စက္ေလွထြက္ျပီး မႀကာမီ ဆလုံလူမ်ဴိးမ်ားေနေသာ က်ြန္းတစ္က်ြန္းသုိ႔ ဆုိက္ကပ္ေတာ့မယ္။က်ြန္းသုိ႔မကပ္မီ ေရယာဥ္ေပၚမွ တာဝန္ရွိသူမ်ားက ဆလုံရြာထဲလွည့္လည္ႀကည္႔ရႈရန္အတြက္ အခ်ိန္ကုိတစ္နာရီေပးပါတယ္။ထုိေနာက္ ဆလုံရြာထဲရွိကေလးမ်ားကုိ ပုိက္ဆံမ်ားမေပးရန္ မုန္႔မ်ားႏွင့္ သူတုိ႔အသုံးျပဳတက္ေသာ ပစၥည္းမ်ားသာေပးရန္ သတိေပးပါတယ္။ေစ်းဆုိင္တန္းတြင္ ဆန္ ဆီ ဆားကအစ ပစၥည္းအစုံအလင္ရွိေသာ္လည္ အမ်ားမုမွာ ဘီစကြတ္ကဲ့သုိ႔ေသာ မုန္႔ေျခာက္မ်ားကုိသာ ေရြးဝယ္ႀကပါတယ္။မုန္႔အမ်ားစုမွာ ရာဂဏန္းခန္႔သာရွိသျဖင့္ လူတုိင္းလုိလုိဝယ္ႏုိင္ႀကပါတယ္။သဲေသာင္ျပင္ေပၚ ရုန္းကန္ေလွ်ာက္လွမ္းရင္း လူေနေသာ က်ြန္းေလေပၚ က်ြန္ေတာ္တုိ႔ေရာက္သြားပါတယ္။အေရွ႕အေနာက္ မကဲြေသာ အိမ္ေလးမ်ားအေပၚ တံခါးရြက္ပိတ္မပါေသာ ျပတင္းေပါက္ေနရာမွ ေခါင္းေလးမ်ား ျပဴထြက္လာပါတယ္။က်ြန္ေတာ္တုိ႔ေျပာစရာကုိ သူတုိ႔အေနနဲ႔ နားလည္းပုံမေပၚပါဘူး။အခ်ဴိ႔ကေလးမ်ား မုန္႔ေပးလုိက္ေသာ္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္တဲ့ပုံမေပၚေခ်။ဆုိလုိသည္မွာ က်ြန္ေတာ္ေပးလုိက္တဲ့အရာက သူတုိ႔လုိခ်င္တဲ့အရာနဲ႔ ကုိက္ညီရွိပုံမေပၚေပ။သူတုိ႔မ်က္ႏွာတြင္ က်ြန္ေတာ္တုိ႔ လုိခ်င္သည့္ေက်းနပ္အားရသည့္အမူအရာမ်ား မေတြ႔ရပါဘူး။
ဓာတ္ပုံရုိက္မည္ဆုိလွ်င္ သူတုိ႔က အသာေလးပဲထိုင္ေပးေပးပါတယ္။အခ်ဴိ႕ကေလးမ်ားက ရွက္သည့္အမူအရာေလးမ်ားျဖင့္ ေခါင္းငုံ႔ထားသည္ကုိလည္ ေတြ႔ရပါတယ္။အခ်ဴိ႔လူေတြက လက္ညွိဳးေလးႏွင့္ လက္မေလးဝုိင္ျပကာ သူတုိ႔ရဲ႔လုိအပ္ခ်က္ကုိ ထုတ္ေဖာ္ျပသႀကပါတယ္။ က်ြန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ ဘာမွမတက္ႏုိင္ပါဘူး။ကန္႔သတ္ခ်က္မ်ားႀကားတြင္ သူတုိ႔လုိအပ္သည့္ကုိမေလ့လာခဲ့ေသာ ထုိခရီးကုိ စိတ္ႀကည္ႏူးစြာ ဘယ္လုိလုပ္အဆုံးသတ္ရမလဲ။ေရယာဥ္မွဴးေျပာပုံအရ သူတုိ႔လူမ်ဴိးအမ်ားစုမွာ ေငြကုိ လက္ဝယ္ကုိင္ျပီး သုံးရသူနည္းပုံေပၚပါတယ္။သူတုိ႔က ပင္လယ္ထဲလေပါင္းမ်ားစြာရွာေဖြ၍ ရလာေသာ အဖုိးတန္ပစၥည္းကုိ သူတုိ႔လုိအပ္သည့္ အေစားအေသာက္နဲ့လဲလွယ္ကာ တစ္ႏွစ္ႏွင့္တစ္ႏွစ္ ေရွ႕ဆက္ေနရပါတယ္။
ေဆးေပးခန္းရွိေသာ္လည္း ေဆးႏွင့္က်ြမ္းသူတစ္ေယာက္မွမရွိပါဘူး။ေနာက္ျပီး စာသင္ေက်ာင္းရွိေသာ္လည္း ေက်ာက္တက္ရမည့္သူမရွိသည့္ သူတုိ႔အျဖစ္ကုိေတြးျပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရုံမ်ွလဲြ၍ မည္သုိ႔တက္ႏုိင္ပါ့မလဲ။