این پدیدهی شایعی است و تقریباً اکثر افراد کم و زیاد به آن مبتلا هستند. اما راه چارهی آن چیست؟
یک راه که من همیشه آن را امتحان کردهایم و نتیجه گرفتهام، این است که ابتدا مطلبتان را روی برگهی کاغذی به عناوین مختلف تقسیمبندی کنید. موضوعاتی را که میخواهید در نوشتارتان دربارهی آنها بحث کنید، یکییکی پشت سر هم بنویسید. وقتی این نکات را فهرستبندی کردید، بعد دربارهی هر موضوع یک یا دو بند مطلب بنویسید. به این ترتیب، خواهید دید که چقدر نوشتن آسانتر میشود و میتوانید حجم زیادی مطلب بنویسید.
این روش مزایای متعددی دارد. به نظر من، مهمترین مزیت آن این است که به مطلب شما نظم میدهد. رعایت توالی منطقی مطلب در نگارش بسیار مهم است و بر تأثیرگذاری مطلب شما میافزاید. اما مزیت دوم آن این است که به شما امکان میدهد که بهطور مشروح و مفصل بنویسید و چیزی را از قلم نیندازید.
اصولاً داشتن نظم و توالی منطقی بهتر از پریدن از این شاخه به آن شاخه است. هم مطلب شما بهتر فهمیده میشود و هم نکات بیشتری برای خواننده درج میشود. اگر این نظم را رعایت نکنید، احتمال زیادی دارد که برخی از نکات را فراموش کنید و برخی دیگر را پیش و پس بنویسید.
بنابراین، دفعهی بعد که خواستید مقاله یا مطلبی بنویسید، ابتدا رئوس کلی مطالب را برای خودتان روی کاغذی یادداشت کنید و بعد برای هر کدام از آن عناوین، یکی دو پاراگراف مطلب بنویسید تا در نهایت، یک متن منسجم، مبسوط، و قابل فهم داشته باشید.