در دههی ۱۹۹۰، کشف غیرمنتظرهای دانشمندان را غافلگیر کرد: وجود مقادیر زیاد یخ در نیمکرهی جنوبی ماه. این چیزی بود که انتظار آن را نداشتند و برای دانشمندان بسیار جالب بود.
آنجا، در سایهی رشتهکوههای بزرگ و دهانههای آتشفشانی، مکانی همیشه تاریک با دمای زیر انجماد قرار دارد. منشأ این یخها احتمالاً برخورد دنبالهدار در اوایل تاریخ منظومهی شمسی است. دنبالهدارها عمدتاً از یخ، غبار، و سنگ تشکیل میشوند، بنابراین، هر دنبالهداری که در این سایهها به ماه برخورد کند، ممکن است رسوبات آب و یخ بر جای بگذارد.
از طرف دیگر، آب میتواند به اکسیژن و هیدروژن تبدیل شود (که اتفاقاً اجزای اصلی سوخت راکت هستند). پس میتوان ماه را محلی برای سوختگیری راکتهای فضایی در نظر گرفت. یا آنکه میتوان آب را برای آشامیدن تصفیه کرد، و یا از آن برای ایجاد مزارع کشاورزی در مقیاس کوچک استفاده کرد.