اصولاً مهمترین عامل در تداوم نسل جانوران دسترسی آنها به منابع انرژی است. در صورتی که یک گونهی جانوری به منابع انرژی زیادی دسترسی داشته باشد، زاد و ولد میکند و نهایتاً نسل آن تکثیر حاصل میکند. اما در صورتی که یک گونهی زیستی با کمبود منابع انرژی روبهرو شود، دچار گرسنگی میشود و ممکن است حتی نسل آن از روی زمین منقرض شود.
اخیراً دانشمندان در مطالعهای اقدام به شبیهسازی گونههای مختلف جانوری از نظر دسترسی آنها به منابع غذایی و خطر انقراض با در نظر گرفتن جثهی جانور کردهاند. این مطالعه نشان داد که گونههایی که جثههای متفاوتی دارند، به طرف حالتی که بیشترین پایداری را بر علیه انقراض داشته باشد، سیر میکنند. نکتهی جالب آن است که گونههایی که جثهی بزرگ دارند، در تعداد کم بیشترین مقاومت را در مقابل انقراض دارند، درحالیکه گونههایی که جثهی کوچکتری دارند، در تعداد زیادی بیشترین مقاومت را در مقابل انقراض دارند. و باز جالبتر آنکه این مطالعه نشان میدهد که پستانداری که بهطور ایدهآل بتواند در مقابل دچار شدن به بیغذایی پایدار باشد، پستانداری فرضی است که جثهی آن 2.5 برابر فیل آفریقایی باشد.
دانشمندان امیدوارند با این مطالعات راهی برای مدیریت منابع غذایی و جلوگیری از انقراض گونههای مختلف جانوری پیدا کنند.