Çocukken yatağa yattığımda ilk iş gözlerimi sıkıca kapatırdım, ama öyle sıkı sıkıya bir kapatmak ki; artık bir noktadan sonra uzay boşluğunda kaybolur gibi parlak ışıklar görene dek asla gözlerimi açmazdım.
İlk başta o sonsuz gibi gelen karanlığın yavaş yavaş kaybolmasına ve yerini parlak mor ışıklara bırakmasına izin verirdim. Nihayet parlak ışıklar tüm benliğimi sardığı vakit; en ama en tatlı kısma gelirdi sıra: hayal etmek... En zevkli kısmı burasıydı.
Hayalimde ise hep yıldızlı bir gökyüzünde ruhumun özgürce dolaştığını, her birine farklı farklı isimler verdiğim yıldız dostlarıma teker teker uğradığımı düşünürdüm. Hepsi de benim arkadaşımdı o yıldızların. Hepsinin de yerini yurdunu ezbere bilirdim. Parlaklıklarında en ufak bir değişim olsa anında farkederdim. Yolunda gitmeyen bir şey olmalı diye düşünüp endişelenirdim. Hallerini hatırlarını sorardım birer birer. Bugün acaba ilginç bir olay oldu mu diye merak eder, öykülerini dinlerdim.
İlk öykülerimi hep onlardan öğrendim. İyi bir dinleyiciydim elbette. Sözlerini kesmeden dinler, anlattıklarını can kulağıyla dinlerdim. Ben de kendimden bahsederdim, o gün kayda değer bir şey yaşandıysa anlatır birlikte koyu bir muhabbete girişirdik.
Çocukken en sevdiğim aktivitem henüz okuma yazma bilmezken, hikâye kitaplarımın resimlerine bakarak kendi hikâyelerimi uydurmaktı. O resimler benim gözlerimle buluştuğunda sanki dile gelirler, kendi öykülerini bana bir bakışta naklederlerdi. Gerisi bendeydi. Anlatacak birini bulur bulmaz, hiç teklemeden hikâyelerimi sıralardım. Eğer anlatacak kimsem yoksa işte o bana ait gökyüzündeki bana ait yıldız dostlarım imdadıma yetişirdi.
Şimdi düşünüyorum da, o zamanlar aslında yapmaya çalıştığım; kendime ait, yalnızca bana ait bir dünya kurmakmış zihnimde. Her gün ama her gün aklımdan geçen şuydu. Acaba ne zaman "gerçekten" oraya ulaşabileceğim? Hayal edebiliyorsam bir yerlerde o "yer" beni bekliyor olmalıydı. Sadece bir yolunu bulmalıydım hayal ettiğim yerlere ulaşabilmek için. Bir şeyler yapmalıydım.
Yıllar geçti, ben o yere ulaşma hayalimi hiç kaybetmedim. Sadece o yol her ne ise benden hâlâ uzakta. Ama ulaşacağıma da eminim. Bence herkesin de aklının bir köşesinde vardır böyle hayaller. Herkesin içinde vardır, gözlerini kapatıp "kendi aleminde" maceradan maceraya koşma isteği. Yok mudur sahi?