ကြၽန္ေတာ္ေခတ္လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ အရက္ေသစာကိုေသာက္သံုးသူထက္ မေသာက္တဲ့သူက ပိုမ်ားေပးလိမ့္မည္.ကြၽန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းက အေျခခံပညာအထက္တန္းဆင့္ပီးသည္အထိအရက္ေသစာမ
ေျပာနဲ႔ အရက္ေသစာ/ေဆးလိပ္ေတာင္မေသာက္တတ္ေသးေပ.ဒါေပမဲ့ဒီေန႔ေခတ္တြင္ေတာ့ 5တန္း/6တန္းေက်ာင္းသာမ်ားေလာက္ကကို ကြမ္းတျပစ္ျပစ္ႏွင့္ 7တန္း/8တန္းေက်ာင္းသာမ်ားေလာက္ကကိုပင္ အရက္ဆိုင္/Beer ဆိုင္ကို လူႀကီးမ်ားပမာ စတယ္ႏွင့္ထိုင္တတ္ေနၾကသည္.ကြၽန္ေတာ္တို္ 10တန္းႏွစ္တုန္းက အေၾကာင္းအရာတစ္ခုကိုသြားပီးသတိရမိပါသည္.မွတ္မွတ္ရရ 10တမ္းႏွစ္ညေနတစ္ခုမွာေပါ့.ေက်ာင္းကအျပန္က်ဴ႐ွင္တက္ပီး က်ဴ႐ွင္အဆင္းမွာ ကြမ္းတစ္ရာကိုေတာင္ မစားတတိစားတတ္ႏွင့္စမ္းခ်င္၍ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ႏွင့္ လူမသိေသာေနရာတြင္ ကြမ္းတစ္ရာကိုမဝါးတတ္ဝါးတတ္စားပီး အိမ္သိမွာေၾကာက္မိေနသည္.အခုမ်ားတြင္ေတာ့မဟုတ္ေခ်.ေက်ာင္းသာတစ္ခ်ိဳ႕ဆိုလ်ွင္ေက်ာင္းကအျပန္ လြယ္အိတ္ ေက်ာင္းအျဖဴ အစိမ္းကိုယ္စီႏွင့္ အရက္ဆိုင္ Beerဆိုင္မ်ားတြင္
လူႀကီးမ်ားပမာ မေၾကာက္မရႊံ႕ထိုင္ေသာက္ေနၾကသည္.
ကြၽန္ေတာ္တို႔ေခတ္ဆိုေပမဲ့အမ်ားႀကီးေတာ့မကြာျခားေပ.10ႏွစ္ခန္႔ေလာက္သာကြာမည္.ဒီလိုျဖစ္လာရျခင္းက သူတို႔ကေလးေတြဆိုစကားအရေတာ့ေခတ္မွီလာတယ္ဟု ေျပာျခင္ ေျပာၾကမည္.တကယ္ေတာ့ေခတ္မွီတာမဟုတ္ေခ်.ေခတ္ပ်က္လာျခင္းသာျဖစ္သည္.ထို႔ေၾကာင့္လည္း မေကာင္းတည့္အရာမ်ားကို လက္တည့္စမ္းရင္း မေကာင္ယရာမွာ ႏွစ္ေမ်ာသြားပီး ေက်ာင္းစာဘက္တြင္ အားနည္းကာ ၁၀တန္းပင္မေအာင္ဘဲ လမ္းေဘးေရာက္ေနသူမ်ား ဒုနဲ႔ေဒးပင္.မူးယစ္ေဆးဝါးဆိုတာက တကယ္တမ္းက်ေတာ့ လက္တည့္စမ္းစရာမဟုတ္ေပ.အဲ့အရာမွာေပ်ာ္ေမႊ႔သြားလ်ွင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ေပ်ာက္ဆံုးကာ လမ္းမွာကိုပါေရာက္တတ္ရပါသည္.ထို႔ေၾကာင့္ လူငယ္မ်ားအေနျဖင့္ မူးယစ္ေဆးဝါးေနာက္ကိုမလိုက္ဘဲ ကိုယ့္ရဲ႕ဘဝရည္မွန္းခ်က္ကို ဒစိုက္မက္မက္ လုပ္သြားရန္အလြန္အေရးႀကီးပါသည္ဟု တိုက္တြန္းလိုက္ရပါသည္.
To be continue....
ဆက္လက္၍ႀကိဳးစားပါအံုးမည္.
photo credit from google image
written by 
