ကုိယ္တုိင္စာသင္ေပးခ်င္ရင္ေတာင္ က်ေတာ္ သူတုိ႔ဘာသာစကားကုိေလ့လာရပါဦးပါ့မယ္။ဤေနရာတြင္ ဘာသာစကား၏ အေရးပါပုံကုိ အႀကီးအက်ယ္သိျမင္ခံစားလုိက္ရပါတယ္။သူတုိ႔လူမ်ဴိးထဲမွ ပညာတက္သူအခ်ဴိ႔ စာျပန္စာသင္ေပးေသာ္လည္း ေဒသႏွင့္ျဖတ္သန္းရသည့္ ဘဝအေျခအေနမ်ားအရ သူတုိ႔မွာပညာလုိခ်င္တဲ့စိတ္ နည္းပါးေနတာကုိေတြ႔ရပါတယ္။က်ြန္ေတာ္၏ စိတ္ညွဳိးငယ္ေနမႈကုိ ေရယာဥ္မွဴးကရိပ္မိပုံေပၚပါတယ္။
စက္ေလွတစ္စီးတြင္ လူဦးေရ ၂၀ျပည့္မွထြက္ပါတယ္။တစ္ဦးကုိ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ရွစ္ေသာင္းႏႈန္းေပးရပါတယ္။ေနာက္ျပီး လူတစ္ဦးကုိ ပစၥည္းအမ်ားႀကီးသယ္ခြင့္မေပးပါ။ပစၥည္းမ်ားလွ်င္ လူေလွ်ာ့ရမည္ျဖစ္ပါတယ္။ထုိေလွ်ာ့ေသာလူမ်ားအတြက္ စရိတ္ကလည္ရွိပါေသးတယ္။ေရယာဥ္ေပၚပါေသာ ဝန္ထမ္းမ်ားကုိေမးႀကည့္ေသာအခါ သူတုိ႔က လူအေပၚမွာ ေကာ္မရွင္သေဘာမ်ဴိးသာရႀကပါတယ္။သူကူညီလွ်င္ေတာင္ က်ြန္ေတာ္မည္သုိ႔အကူအညီေတာင္းရက္ပါမည္နည္းဟု ျပန္ေတြးရင္ အားေလွ်ာ့မိပါတယ္။
က်ြန္ေတာ္တုိ႔ တစ္ဦးလွ်င္ ဆန္တစ္ျပည္ခန္႔ သယ္သြားလွ်င္ ဆီတစ္ပုလင္းခန္႔ သယ္သြားလွ်င္ပင္ သူတုိ႔အတြက္ အေထာက္အကူျပဳမည္ဟု ေတြးမိပါတယ္။အမွန္တြင္ ခရီးသြားလွ်င္ က်ြန္ေတာ္အပါအဝင္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေဒသဗဟုသုတမ်ား ေလ့လာရန္ႏွင့္ကူညီရန္မစဥ္းစား ဓာတ္ပုံရုိက္ရန္ အေပ်ာ္က်ဴးရန္ အေလးထားႀကသူမ်ားသာျဖစ္ေနပါတယ္။အမွန္တြင္ က်ြန္ေတာ္တုိ႔ထားသည့္ ေမတၱာတရားဆုိသည့္မွာ ဟန္ေဆာင္ေမတၱာမ်ား ျဖစ္ေနႀကသည္။ သူတုိ႔လုိအပ္သည္ မလုိအပ္သည္မသိတစ္စုံတစ္ခုေပးလွ်င္ ကူညီရာေရာက္သည္ဟု အထင္မွားေနႀကပါတယ္။အမွန္တြင္ ကမ္းလက္မ်ားႏွင့္ေဝးေနသည့္ေနရာမ်ား က်ြန္ေတာ္တုိ႔ ပတ္ဝန္းက်င္တြင္ အေျမာက္အမ်ားရွိေနပါတယ္။