زمانی که بیمار با علایم درد سیاتیک به پزشک مراجعه میکند، پزشک معمولاً قدرت عضلانی و رفلکسهای بیمار را در معاینهی فیزیکی مورد بررسی قرار میدهد. علاوه بر این، روالهای معاینهای خاصی برای بررسی عملکرد اعصاب و عضلانی انجام میشود. ممکن است در حین آزمونهایی که برای معاینهی فیزیکی انجام میشود، درد سیاتیک تشدید شود.
در بسیاری از موارد، درد سیاتیک به علت دررفتگی دیسک بینمهرهای و یا به علت ایجاد زایدههایی بر روی استخوان مهره بروز میکند. این ناهنجاریها را در عکس رادیوگرافی و دیگر عکسبرداریهای پیشرفتهتر میتوان دید. در برخی از موارد ممکن است این ناهنجاریها در عکس دیده شود، ولی بیمار هیچگونه علامتی از درد سیاتیک نداشته باشد. بنابراین، تصویربرداری در صورتی که بیمار علامتی نداشته باشد، انجام نمیشود، و تنها در بیمارانی که دچار درد شدید هستند یا درد آنها دندانها ظرف چند هفته بهبود پیدا نمیکند، تصویربرداری درخواست میشود.
Image credit: mcvayphysicaltherapy.com
در عکس ساده ممکن زائدههای استخوانی مشاهده شود که به روی عصب فشار وارد میکند. این زایدههای خارمانند میتواند علت اصلی بروز درد سیاتیک بوده باشد.
یکی دیگر از روشهای تصویربرداری که در بیماران مبتلا به درد سیاتیک مورد استفاده قرار میگیرد، تصویربرداری تشدید مغناطیسی یا امآرآی است. در این روش از آهنرباهای قدرتمند و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویر برشی از کمر استفاده میشود. در امآرآی تصویر دقیقی از استخوان و بافت نرم ایجاد میشود. بنابراین، با استفاده از این روش تصویربرداری، میتوان دررفتگی دیسک بینمهرهای را مشاهده کرد و تشخیص داد.
Image credit: london-imaging.co.uk
یکی از روشهای تصویربرداری که میتواند برای تشخیص درد سیاتیک مورد استفاده قرار گیرد، سیتیاسکن است. در سیتیاسکن که برای تصویربرداری از ستون مهرهها انجام میشود، ممکن است پزشک رادیولوژیست یک رنگ کنتراست یا مادهی حاجب را به داخل کانال نخاعی تزریق کند و سپس عکسبرداری را انجام دهد به این روش میلوگرافی سیتیاسکن گفته میشود. رنگ رادیواکتیو یا مادهی حاجب در داخل مجرای نخاع جریان پیدا میکند و همچنین عصبهای نخاعی نیز در این اسکن به رنگ سفید ظاهر میشود.
نوار عضله یا الکترومیوگرافی یکی دیگر از روشهای تشخیصی است که در سیاتیک ممکن است مورد استفاده قرار گیرد. در این روش، تکانههای الکتریکی ایجاد شده بهوسیلهی اعصاب و پاسخهای عضلات ثبت میشود. این آزمایش میتواند تحت فشار قرار گرفتن عصب بر اثر دیسک بینمهرهای یا تنگ شدن کانال نخاعی را تأیید نماید.
