเพราะอะไร หรืออาจจะเป็นผู้ชายคนนี้ที่ทำให้ฉันเกิดอาการดังกล่าว
สืบ นาคะเสถิยร
ก่อนรุ่งสางของวันที่ 1 กันยายน 2533 เมื่อ 27 ปีที่แล้ว เสียงปืนนัดหนึ่งดังกึกก้อง ณ บ้านพักหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง จ.อุทัยธานี ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังอยู่ทั่วไปในป่าห้วยขาแข้งในห้วงเวลานั้น เสียงปืนนัดนั้นเป็นเสียงแห่งความยิ่งใหญ่ของการเสียสละเพื่อผืนป่าและหมู่มวลสัตว์ป่าน้อยใหญ่ ก่อเกิดตำนานนักต่อสู้ สืบ นาคะเสถียร เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้เพื่อป่าไม้สัตว์ป่าไทยสืบมา
วันนี้ในอดีต 1ก.ย. 2533 สืบ นาคะเสถียร อดีตหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าห้วยขาแข้ง เสียสละด้วยชีวิตเพื่อส่วนรวม ตัดสินใจยิงตัวตายจากความกดดันในงานที่เขาต้องรับผิดชอบ แม้ สืบ นาคะเสถียร จะตายจากไปนานมากแล้ว แต่ดูเหมือนว่าสืบได้กลายเป็นวีรบุรุษในดวงใจของคนไทยที่ให้การยอมรับมากที่สุด เพราะความมุ่งมั่นและใจเต็มร้อยที่จะรักษาผืนป่าห้วยขาแข้ง และจะเป็นตัวอย่างที่ให้แก่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าแห่งอื่นๆ
แม้การจากไปของสืบ นาคะเสถียร ที่ได้ส่งผลสะเทือนอย่างล้ำลึกต่อผู้คนที่รักธรรมชาติ และแสวงหาความเป็นธรรมในสังคม นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ และเป็นความสูญเสียที่นักอนุรักษ์ธรรมชาติ ทุกคนไม่อาจปล่อยให้ผ่านพ้นไปได้ โดยปราศจากความทรงจำ
เรื่องนี้มันนานมากก่อนที่ฉันจะเกิดด้วยซ่ำ แต่หลังจากอ่านสิ่งที่เขาทำเพื่อคนไทย การปกป่องผืนป่าไทยที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด การฆ่าตัวตาย ที่ในมุมมองสมัยเด็กเคยคิดว่าเป็นหนทางที่ไม่ฉลาด แต่เมื่อโตขึ้น กลับคิดว่าเป็นความคิดแยบยลและกล้าหาญ สามารถปลุกหลายหมื่นหลายล้านคนให้ตื่นขึ้นพร้อมกันเพื่อมารับรู้ถึงปัญหาที่เกิดขึ้นในสังคมบ้านเรา
การจากไปของเขาจะไปสูญเปล่าแน่นอนค่ะ
👍👍👍👍👍👍👍👍
ขอบคุณรูปภาพและข้อมูลบางส่วนจากfacebookค่ะ