Credit to Google
ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ဘဝမွာ လႈပ္ရွား႐ုန္းကန္ရင္း တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္ေသာက ျဖစ္စရာေတြ၊စိတ္ညစ္စရာေတြ၊စိတ္ပူပန္စရာေတြ ၾကံဳလာရၿပီဆိုရင္ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ဆိုတဲ့ အကာအကြယ္ကိုယူၿပီး ေျဖရွင္းဖို႔လိုပါမယ္။တိတ္ဆိတ္တယ္ ဆိုလို႔ ဘာမွ မေျပာ မလုပ္တာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္မွ ေကာင္းတဲ့ အၾကံညဏ္၊ ေကာင္းတဲ့ အေတြးေတြနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းစရာေတြကို ရင္ဆိုင္ႏိုင္မွာပါ။ တစ္ခုခုျဖစ္တိုင္း ၿငီးညဴေနတာထက္ လုပ္စရာရွိတာကို ၿပီးေျမာက္ေအာင္ လုပ္လိုက္ရင္ စိတ္ေက်နပ္မႈလည္း ရလာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ျပသနာကို ေျဖရွင္းရင္ အာရံုတစ္ခုကို တစ္ခုနဲ႔လြဲၿပီး ေျဖရွင္းတတ္ၾကတယ္။ ဒါကလည္း မရတာေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့။ျပသနာျဖစ္တိုင္း စိတ္ေျဖစရာ အာရံုလိုက္ရွာေနရင္ အေျဖရွာေတြ႕ဖို႔ ေဝးေလျဖစ္ေနမွာပါဘဲ။ ျဖစ္လာတဲ့ အေျခအေန ေပၚမွာ စိတ္ၾကည္ၾကည္လင္လင္နဲ႔ ေျဖရွင္းမွ အေကာင္းဆံုးအေျဖရမွာပါ။ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခဲ့ဖူးတဲ့ စာအုပ္ထဲမွာ ေျပာတာ ျပန္ေျပာရရင္ အာရံုဟာ တစ္ႀကိမ္ထဲမွာ အမ်ားႀကီး အလုပ္မလုပ္ႏိုင္ဘူး။တစ္ႀကိမ္မွာ တစ္ခုကိုဘဲ အာရံုစိုက္ႏိုင္တာပါ။ တစ္ႀကိမ္ထဲမွာ အမ်ားႀကီးလုပ္ႏိုင္ေနလို႔ လုပ္သမွ် အကုန္ အာရံုစိုက္ႏိုင္တယ္လို႔ ထင္ရတာပါ။ အဲဒီေတာ့ တစ္ျခားျပင္ပ အာရံုေတြ ေလ်ာ့ဖို႔ဆိုရင္ ပတ္ဝန္းက်င္ရဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈ အမ်ားႀကီး လိုအပ္ပါတယ္။ မဟုတ္ရင္ အာရံု တစ္ခုထဲကို စူးစိုက္ဖို႔ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ လာသမွ် အာရံုေတြနဲ႔ ဆက္ဆံၿပီး ျပသနာရဲ႕ အစကို ရွာဖို႔လဲ ခက္ေနအံုးမွာပါဘဲ။ အဲဒီေတာ့ တိတ္ဆိတ္တဲ့ ဝန္းက်င္ တည္ၿငိမ္တဲ့ အေျခအေနေတြဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘဝမွာ ေအာင္ျမင္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ အၾကာင္းအရင္းတစ္ခုလို႔ ထင္ျမင္မိပါေၾကာင္း။